In de avond kom ik aan in Kochi. Ik loop naar buiten voor een taxi als ik 2 Engelsen gasten tegenkom die al een taxi hebben besteld. Ze moeten dezelfde richting op dus ik kan meerijden. De rit van ruim een uur lullen we snel vol over elkaars reizen.
Ik heb nog geen verblijf geboekt, zij wel. Ik zie genoeg plekken online als ik hun bestemming weet dus ik zie het daar wel denk ik. Ik loop wat verlaten in de straten van Kochi rond een uur of 23:00. Het eerste hostel zit vol, de tweede heeft wel plek. Ik duik gelijk mijn nest in en de volgende dag staat Kochi op de planning. Niet extreem veel te doen voor zover ik mijn huiswerk heb gedaan. Toch, om 9 uur struin ik al door de straten met opvallende architectuur. Een mix van Nederlandse, Portugese en Engelse huizen zorgen voor veel laagbouw. Het ligt omringd door water in een soort schiereiland. Kochi is bekend om zijn haven en ook bekend vanwege Vasco da Gama die hier rond 1500 is neergestreken. Mijn geschiedenislessen doen mij deze naam herinneren, het exacte jaartal waar ik vroeger een punt voor kreeg met een examen ben ik alweer vergeten. Ik ga zijn kerk in waar hij begraven is geweest en een paar jaar heeft gelegen. Daarna vond ze broer het wat ver van huis en heeft ‘m getransporteerd naar Lisabon. De kerk is mooi, klein en ik loop er lekker wat rond op mijn blote voeten. Als ik even boven het afgemetselde kalen stuk stenen sta met een houten omheining zie ik dat Vasco da Gama geen 1,95 is. Een klein stukje grond is gereserveerd voor waar zijn graf heeft gelegen. Helemaal niks te zien eigenlijk, alleen het idee dat hij hier gelegen heeft rest bij mij. Pal erboven in de muur, verticaal is een gedenksteen van een Nederlander. “Hieronder leij ten rust D’e Adriaan van Lier Oppercoopman in dienst der… 1680” Aardig wat jaren verstreken inmiddels, toch nog een Hollandse invloed. Man o man denk ik, wat zullen die Hollanders huis gehouden hebben hier, echt trots maakt het me niet. Natuurlijk, indrukwekkend is het wel dat het zo goed in tact is.
Ik vervolg mijn weg langs de wateren en kijk hoe op een ouderwetse manier vis gevangen word. Deze techniek stamt uit 1680, of misschien wel eerder. Een gigantisch net, 4 man dr omheen, een paar grote stenen als hefboom en per 5-10 minuten halen ze het net binnen met verbazingwekkende vangst. Het zeewier en de verschillende vissen worden keurig levens gescheiden en worden even later verkocht op de markt die rond 10:00 open gaat. Traditie, sommige dingen hebben geen technologie nodig en ook AI zal de job van deze visser absoluut niet gaan vervangen. Door de indrukwekkende architectuur waan ik mezelf door de straten van Kochi. AI helpt mij wel met de vraag of er nog meer te zien is. Matancherry Palace ook wel Dutch Palace. Leuk, dat gaan we is even bekijken! Al snel zie ik veel muurtekeningen uit het jaar kruik met allemaal goden en Hindoe afbeeldingen. Als ik even verderop een tekening zie van de kustlijn van Kochi raak ik wel onder de indruk van de Hollandse invloed. De onwijze precisie, details van de schaal, legenda, nummering, bestemmingsplan en versiebeheer. Echt een meesterwerk als je beseft dat iemand hier wellicht zijn hele leven aan heeft besteed en dat in 1680. Getekend zonder geavanceerd rekenmateriaal.
Ik realiseer me, dat los van het landje pik en uitbuiting en slavernij, dat er een enorm grote kwaliteit schuilde in het vakmanschap met als resultaat de straten en architectuur. “Plan der vestingwerken van Cochim.” Toch kijk je naar de tekeningen en denk ik, dit is het topje van de ijsberg, een tekening als resultaat. Onder die ijsberg zitten waarschijnlijk honderden betrokkenen en verschillende versies die dit levenswerk hebben gediend. Als je lang iets consistent blijft doen dan zijn dit soort meesterwerken het resultaat. In een wereld waarin alles snel gaat, en ik ook moeite heb om de weg af en toe te vinden en voor 300 meter mijn Google Maps erbij pak, doet zo’n meesterwerk je wel even beseffen dat alles mogelijk is in het leven. Na wat pracht en praal gezien te hebben van de Indiaase leider die alle kolonisten heeft verdreven vink ik dit Paleis van mijn “been there done that lijst”. Ik ga even lunchen aan het water. Een zelfde afspraak als met Davey heb ik ook met mijn Opa en Oma voor een lunch voucher voor een bepaald bedrag en deze draag ik aan hen op. €8,- en besef me dat ik me best moet doen voor dit bedrag. Ik vervolg mijn weg van de Dutch Palace via de Hindoe-tempel naar JewTown. Een Joodse wijk waar eigenlijk niet veel te zien is, op een synagoge na, de oudste actieve synagoge van de CommonWealth. De synagoge is met 1 stenen tussenlaag naast de Hindoe-tempel gebouwd en geeft mij het beeld dat verschillende godsdiensten dus naast elkaar kunnen blijven bestaan. Mensen zijn wat opgelucht merk ik, in eerste instantie geen idee, de oorlog is nog in volle gang naar mijn weten. Ik stuur voor de grap een foto naar Naama en zij verteld dat het een bijzondere dag is ivm het vrijlaten van de gevangenen. Ik denk meteen, hebben die wereldleiders dan toch mijn blog gelezen, waar ik grappend schreef over dat ik vond dat iemand zoals Gandhi nodig is om dit te bewerkstelligen.
