In het hostel heb ik kennis gemaakt met Suus. Een leuke Nederlandse vrouw. Ze heeft veel gereisd en op plekken gewoond in de wereld. No-nonsense, geïnteresseerd en een wat meer levensjaren op de teller dan ik. Ze komt uit Heerenveen dus veel Hollandser ga je ze niet krijgen. Laat ik nou ook zo’n doorsnee Hollander zijn. Het klikt goed qua energie en we praten gezellig. Zij heeft net een 10-daagse Vipasana meditatie gedaan en is hier in Mumbai om bekenden op te zoeken. Suus heeft veel gereisd in dr leven en dus iemand van wie ik ook wat kan opsteken.
Het valt me op dat ik dit vroeger veel minder snel had gedaan, een vriendschappelijke en relaxte band opbouwen met een vrouw. Toen zat ik altijd in de jaag-stand en nu kan ik daarin beter mijn energie verdelen. Een doorbraak? Wellicht, zo lang je je gewoon open en kwetsbaar durft op te stellen zal je gevoel verder bepalen waarom je diegene tegenkomt. Zo blijf ik mijn mensenkennis verrijken en iedereen heeft een eigen unieke verhaal.
Ik vertel Suus dat ik de volgende dag naar de Dharavi Slum ga. Dat is de grootste slum van Azië. Ik heb via Kumar van de eerste dag iemand geboekt. Suus heeft deze ook getipt gekregen alleen ze heeft al afgesproken met iemand die hier werkt. De volgende ochtend heeft haar vriend door een meeting die uitloopt alsnog afgezegd waardoor we samen op pad gaan.
Uiteraard heb je hier altijd gesteggel over de prijs en onderhandelen gebeurd dagelijks. De walk-away strategie werkt hier ook en omdat Suus aanhaakt op het laatste moment heb ik een goede onderhandelingspositie. Toch nog wat opgestoken van mijn sales-baan die ik heb opgezegd…
Een unicum voor Suus want de taxi is op tijd en dat is haar nog niet overkomen. Hollands als wij zijn, zijn wij ook op tijd. Een keurig busje brengt ons naar de Dharavi Slum. We ontmoeten onze gids (sorry vriend, ik ben je naam vergeten). Al snel vertelt hij dat deze slum bekent staat om zijn business. Officieel wordt er 1 miljard omgezet. Natuurlijk, India staat ook bekend om zijn corruptie en zwart geld dus het daadwerkelijke bedrag ligt zo rond de 2,5 miljard. Met ruim 1 miljoen mensen op een klein aantal m2 is dit een XXL-Slum waarin alles samenkomt wat ik tot nu toe heb gezien.
De gids vertelt details die je anders niet te weten komt. Het gemiddelde salaris is zo’n 5-10 euro per dag met shifts van 12-16 uur. Geen vakantiedagen of luxe bedrijfsuitjes of etentjes. Pijnlijk contrast van mijn gevulde portemonnee… Als je er doorheen loopt lijkt het onwijs chaotisch, niets is minder waar. Het is onwijs gestructureerd en gewoon 1 grote keiharde business. Plastic wordt per kilo’s gesorteerd, karton wordt gerecycled, naai ateliers, koffers, tassen, pottenbakken en leren tasjes maken. Dit zijn de specialiteiten die we te zien krijgen, het topje van de ijsberg? Wellicht, ik durf kritisch te blijven.
Stan zou Stan niet zijn als hij geen details zou spotten wat andere mensen niet zouden opvallen. Ik zie nummertjes en datums op de muur van de huizen. Scherp gespot, aldus de gids. Dat is de elektriciteitsrekening. Geen ingewikkeld gedoe met vaste/variabele contracten of aanbiedingen van call-centers om over te stappen voor 4 cijfers achter de komma en een nieuwe stofzuiger. Gewoon, simpel bijhouden. En die kabels, lopen inderdaad allemaal door elkaar heen en over van alles langs. Toch werkt het. Keep it simple.
Op een geven moment komen we bij het leer-bewerking aan. En dat heb ik wel is gezien eerder in mijn leven. Toch zie ik iets nieuws, namelijk een raster van hoe ze zo’n “krokodillen of slangenleer” patroon maken. Grappig moment, want vanaf nu zal ik zo’n tasje altijd anders bekijken omdat ik weet hoe het gestampt is. De foto’s uiteraard in de bijlage. Het is ook wel lekker dat je met 4 ogen rondloopt en allebei dingen anders ziet.
De kinderen spelen hier buiten op veldjes. Er is een opvang en scholing voor deze kinderen zodat er hard gewerkt kan worden. Met zo’n 480 mensen maken ze gebruik van 1 toilethuis. Niet te bevatten en toch werkt het voor hun omdat ze niet beter weten. Nog een keer een pijnlijk contrast in die gevulde portemonnee van me.
Wat is dan de grootste business binnen in de slum? Tja, ook hier, vastgoed. Er lopen een paar rijke stinkerds tussen die een slordige 400.000 EURO per maand aan huur opstrijken omdat ze van oudsher te grond bezitten en een verdieping of 4 hebben gebouwd op die grond. Veel bezit betekent hier, veel kinderen zodat je het makkelijker kan verdelen. Hier rondlopen van wat we te zien krijgen geeft niet een extreem armoedige sfeer. Natuurlijk, geen enkele slum eigenaar zou de Arbo-wet doorstaan in Nederland. De gids vertelt lekker en na 2,5 uur hebben we een hoop gezien. Nog even over die kritische Stan. In zijn verhaal hoor ik vaak dat de slum, recycled en proef dan ook gelijk het visitekaartje wat de tourgids wil afgeven. Namelijk dat het een sustainable geheel is.. Natuurlijk, dat blijft hangen bij die Westerlingen. Ondertussen kunnen zij ongestoord door werken denk ik dan. Mijn gevoel zegt, hier wordt kei en keihard gewerkt en ook veel, heel veel geld verdiend.
Suus heeft ook dr ogen uitgekeken en zo hebben deze 2 Hollanders een goede middag vermaak. De volgende dag staat er voor mij een reisdag op de planning naar een natuurgebied, getipt van iemand anders uit het hostel. 2 uurtjes vanaf Mumbai.
Kan ik ook wel gebruiken na week in zo’n stad. Ik ben Mumbai voor altijd dankbaar en dus zwaai ik gepast uit.
MUMBYEEEE !!!
One response
Stan aMan je geeft elke dag of indruk of gezicht of handeling heel persoonlijk, maar ook algemeen beschouwend weer. Leuk je gedachten te lezen. Het blijft jouw zienswijze, indruk, je verbazing die je steeds op een heel prettige manier wordt weer gegeven. Wij worden steeds weer getrokken naar de nieuwe mails en blijven benieuwd wat je volgende dag, reis, ervaring of wat dan ook bij ons in de schoot zal werpen. Het net een journaal dat ons elke dag weer trekt. Houd vol en blijf je waarnemingen ervaren zonder wilde handelingen op papier zetten. Wij lezen je dagverslagen graag. Soms samen naast elkaar zittend. Blijf jezelf. opavama