India Mumbai Blog #5

Mijn eerste 4 nachten Colaba zitten er op. Ik ben nog niet klaar met Mumbai merk ik. Wel wil ik een andere omgeving. Ik ken inmiddels de weg hier en als ik bij het kraampje aan kom met 20 roepie weet die man dat ik voor een fles water kom. Op de top verander je van koers voordat gewoontes en routines gaan vast roesten verplaats ik mezelf later op de dag naar de wijk Bandra.

Na het uitchecken schrijf ik nog mijn blog in de sociale ruimte van het hostel en beantwoord iedereen zijn meelevende reacties zo hou ik de verbondenheid met thuis. Het is een houvast om af en toe wat tijd te doden. Die verbondenheid met thuis wordt groter… En de wereld, die wordt ineens heel klein. Ik praat met een local die hier is om een Indiaase sport te promoten, Kabaddi, een soort tikkertje met worstelen gemixt. Hij is bezig met een licentie om de bereikbaarheid te vergroten en het populairder te maken in andere landen. Van deze, al 4000 jaar oude, sport had ik nog nooit gehoord. Ik voel geen roeping om me om te scholen tot Kabaddi atleet. Zijn wereld wordt groter als dit een succes wordt. De mijne wordt kleiner als hier een jongen tegenover mij ontwaakt van een dutje. Hij heeft geen Nederlands uiterlijk, wel ziet hij dat ik voor hem een bekend gezicht ben. Als hij opstaat en zegt: “mogguh” en vervolgens zie ik een AFC broekje weet ik wel zijn woonplaats. Hij komt naast me zitten, vertelt over zijn India reis en al snel wordt het duidelijk als ik vraag wat hij doet in Nederland. Hij vertelt over zijn geneeskunde studie aan de UvA. Ik herkende ‘m niet, hij mij wel want hij heeft samen met Sabine gestudeerd. Een hele kleine wereld dus. Hij is op vakantie en al 3 weken onderweg en vliegt volgende week weer terug. Ik heb mijn spullen bij me en ook mijn stroopwafels die ik had meegekregen. Zo gul als een gemiddelde Indiër geef ik er 1 aan Daniel en zijn lach is net zo groot als die van mij. Een klein gebaar. Daar waar hij dacht dat hij pas over een week naar huis te vliegen is die week nu in eens verplaatst naar het moment als een hap neemt.

Ik check uit en per Uber ga ik naar Bandra. Om mijn reis en nederigheid een extra laag te geven heb ik gekozen voor een hostel met gedeelde slaapkamer. Voor alles een eerste keer en kan het maar beter gelijk doen. Echte OG-backpackers ervaring na 4 nachten in een prive kamer.

Eenmaal in Bandra vallen gelijk dingen op. Meer heuvels, net zo druk, ander straatbeeld en tuktuks in plaats van kleine auto-taxi’s. Het is hipper, veel hogere flats, veel spa salons en ook voor mijn gemoedstoestand meer vrouwen op straat. Het is luxer hier en ik doe online wat zoekwerk en zie dat het een creative omgeving is met ook een aantal Bollywood sterren die hier wonen.
Als ik tijdens mijn wandeling om de buurt te verkennen een dikke BMW-7 serie zie met een Indiër achter het stuur met witte handschoentjes en geblindeerde ramen, weet ik het zeker hier hebben ze poen.

Ik loop mijn rondje verder af en heb eigenlijk wel zin in wat anders dan een curry of dosa. Even een wereldkeuken zoek ik op. Mitron heet het, wat lastiger te vinden want het zit in een winkelcentrum op de 5e verdieping. Naast het winkelcentrum waar Mitron in zit zie ik een ander pand, volledig uitgebrand, git-zwart en helemaal vervallen. Kan niet van jaren geleden zijn, dit is een kwestie van weken geleden dat het is uitgebrand.

Ik stap de lift in naar 5 hoog en denk nog bij mezelf, in dit pand zal wel geluk zitten als de buren helemaal zijn uitgebrand en de vlammen niet zijn overgeslagen. Was ik dat geluk? Of zit het echt in het pand?
Ik bestel een Pad Thai en in een iets te hippe en te grote lege zaak met verschillende zalen zit ik naast 2 stellen. Achja het is Maandag, druk hoeft het niet te zijn en even een wat prijziger restaurant moet kunnen een keertje.

Mijn Pad Thai word letterlijk op mijn tafel geserveerd als de manager naar ons toekomt met een mededeling. Geen paniek, wel verteld hij dat hij dat iedereen snel het pand moet verlaten en hij verontschuldigd zich en de rekening is op hun kosten. Waarom? Er is brand op de 3e verdieping… Zijn rust is mijn rust merk ik. Paniek… Ja die slaat toe bij mij. Niet over die brand, maar over hoe ik die Pad Thai mee naar buitenkrijg. Een ober pakt snel een doggybag en een bamboe lepel en via de noodtrap worden de andere gasten en ik met mijn Pad Thai geëvacueerd.

Eenmaal beneden staan er 3 brandweerauto’s en 20 brandweermannen te kijken naar 1 slang. Op het kruispunt staat ook iedereen te kijken. Het lijkt op een binnenbrandje, niet met uitslaande vuren in ieder geval.
Ik ben beneden, met mijn Pad Thai. De vraag of het geluk in mij zat of toch in het pand blijft koffiedik kijken. Ik denk 50/50. Ik eet mijn Pad Thai op straat en kijk nog wat naar de heisa. Ik verlaat plaats delict en ga richting mijn hostel.

Ben ik nou zojuist aan de dood ontsnapt? Die gedachte gaat toch door mijn hoofd. Ik zal het nooit weten, ik leef, dat weet ik wel… En een gratis Pad Thai, die zal nooit meer beter smaken.

Eenmaal in mijn hostel wacht nog een ervaring. Namelijk die slaapzaal. Geen leven of dood kwestie, veel erger nog… Ik kan niet slapen. Overprikkeld van een dag vol nieuwe indrukken. In een te klein bedje kijk ik mee op het Tik-Tok Algoritme van mijn net iets te hard ademende buurman. Ik zie het 2 uur worden en uiteindelijk val ik in slaap. Die telefoons, een haat liefdesverhouding. Ik ga slapen met het voornemen om er de volgende dag niet mee op te staan.

Lekker begin van de week!