India Lonavala Blog #8

Ik heb een reisdag op de planning. En dat betekent dat ik Mumbai verlaat. Een onvergetelijke week met intens veel gebeurtenissen. Ik had me geen betere start en stad kunnen wensen om te beginnen. Dit wilde ik meemaken en voelen. Als ik nu terug zou moeten door wat voor reden dan ook pakken ze me deze niet meer af. Samenvatting in 1 woord: contrast.

Ik merk wel op deze reisdag dat ik me leeg voel. Het besef dat Mumbai echt vol gas was met allemaal nieuwe ervaringen, geuren, kleuren, mensen en plekken. Ook het bloggen en het vele delen en de vele reacties beantwoorden. Ik ben nou eenmaal iemand die vol uit de startblokken schiet en daarna zijn pace gaat aanpassen. Ik besef me dat het een marathon is en geen sprint. Het voelt alsof ik in 1 week een maand heb geleefd. Er is geen goed of fout met zoiets en zo heb ik wel het gevoel gehad dat ik leef. Het hakt er in en het is zeker niet allemaal rozengeur en maneschijn. Een groeimoment is het zeker als ik me af vraag waar ik nu weer naar toe ga en waar ik terecht ga komen. Dan besef je ook dat je alleen bent en het met je eigen gedachtes moet doen om jezelf tot rust te krijgen. Rustig aan.

Ik koop een treinkaartje en heb geen idee.. 90 cent voor 2 uur. Het zal wel denk ik. Ik ga zitten en al snel komt er een conducteur. Ik zit in de verkeerde wagon. Mensen liggen hier languit, onder dekentjes en het ziet er comfortabel uit voor een paar uur. Ik had een kaartje voor de 2e klas.. Bijbetalen kan en dus upgrade ik mezelf. Geen zin om moeite te doen en op te gaan staan. Keurig op zijn iPad en een Carbon Copy schrijft meneer de conducteur mijn bon uit en wordt het 5 euro.

Na 2 uur kom ik aan in Lonavala, getipt van iemand uit het hostel. Mijn eerste gedachte: “what the f*ck” doe ik hier en waarom ging ik ook alweer 6 maanden weg. Het hoort er bij en zonder dalen ook geen pieken. De kunst op dit soort dagen, gewoon “zijn” en het toestaan.

Het straatbeeld is anders en ik ga zitten in een cafe’tje. Met mijn Hindi woord “Shukrya”, Islamitisch-Hindi voor dankjewel, krijg ik een hoop lachers en kom ik een heel end. Mijn aanwezigheid blijft niet onopgemerkt als 3 jonge jochies binnenkomen. Ze vragen heel lief waar ik vandaan kom. Veel minder snapchat gehalte dan die vorige 2. Eentje laat al snel het eten proeven wat hij van zijn moeder heeft gemaakt. Onwijs lief. Ik ruil met wat ik besteld heb en even later haal ik 3 koekjes voor ze en gelijk krijg ik hun favoriete zoete lekkernij terug. Het is hier veel geven en nemen en het feit dat dit er al vanaf jongs af aan in zit doet mij goed en beurt me op. Als klap op de vuurpijl gaat mijn inmiddels week oude stroopwafel ook heerlijk die in stukjes door de zaak gaat. Een selfie’tje en mijn gemoedstoestand en suiker-tax zijn weer op het juiste level.

Eenmaal in mijn hotel ingecheckt loop ik het eerste beste restaurant binnen om de hoek. Lieve jonge gozer vertelt dat hij eigenaar is. Hij heeft 8 jaar voor het JW Marriott gewerkt in Pune en nu is hij voor zichzelf begonnen. 28 jaar. Komt bekend voor zo’n verhaal en ik denk bij mezelf: ook hier geldt het dertigers-dilemma… Het is een lieve en rustige jongen. Hij geeft me wat tips voor mijn route en ik ga met een gevulde buik naar me hotel. Eenmaal alleen in me hotel komt dat gevoel van dat alleen zijn toch weer terug… Ik schrijf wat en leg me erbij neer en ga vroeg naar bed.

De volgende dag besluit ik om te wandelen naar de punten die hij mij heeft aangeraden. 12,5km wandel ik naar hoogtes en met de dag van gister in mijn hoofd wandel ik stap voor stap terwijl er vele auto’s mij passeren. Ik ben de enige die wandelt valt mij op. Ik stop op punten en besef me bij een uitkijk wat het resultaat is van mijn stap voor stap werk omhoog. Dit is ook het leven: kleine stappen, langzaam omhoog en ondertussen genieten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Eenmaal boven word ik getrakteerd op een waanzinnig uitzicht. Geweldig groen met mooie watervallen in de verte. Loslopende koeien en lieve aapjes in het wild. Ook word ik getrakteerd op één geel madeliefje dat krijg ik van een meisje dat met mij op de foto wil. Ik heb sjans en als ik gedag zeg en ze een goed weekend wens zegt ze: “I already do”. Mooi uitzicht, mijn ego gestreeld, even wat snacken. Loon na werken dus.

Het gaat regenen en ik moet nog terug. Op de heenweg waren er al meerdere taxi’s met een aanbod dus komt wel goed. Ik loop door totdat ik geen zin meer. Een jasje heb ik wel bij me, alleen compleet verzuipen heb ik ook geen zin in. Ik besluit te liften, nog nooit gedaan in me leven en een verrijking. Al snel mag ik instappen met een lief stel met een driver en hun ouders achterin. Ze zijn een weekendje weg en verkennen het gebied per auto.

Tijdens mijn reis zit er een fragment in me hoofd van Chris Zegers waarin hij vertelt koffie/croissants te halen voor dronken/blowende toeristen als ze liggen te slapen in Amsterdam wat hij in de essentie vertelt als het geven van een herinnering. Met dit in mijn achterhoofd besluit ik weer bij die jongen te gaan eten. Hij had me al beloofd naar een viewpoint te gaan als ik er nog zou zijn. Ik kom aan maar hij is er niet. Zijn collega wel die er de vorige dag ook was. Die loopt omhoog om hem wakker te maken dat ik er weer ben. Van zijn dutje, hoppa 2 minuten laten zitten we op zijn brommer. Zo lief als ie is trakteert hij mij op een chai en zo geven we elkaar een herinnering. We praten over dat hij ooit heel graag naar Japan wilt en als ik hem na het eten een fooitje geef en een briefje schrijf dat ik hoop dat hij ooit dit waar kan maken. Hij helpt me op weg met de juiste trein en hoe ik naar mijn volgende bestemming kom. Pune. In the middle of nowhere, maarja, nu we er toch zijn…