Voor de rest is er eigenlijk geen klap aan in Kochi. Dus op de top verander je van koers. Ik besluit naar Allepy te gaan. Ik twijfel niet langer en besluit een trein te pakken na slechts 1 nacht en dag. Het gaat allerminst vlot en doe een paar uur over een klein stukje van 60km. Dit keer zit ik verkeerd in de trein met voorbedachte raad en moet uiteindelijk opstaan. Wederom een upgrade van 40 cent naar 2,30. Bij aankomst heb ik nog niks geboekt qua hotel. Het is donker, 19:00 en als ik Google Maps open is het eerste beste wat ik zie: “Dutch Square Hostel.” Op intuïtie en om in de sfeer te blijven van de eerder op de dag kom ik in een ouder Nederlandse villa terecht. Geen Hollander te bekennen, wel een lieve host als man die tot 5 kan tellen en Nijmegen en Den Haag met nadruk op de G probeert uit te spreken. Ik ben hier voor een boottocht op de “backwaters” waar je kunt overnachten en hele dag op het water bent. Prijzig is het wel, rond de 140 euro per nacht. Om 12:00 check je in en de volgende ochtend 9:00 na het ontbijt sta je weer aan wal. Hoe langer ik er over na denk, hoe meer ik voel dat dit uiteindelijk meer iets romantisch is voor een stel of familie uitje. Voor mij too much aangezien ik geen romantische Titanic scene kan nadoen en deze herinnering ook niet kan delen. De host van het hostel zegt wel dat iemand anders een tour gaat doen van 3 uur, sunrise en op hetzelfde water. Ik voel aan mezelf dat ik geen keuze maak en dat is ook een keuze. Dus het wordt dit keer voor mij bepaald. Ik word gekoppeld met Harbinder met wie ik de volgende dag op pad ga. Jaar of 60, Amerikaan met Indiaase roots, al 40 jaar wonend in Sacramento. Hij spreekt hindi en is vroeg al naar de US gegaan. Dapper en nog meer respect dat hij gewoon op zijn pensioen dit soort reizen maakt in zijn eentje en ook niet te beroerd is om in een hostel te slapen. Natuurlijk heeft hij meer levenservaring, toch klikt het vanaf de eerste ontmoeting en ik voel compassie voor hem. Twee vroege vogels, wekker om 05:30 en een uurtje later een geweldige zonsopkomst in een Venetiaans bootje. Bijna romantisch zeg ik grappend. Het is in ieder geval romantischer dan in me eentje.
Op het water zien we geweldig mooie scenes van iedereen die zijn dag begint. Het doet me denken aan Vinkeveen. Hele smalle weggetjes met gigantisch veel water er omheen. Ik raadpleeg een zoekmachine en dit is met Hollands polderwerk mede mogelijk gemaakt. Rustig varend zien we iedereen zich wassen met zeep in deze wateren. Mooi om gezien te hebben.
Terug in het hostel vertelt Harbinder naar Varkala te gaan. Daar wil ik ook maar toe, wetende dat een oud collega daar zit. Zij is hier voor een yoga-retreat en heeft haar verblijf verlengd. Vanuit Varkala weet ik dat ik ook naar het Noorden kan vliegen dus Varkala is mijn zuidelijkste bestemming voor deze India trip. Harbinder en ik zijn een goede match, gelukkig maar, want we moeten ruim 5 uur op de trein wachten die vertraging heeft. We chillen in de AC-wachtruimte, we delen koekjes en om en om letten we op elkaars spullen als we even de benen strekken om wat te gaan eten net buiten het station. Tijdens het eten zie ik dat dit een meer Islamitisch gedeelte is. Met een Imam op de achtergrond eet ik lekker met mijn handen een kippetje met rijst, terwijl ik zie hoe mannen en vrouwen traditioneel gescheiden zijn in het restaurant.
Eenmaal terug bij mijn Amerikaanse vriend raken we in gesprek. Hij stelt mij een vraag, en niet zomaar 1… “What is the coolest thing you’ve ever done?”
Een vraag die binnenkomt bij mij, even is het stil in mijn hoofd voor zo’n 1-2 seconden, niets. Ik kan wel stoer wat dingen gaan roepen, dat doe ik niet. Er is even niet iets wat meteen in me opkomt. Natuurlijk zijn er een hoop dingen waar ik trots op ben, en toch niet iets wat meteen zijn vraag kon beantwoorden. Harbinder zegt: “you should do EBC man, you’re young, athletic, you got time and you got a good understanding of life.”
EBC, Everest Base Camp. Dit blijft hangen en hij vertelt meer over zijn trip naar Nepal en andere plekken die hij heeft gezien. Zelf heeft hij het niet gedaan. Het vele wachten en de lange treinrit zorgen ervoor dat het EBC-zaadje dat geplant is meer aandacht krijgt. het blijft hangen. Geen haast vertelt hij, kijk of het past en kan en maak eerst mijn trip af in India.
Ik besluit in Varkala even bij te komen en minimaal 2 nachten te blijven in een fijne homestay. Brandschoon na de treinrit stap ik in mijn bed met de gedachte dat Harbinder degene is die de vraag heeft gesteld en wellicht ook het antwoord heeft op deze vraag? Met die gedachte ga ik uiteindelijk slapen. Kapot van het lange wachten en reizen.
No responses yet