India Pune Blog #9

Pune (spreek uit pou-nee). Een stad op 4 uur rijden van Mumbai. Een waar ik nog nooit van heb gehoord, zoals de velen plekken. Ter beeldvorming, 8 miljoen inwoners. Bijna de helft van Nederland.
Waarom ik hier ben, geen idee. Meestal zo met het leven. Je leeft vooruit en alleen als je achteruit kijkt snap je het pas. Het enige wat ik weet, je kunt vanaf hier naar Goa vliegen.

De dagen in Lonavala en vooral de natuur en even mindere momenten hebben mij goed gedaan. Na 2,5 uur trein. Ja, dit keer in de juiste wagon en gewoon tussen het werkende volk. Prijskaartje: 0,15 cent. Wel lekker eigenlijk en niet helemaal onderkoelt van een koude airco in de eerste klas. Nu gewoon open deuren en tussen het volk, daar moet je zijn.

20:30 aankomst. Een hotel heb ik op beschikbaarheid gecheckt alleen nog niet geboekt. Stress van het feit dat ik nog niets geboekt heb? Nee helemaal niet. Ik onderhandel wat en check in bij een prima 3 sterren hotel voor 1 nacht. Ik fris me op en stap de taxi in naar het “uitgaansgebied”.

Eerder in Mumbai viel het me op dat uitgaan en alcohol drinken voor de elite is. Prijzen van 5-7 euro voor een biertje zijn normaal. Ik stap een tent binnen, Publiq. En ja hoor, hier gaat het los, echt los. De muziek staat oorverdovend hard en van alles wordt er gedraaid qua Indiaase house tot meezingers. Ik versta er niks van, de sfeer is goed en ik kijk met verbazing om me heen. Heineken 7 euro, ik heb ze duurder gedronken denk ik. Het feit dat de sfeer er goed in zit terwijl niet iedereen met drank in zijn handen staat laat zien dat je niet altijd alcohol nodig hebt voor gezelligheid en een feestje. Ik dans wat mee en na 3 bier overschrijdt ik al de kosten van mijn hotel. Ik loop nog naar een andere tent waar het wat rustiger is en het is leuk om gezien te hebben. Niks speciaals niet de avond van mijn leven. Als ik in me hotel aankom rond uurtje of 01:30 besef ik me ook dat in deze stad voor de rest geen klap te beleven is. Inmiddels 5 bier in mijn mik boek mijn vlucht naar Goa, gaat allemaal prima via mijn telefoon.

Het is regenachtig de volgende ochtend dus ik hang hang lekker in een luxe Japanse koffie-tent. Ik schrijf hier lekker mijn blog, praat met 2 meiden naast me waarvan er 1 voor het eerst Macha gaat proberen, zelden zo’n zure kop gezien na het drinken van haar eerste slok. Deze gaat niet mee op de hype en vind het naar spinazie smaken. Soms zijn dit soort kleine interacties met mensen al veel waard en waar je ook lol aan beleeft. Heel eenvoudig.

Ik vervolg mijn dag en doe een wandeling in het OSHO Park. Osho is een spirituele leider uit de jaren ‘70. Iemand uit het hostel in Mumbai vertelde hierover. Een interessant figuur, gericht op meditatie, levenstijl en iemand met een grote achterban destijds vanwege zijn move naar de US. Voor de liefhebbers, er is een documentaire “Wild Wild Country”. Ik lees wat over hem en geloof altijd in 2 kanten van het verhaal. Het is erg commercieel lees ik en aan de andere kant ontmoet ik iemand op straat die zich erg kwetsbaar opstelt en zijn verhaal vertelt en hoe het hem heeft geholpen tot meer bewustwording en keuzes in zijn leven. Het park en OSHO center is omgeven door extreem grote villa’s. De eerste Ferrari spotte ik gister na het uitgaan. Veel poen dus in deze wijk. Ondanks OSHO zijn predikanten over spiritualiteit, materialisme, en vooruitziende inzichten heeft hij zijn populariteit wel verbonden met een gigantisch centrum in deze wijk en even later lees ik ook over zijn 93 tellende Rolls Royce collectie. Interessant figuur en heerlijk wat speurwerk en informatie te vinden op deze regenachtige dag. Zo leer ik weer wat. Na een wandeling en aanhoudende regen duik ik even een luxe hotel in voor een massage. Heerlijk even opfrissen.

