Wat biertjes en een korte nacht zorgen voor een rustigere start van de dag. Dit keer zit het even tegen, als we ons ontbijt bestellen voordat we naar het strand gaan zitten we midden in de rook van een pizza oven. De bediening is wat traag en zo vlekkeloos als het de avond ervoor ging zit het nu even tegen. Hoort erbij. Nir en ik geven ons er aan over met lichte frustratie. We scooteren naar onze “vaste strandtent” en daar is het als vanouds genieten.
Na een duik in de zee droog ik even lekker op in het zonnetje terwijl Nir aan tafel blijft zitten in de schaduw. Nir en ik genieten even van een half uur niks tegen elkaar zeggen. Dat is voor mij een goed teken, wanneer stilte niet iets vreemds is. Gewoon “zijn” zoals ik al eerder heb ervaren. De stilte wordt even later onderbroken, niet door Nir, niet door een ober. Door een meisje.. Een leuke krullenbol. Past bij de naam van de strandtent, Curlies. Ze vraagt mij om de WiFi Code. Die heb ik. Niets vermoedend sta ik op, pak mijn telefoon van de tafel en geef haar het wachtwoord dat is: “letsmeetagain”.
Even later genieten Nir en ik van een paar biertjes en een geweldige sunset. We spreken naar elkaar uit en beseffen dat we in een herinnering zitten samen. Nir geniet van een vrij weekend, ik geniet van het samen zijn. Ook besef ik dat ik minder op mijn telefoon zit zodra ik met mensen ben. Het helpt om van het moment te genieten omdat we allebei geen agenda hebben op deze zondag. Dat is het ook echt, een ZONdag.
Nir had wat tips gevraagd en er is een feestje dichtbij ons verblijf. Eerst even wat eten. Nir heeft ook een scooter en na wat opfris tijd spreken we af om naar het restaurant te gaan. Ik pik ‘m op en we rijden na 2 minuten een politie fuik in. We worden uiteraard apart gehouden. Geen helm op. Gelukkig geen paniek, ik ken deze situatie van mijn eerdere reis op Bali met mijn vriend Joram. Toch, als ik het blaaspijpje van de alcoholcontrole voor mijn neus krijg denk ik, gewoon meewerken dat is het snelst. Het blaasapparaat wordt voor me gehouden en een agent zegt: “blow blow”. Ik blaas, alleen het apparaat heb ik niet op mijn mond en er gebeurd ook helemaal niks als ik besef dat de afstand tussen het apparaat en mijn mond veel te groot is om überhaupt iets te registreren. Hetzelfde gebeurt bij Nir. Ik realiseer me, dit is 1 grote grap. De agent staat met een pinterminal in zijn hand. Intussen heeft hij een bedrag genoemd 1000 roepies. 10 euro pp. Nir heeft maar 800 in zijn zak. Ik heb meer op zak. Gelukkig houdt Nir de agent bezig als hij vraagt waarom een local wel door mag rijden zonder helm. Dat geeft mij wat ruimte om wat cash weg te moffelen. Dan besluit ik de boete even wat meer waard te laten zijn en zeg dat ik wil pinnen. Dat kan niet zegt Ome agent. Jawel zeg ik: “try, try”. Met moeite, natuurlijk is ome agent uit op cash, probeert hij mijn pas en na een halve seconde haalt hij ‘m dr alweer uit. 2e kaart zeg ik voor de grap. De agent wordt ook wat losser en vraagt of we naar het feestje gaan. Nog niet, eerst eten zeg ik. Ik noem de naam van het restaurant en vraag of we korting krijgen op het eten als ik zijn naam noem. Hij begint te lachen. Uiteindelijk na wat grappen betalen we 1800, 9 euro pp en rijden, zonder helm, door naar het restaurant.
We eten en gaan naar Hilltop waar het feestje is. Als we aankomen, harde muziek en een setting die lijkt op “Thuishaven mini” (voor de mensen in Amsterdam). Ook hier mensen die flink aan het feesten zijn. Trance-muziek beukt door de speakers en het feest is voor mijn gevoel al een tijdje gaande. Nir en ik dachten dat het later op gang zou komen. Een typische Nederlandse gedachte om te denken dat je alleen pas kan feesten na 00:00. We lopen binnen, verkennen de ruimte en daar zie ik het meisje van eerder bij de strandtent. Ze heeft een goede energie en ik vraag voor de grap: “do you have the wifi-password?”. In de oorverdovende techno/trance muziek lachen we wat en Nir is mijn wingman omdat zij uit Israel komt. Het feest loopt op zijn einde en sommige mensen zijn best wel ver heen en zitten met een zonnenbrilletje te chillen. Nir en ik gaan naar huis in de wetenschap dat het morgen maandag is en ook hij moet werken. We zeggen gedag tegen Naama. En we hebben het over de strandtent en als ik weg ga zeg ik met een lach: “letsmeetagain”.
De volgende dag taxi ik Nir op mijn scooter naar zijn nieuwe hotel. Met zijn bagage tussen ons in voelen we ons net 2 locals. Om 15:00 komen de eerste mensen van zijn werk en Nir moet zijn werk pet op doen denk ik. Al snel merk ik dat hij dat niet doet, hij is en blijft gewoon zichzelf en er verandert niks om hem werkend te zien. Ik schud wat handen en vervolgens ga ik naar het strand. Uiteraard, Naama zit daar al lekker. We hebben echt een leuke stranddag samen, lachen veel, praten over van alles, van de oorlog tot en met de veiligheid waar ik in opgegroeid ben en wederom geen oordeel. Lekker zijn, dit keer met elkaar. We drinken lekker ons biertje, het is tenslotte maandagavond, dus bijna weekend. We genieten van local food, belanden in een bar met live-hindi muziek en raken verzopen in de stromende regen op de scooter. Voor de nieuwsgierige lezer…. ja, ook dat is gebeurd… Laila tov.
De volgende dag, toch mijn eerste kater te pakken, rust ik lekker uit. Schrijf mijn blog in mijn hostel en haal mijn was op die ik naar de laundry heb gebracht. Later op de dag om 17:00 sluit ik aan bij het bedrijfsuitje en diner van Nir.
Al snel blend ik in bij ASM Maritime en ik ontmoet kapitein Felix uit Oekraïne die veel op zee is terwijl zijn familie in Odessa woont. Hij kan alleen met hun afspreken in Chisinău Moldavië. Dit is een verhaal en situatie waar ik mijn petje voor af doe. Maanden op zee, van huis, geld verdienen en naar huis om familie te zien. Respect. Nir stelt mij gerust dat een kapitein een goed betaalde functie is, relatief gezien. Ik blend al helemaal in als ik tijdens de gezamenlijke activiteit van een djambe sessie het ritme moet aangeven voor de groep. Geweldig!
De sfeer is goed, ik spreek met office mensen, schippers, tot aan een Indiër die uit Kochi komt. Mijn volgende bestemming. Mijn aanwezigheid is niet onopgemerkt gebleven binnen het bedrijf en ook dit is een extra herinnering die Nir en ik bijschrijven. We belanden nog in een lokale bar met live muziek, bezoeken een club en zo zit mijn meer dan geslaagde snuffelstage er op bij ASM Maritime.
De dag erna is niet zo boeiend. Ik vlieg rond de zelfde tijd als Nir naar mijn volgende bestemming. Nir via Delhi terug naar Amsterdam, ik verder zuid naar Kochi. In de taxi blikken we terug en de knuffel met een lach die ik hem op het begin gaf voelt sterker wanneer we deze knuffel ook op de airport doen. Nu met een lifetime memory.
Toda Chaver!
No responses yet