Medemenselijkheid blijft hangen en is verweven in deze reis. Mensen blijven je verbazen, altijd en overal.
Dat begint ook bij jezelf en jezelf verzorgen om ook een ander goed te begrijpen. Een bruggetje naar zelfverzorging. Ik zie in de spiegel namelijk mijn baard groeien. 2 weken geleden ongeveer. Het zwitsal baby baardje is niks vergeleken met een echt baard, toch wil ik ‘m dr af. Na al vele kapperszaken gezien te hebben besluit ik binnen te stappen bij een lieve man die mij al eerder de korte route naar het strand heeft gewezen. Parshuram heet mijn vriend, een lekker Indiaas vol mannetje met zelf een dikke vette snor.
De kwast glijdt moeiteloos met een zachte scheerschuim langs mijn kin. Ik zit lekker en met gepaste precisie word ik geschoren. Voor mij de eerste keer dat ik zo’n salon mezelf laat scheren. Heerlijk eigenlijk. Zo glad als een biljardlaken begin ik mijn dag fris.
Nog even over dat heimwee gevoel. Dat is weg, en al helemaal als ik even met mijn vriend Nigel FaceTime. Hij koeriert lekker zijn vis, terwijl ik net een verse heb besteld. We praten bij en lachen even. Goud.
Ik ben na een wandeling even gaan zitten in een lunchtent en bestel een kingfish. Geen idee wat het is. Al snel komt de ober met een hele vis aanzetten en laat ‘m even zien. Geen saus zeg ik, gewoon grillen en peper en zout. Even later, werkelijk waar een geweldige verse vis. Ongekend, en een verwennerij en goed begin van het weekend. Mijn vriend Davey heeft mij een leuk cadeau gegeven in NL tijdens mijn afscheid. Namelijk, als ik ergens zou zitten op een mooie plek dan betaalt hij de lunch. Ik besluit deze lunch aan hem op te dragen en wordt getrakteerd op een geluksmoment in mijn eentje. Super mooie zonsondergang en ik zit hier uren lang te genieten. Eindstand voor Davey €23,-. Geluksmoment voor Stan: Onbetaalbaar. Voor de context van die 23 euro: gehele verse vis, garnalen masala, naan, 3 bier en een liter water. Ik bedank hem liefdevol met bericht, foto en een tikkie. Priceless.
De volgende dag reis ik van Zuid Goa terug naar Noord Goa. Ik heb afgesproken met Nir. Een vriend van mij uit de Vondelgym in Amsterdam. Nir is een familieman, vader van 3 dochters en we kennen elkaar iets langer dan een halfjaar. Nir is CEO van ASM Maritime een bedrijf in de scheepvaart-transport en heeft vanuit de hele wereld mensen over voor een jaarlijkse bijeenkomst. Ruim 50 man is over en toevallig of niet is dat hier in Goa. Vanaf Maandag heeft hij strategie-meetings om letterlijk de koers van zijn bedrijf te bepalen. Het is zo ontstaan om hier af te spreken in de afgelopen dagen, niet wetende hoe mijn reis zou verlopen. Ik besef me dat het bijzonder is dat hij zijn weekend en familie hiervoor opoffert om met mij te zijn. We hebben niks gepland en gaan het wel meemaken samen. Go with the flow.
