We blijven doorgaan met schrijven. Het is magisch het kost me weinig energie en moeite en ik voel dat men meegeniet, ieder op zijn eigen manier. De een leest er 5 achter elkaar, de ander slaat er ook een paar over. Helemaal prima. Wat nog meer magisch is, is zon zee en strand. Dat is het thema van Goa. Toch word ik wat onrustig wakker. Misschien is het de plek, een nieuwe omgeving. Mijn gevoel doet altijd veel en is getraind om aan te staan. Ik besluit mijn telefoon weer in het hotel te laten en met een paar duizend roepies in mijn zak naar het strand te gaan. Enkel wat cash geld in je zak, een strand en je bent al rijk. Makkelijk toch?
Ik besluit om geen onrust op te zoeken en ga zitten bij de eerste beste strandtent. Omdat geen telefoon betekent meer zijn en betekent ook dat je dingen observeert en anders stil staat. Het is mooi weer en de zon brand op mijn lichaam. De bediende vraagt of hij wat voor me kan betekenen. Nee zeg ik, ondanks dat ik nog niets gegeten heb. Een lege maag, een leeg hoofd en alsnog een vervullend gevoel van de magie: zon, zee en strand.
Ik kijk om me heen en zie een enorme bui aankomen. Deze zie je aankomen. Een Indiaas stel met een kleine besluit een fotoshoot te doen op het strand. Genot om naar alle poses te kijken. Ik zit al droog, wetende dat de bui er straks aankomt. En ja hoor even later plenst het van de regen en de fotoshoot gaat ondanks een nat pak gewoon door tot de camera man besluit om te stoppen.
Het interesseert ze niet zoveel om helemaal nat geregend te zijn of zeik nat met kleren en al het water in te gaan. Ik ben jaloers merk ik, dat zij daar gewoon lak aan hebben. Als een Japanner veeg ik namelijk elk zandkorreltje al af als ik de lobby van mijn hotel in loop. Laat staan als ik me bed in duik. Toch die controle. Wie weet sta ik over een paar dagen wel te poseren in zeiknatte sportschoenen en natte kleding… Ik laat het een gedachte zijn en keer terug naar de rust als de regen inmiddels met bakken uit de lucht komt. Het is maandag, dus de weekend drukte is voorbij. Ik lees wat in mijn boek van Deepak Chopra: “De 7 spirituele wetten van succes.” Gekregen van mijn buurvrouw in Amsterdam. Ik lees over wet nummer 4: de minste weerstand. Het gaat over de natuur en het feit dat die nooit weerstand bied en zo observeer ik ook de regendruppels die altijd zijn weg naar beneden vinden. Via een afvoerpijp, of langzaam druppelend aan de zijkant van een gebouw. Het zelfde geldt voor de bomen. Ik kijk echt alleen maar voor me uit en merk dat mijn enorme rust overslaat tot onrust bij de bediende van het restaurant die inmiddels al 8x heeft gevraagd of ik niet iets anders wil dan mijn water die ik een paar uur geleden heb besteld. Hij snapt er niks van en logisch ook, 100kg, gespierde gozer en een toerist. Daar moet wat te halen zijn denkt hij. Nee, gewoon rustig voor me uitkijken zonder telefoon en enkel een boekje en wat water is het motto voor vandaag.
Uiteindelijk lunch is toch om een uur of 16:00 en besef me dat dit “een gewone dag” is in mijn reisleven. Wel heb ik nog dat gevoel in mijn buik. De neiging om ORS, vitamines en cola te nemen om mezelf plat te leggen maakt plaats voor acceptatie en dat ik het simpelweg even tijd geef met rust en slaap.
De volgende dag word ik wakker en is het gevoel van mijn buik er nog. Ik negeer het enigszins en verplaats me naar het Zuiden van Goa. Palolem. Rustiger, had ik vernomen. Ik pak de bus in de ochtend met vraagtekens naar de hype rondom Goa. Is dit het dan? Had ik er meer van verwacht? Is het mijn gevoel in mijn buik? De plek Goa maakt op mij tot dusver nog geen verbluffende indruk. Overigens dat gevoel in mijn buik is geen buikgriep, dat voel ik. Na een lekkere busrit met 2 x overstappen en knie’tjes tegen de banken voor mij kom ik aan in Palolem. Ik voel de frequentie hier zakken, om me heen en in mezelf. Ik check in mijn hostel voor 1 nacht even aankijken, verlengen kan vaak wel. Weer even een sociale en nieuwe omgeving. Al snel word ik vriendelijk ontvangen door Loy. Zelfde leeftijd, lieve gozer en hij snapt hoe het werkt. Al snel vraagt hij waar ik vandaan kom en als ik zeg: Calangute vertelt hij dat dit niet de juiste vibe is voor mij en verteld mij over Anjuna en Vagator als plekken in Noord Goa. Foutje, hoort er bij, alleen maar dankbaar voor en is ook onderdeel van het hebben van geen plan.
Ik Facetime even met mijn ouders. Het buikgevoel is nog niet weg. Ziek ben ik ook verre van. Toch, als ik mijn moeder vertel over de laatste paar dagen en het gevoel in mijn buik en het niet op de juiste plek zijn, begint mijn moeder voorzichtig over heimwee. Dit zit zeker even in mijn hoofd en blijft hangen. Dat kan en mag er zeker even zijn. Logisch. Geen paniek, al schieten er wel gedachtes door je heen. Even aankijken, rustig aan. De antwoorden zitten altijd van binnen en geen halsoverkop keuzes maken. Ik besluit om even naar het strand te gaan.
Het strand is al een verademing. Rust, geen mensen met I ❤️Goa T-shirts en een aantal waterpijp lurkende per m2 is ook een stuk lager. Omringd door de palmbomen en frisse zee wind voel ik me hier meer op mijn plek. Ondanks dat ik wel wat mensen in het hostel heb gezien kijk ik even de kat uit de boom. Na het heerlijke eten en een middagje met mezelf loop ik achterlangs de strandtenten in het donker op zoek naar mijn weg terug.
Een verbaasd gezicht kijkt mijn kant op en ik zie een bekend gezicht. “Huh, Stan?” Het is Ellen van het Ierse koppel op dag 1 met de slum-tour. Bizar, ik heb geen Instagram of nummers uitgewisseld. Connor komt ook aan en we staan even te kletsen tijdens het schuilen van een korte regenbui. Zij vertelden dat ze mij al dachten te zien van een afstandje. Grappig weer zo’n ontmoeting en lekker even bijgepraat. Als dit soort dingen me weer overkomen is dat voor mij een bevestiging van het op de juiste plek zijn.
Na het Ierse koppel en wat sociale interactie maak ik ook kennis met wat anderen in het hostel. Super lieve mensen, veel Indiërs (leeftijdsgenoten) die er even tussenuit zijn in verband met de feestdagen. De volgende dag is ook een landelijke feestdag in verband met geboortedag / verjaardag van mijn lieve kleine vriend, Mahadma Gandhi. Dit betekent een dry-day en dus geen verkoop van alcohol.
Ik besluit wat kennis te maken en even op tijd te gaan slapen met het plan om de volgende ochtend een yoga les te doen. Ook doe ik rustig aan en kijk ik hoe mijn buik voelt na deze reisdag.
Namasté! Namaskar🙏🏼
No responses yet