Ik lig op die massage tafel een beetje weg te dwalen en voel me poten van het vele lopen de afgelopen dagen. Als ik tegen het einde ook een gedachte krijg om mijn vlucht even te checken slaat in ene ook twijfel toe over wanneer ik vlieg. Je raadt het al… na de massage, kluisje open, telefoontje erbij… Ik vlieg pas Maandag 05:00 naar Goa.

Fris ben ik wel, dat was ik dus niet met het boeken. Ik verlaat het hotel in de wetenschap dat ik hier dus nog een nacht en een dag ben. Het plan was om 05:00 te vliegen, dan om 00:00 op de airport te zijn, een uurtje te pitten en dan te vliegen. Dat plan is dus even verplaatst.
Ik zoek een hostel op in de buurt, inmiddels is het donker en het is wat vervallen, toch wel veel goede reviews en ik denk bij mezelf, hoe erg kan het zijn, 1 nachtje hier.

Ik zet mijn tas neer en loop naar een eetzaak om de hoek. Simpele tent, plastic stoelen en een vegetarische rijstschotel voor 2,50. Halverwege komt er een Aziatische man aanzetten van het pand hierboven. Slippertjes, polo’tje met “Mywaytravel”, al smakkend en bijtend smult ie van zijn maiskolf en komt voor me staan met zijn 1,65. Ik, de rust zelve, zeg niks en lach alleen naar dit heerlijke mannetje. Ik voel het al gelijk, dit word lachen. Geblekkig Engels laat ik hem raden als hij vraagt waar ik vandaan kom: “Weh you fwom sir?” Zijn 2e gok is in de roos en je had ‘m moeten zien. De hele zaak (6 mensen) moest weten dat hij mijn afkomst goed geraden heeft. “I coet see, you vely tall”. Hij komt tegenover me zitten en voel gelijk dat dit lachen word en moet continu denken aan Mr. Chow van de Hangover. Het schrijven over hem brengt wederom een lach op mijn gezicht. Tuurlijk een gevalletje: je had erbij moeten zijn. Toch merk ik dat humor en lachen iets is wat ik op dat moment nodig had en zo maakt Stephen mijn avond.

Stephen is hier voor zijn zoon die boven ligt te gamen en hier net begonnen is aan zijn studie. Zo status-geil als ie is moet zijn zoon hier studeren want hier aan deze Technologie Universiteit van Pune komen veel CEO’s vandaan. Die arme jonge, als Vietnamees in Pune denk ik bij mezelf. Achja, hij doet er wel een levenservaring op en zijn vader zegt wel heel lief dat hij altijd terug mag naar Ho Chi Minh City.

Terug in dat hostel na een druilerig loopje in de regen. Ik ga dat bed in en schrijf nog wat. Het is er aftands en snap niet de goede reviews op Google. Ik zit in bed te schrijven en als ik dan iets spot wat lijkt op een luis gaat de gedachte niet meer uit mijn kop. Weg hier! Ik pak mijn biezen, geld kan me gestolen worden en voordat ik het weet sta ik buiten en denk bij mezelf: klote pleuris Pune. 01:30 in de regen loop ik dan en besef me, ook dit is reizen, ook dit wilde ik meemaken, ja lieve lezers, dit is het avontuur. Toch zie ik al snel het positieve er van in en voel al snel verlossing van deze keuze. Het hotel waar ik de massage heb gedaan word mijn bestemming van de nacht. Na 350 meter lopen in de regen neem ik een extra warme douche duik ik schoon, heel schoon mijn bed in.

Shab Raatri!