Eerst een busrit van 3,5 uur. Altijd leuk. Ik kom aan in Anjuna en het regent als ik de bus uit stap. Om even te schuilen met backpack duik ik het eerste beste cafe in. Een jong joch, puber, jaar of 14 helpt mij. Het is een schoffie en hij upsellt gelijk en snack die ik afwijs omdat ik alleen voor een Chai kom. Het regent en rustig drink ik mijn Chai op en ook wordt mij een scooter voor 400 roepie per dag aangeboden. Als ik mijn backpack weer op mijn rug doe glipt hij achter me langs en rent naar buiten. Bij mij heeft hij niks geflikt voel ik al snel. Wel in de keuken. Als ik mezelf omdraai zie ik een kleine kok met een pollepel met curry naar buiten rennen. Inmiddels sta ik buiten in de portiek en stormt ook de eigenaar achter het joch aan. Die vat ‘m al snel in zijn kraag en ik krijg een gevoel dat het zijn vader is. Hij moet na wat agressief gesleur naar de keuken en word op een kruk gezet en krijgt vervolgens een paar goede klappen van de eigenaar. Wie niet luisteren moet voelen en ondanks dat het een paar klappen zijn zie ik het joch niet in een situatie komen die onhoudbaar is. Ik kan het allemaal zien dat wel. Ingrijpen doe ik niet. Ik vervolg mijn weg naar mijn hotel. Ik denk nog even aan een gesprek van die jongens in Mumbai in blog 4. Hierin kwam huiselijk geweld ook aan bod van vader op zoon. Nu maak ik het live mee.
Als ik in mijn prive-kamer van mijn hostel ben vraag ik naar de prijs voor een scooter te huren. 500 per dag. Ook na een extra keer vragen ivm het weekend. Natuurlijk is het een prijzenspel hier. Ik besluit terug te lopen naar het restaurant (5 minuten lopen) waar het mij voor minder is aangeboden. Nadat ik een fles water bestel en er wat langer zit wint toch mijn morele kompas het van mijn commerciële kompas. Ik ga nier huren bij iemand die indirect bijgedragen heeft aan huiselijk geweld. Ik app mijn hostelmanager dat ik voor 4,5 dag voor 1600 wil huren. Deze actie wordt beloond en ik huur bij het hostel. Wellicht denk je, waar gaat dit over. Nee niet om die paar euro. Meer om het verhaal achter het verhaal en je mee te nemen in mijn gedachten.
Nir is inmiddels aangekomen en heeft wat extra uurtjes slaap gepakt als ik met hem afspreek voor lunch. Twee goed lachende gezichten knuffelen elkaar in de hal van zijn hotel. We stappen op mijn scooter en Nir zijn 2-daagse vakantie en mijn gezelschapsweekend kan beginnen. We rijden naar een cafe dat ik had opgezocht. Nir is Israelisch en raakt in het cafe in gesprek met de manager van het restaurant. Hij geeft ons wat tips in het Hebreeuws omdat hij hier al 9 jaar woont. Zo verplaatsten we ons van Cafe Artjuna naar strandtent Curlies. Nir en ik praten veel over elkaars totaal verschillende levens en zo leren we elkaar beter kennen dan alleen de vraag welke KG kettlebell hij pakt voor de workout. Het voelt erg fijn samen, relaxed en ook even een uur of half uur stilte en voor ons uit kijken zonder iets te zeggen voelt goed. Voor zowel hem als mij. Na een mooie zonsondergang en een paar biertjes doet Nir even een powernap in zijn hotel en kan ik even schrijven.
We gaan uiteten onderweg naar een cafe waar we later naar toe wilden op aanraden. Geweldig restaurant stappen we binnen en krijgen zo’n 20 verschillende curries te proeven waar we ons gerecht in krijgen. We bestellen schaap in een waanzinnig lekkere curry waarvan ik uiteraard de naam ben vergeten. We genieten allebei en beseffen, los van dat het eten geweldig is, dat we hier een onvergetelijke herinnering maken. Dat is geweldig en maakt dit een bijzonder diner. Het gaat er niet om wat je eet, maar om wie er aan tafel deelnemen.
Even later gaan we naar een bar en hier zie je ook de luxe van Goa wat Goa maakt. Dat had ik nog niet eerder gezien. Eindelijk snap ik het. Heel veel mooie mensen, iets luxere atmosfeer en even goed voor de afwisseling deze luxe. Nir geniet ook en we verkennen de plekken die ons eerder zijn getipt. We feesten lekker hebben een gezellige eerste avond.
No responses yet