Het is zaterdagochtend en ik besluit een tempel te bezoeken. Een mooie kleine tempel waarin ik veel specifieke kleuren en ruimtes aantref. Het hindoe-geloof heeft onwijs veel dingen die ze aanbidden en als ik een tempel betreedt probeer ik dat altijd zo respectvol en nederig mogelijk te doen.
Voor vele tempels mag je geen korte broek dus ik ga voorbereid op pad met een handdoek die ik om mijn middel kan slaan. Ik loop rond en zie streng gelovige vrouwen versjes voorlezen bij de ingang en eenmaal boven bij de trap is het er uiteraard vredig en toch wat serieus. Ik loop rond met mijn tasje en petje, shirt en uiteraard mijn handdoek omgewikkeld. Na de bewondering voor de mensen hier realiseer ik me dat ik al vele momenten heb gehad in mijn reis waarin je voelt dat je in het nu bent. Gek genoeg gebeurd dat in het nu zijn ook met het geloof en al helemaal als je even je ogen dicht doet, ook al is het maar voor een halve minuut ben je altijd in het moment. Dat is een gedachte die door mijn hoofd gaat als ik deze mensen hier zie. Met andere woorden, het geloof kan dus een bepaalde houvast zijn om in het moment even te zijn.
In het midden van het terrein staat een ruimte waar ik via een zijkant naar binnen ga. Mensen staan te wachten op iets en ik verwonder mezelf over hoe men hier rondjes loopt en ieder zijn eigen ritueel heeft. Mannen en vrouwen gescheiden, ieder op zijn eigen manier een gebedje. Nog meer valt op dat de mannen hun shirt half aan hebben, gebruinde rijstbuikjes van groot tot klein lopen hier met hun shirt over hun schouders rond. Ik word aangesproken: shirt off, cap off sir. Oeps… Ik volg snel de orders op en loop zo ook rond in mijn ontblote bovenlijf in een tempel. Ik ken vele kledingvoorschriften voor kerken, deze is nieuw. Voor alles een eerste keer.
Bij de uitgang vraagt een man of ik naar binnen ben geweest. Ja zeg ik, niet vermoedend. Oh dat is speciaal zegt hij, normaal laten ze niet gelovigen niet binnen. Ik zie het niet als racistisch, ik ben ten slotte op hun terrein en dan respecteer ik ook hun regels. Ik maak mijn ochtendwandeling af richting het dorpje en heb met lunch met Kasia afgesproken. Ik loop wat langs de straatjes en winkels en voel een sterkere drang om dingen te kopen dan normaal. Dat heb ik niet snel dat ik dingen koop en al helemaal niet prularia of beeldjes of kettinkjes. Ik besluit me niet over te geven aan dit gevoel. De tijd zal het uitwijzen. Kasia en ik lunchen lekker en hebben een leuk gesprek met een andere jongen die naast ons zit en in NewYork woont en voor EY werkt. Hij kent Workiva en we praten over het leven en de corporate ratrace die ik ontvlucht ben en hij is bezig met een weg naar buiten. Moedig dat hij in zijn eentje op ons gesprek aanhaakt over een onderwerp wat hem ook bezighoudt: “het leven”. We zitten, genieten van het uitzicht en de kunst van het “zijn”. Kasia heeft nog een yoga les en ik geniet even later in mijn eentje van het strand en de ondergaande zon.
Op de weg terug langs de winkeltjes struin ik en het gevoel van kopen zit er nog. Ik besluit wat te eten en kom in een lege zaak waarin live muziek net begint. Ik denk, even wat eten en dan slapen en de volgende dag den yoga les. Dit plan verandert al snel als het drukker en drukker word en het erg gezellig is. De muziek krijgt de mensen van de banken. Toch zie ik niet veel drank op tafel en op de kaart is het ook niet te zien. Het is een vrij gelovige staat en ben al wat strengere geloofs dingen tegengekomen hier. Toch buiten de kaart om hebben ze een biertje in de aanbieding en omdat het zaterdag is denk ik, proost, ik pak er 1. De zaak is inmiddels ram vol en uiteindelijk sta ik ook volop mee te dansen op de Bollywood muziek. Ja, ik val op, ook als ik meefeest. Toch hoe makkelijk ik me met mijn energie en lach kan mengen in het feest is een fijn gevoel. Een feestje dat maar tot 00:00 duurt en dus een hele voldane avond met een goede nacht slaap. Misschien gaat de yoga les mijn koopdrang wel vervangen is mijn idee.
Ik ben keurig op tijd voor mijn les en 8:45 zit ik te wachten. Er komt een Schots stel binnen. De familie Smith uit Aberdeen. Moeite waard om te onthouden. Ze ogen fris en zien er goed uit. Die zijn lekker op reis met zijn tweeën is mijn eerste gedachte. Tegen 8:55 nog geen spoor van een yoga-leraar, wel ben ik al door mijn introductie heen bij de Schotten. Op de vraag van Kris “what’s your favourite place so far in India?” Is mijn antwoord: “I don’t have a favourite place, I had favourite people where I spend a good time with.” Dit antwoord bevalt hem wel, en ook zijn vrouw Jules. Als ik vraag naar hun verhaal worden we onderbroken, de leraar is er niet en de les gaat niet door. Toch, is er een reden dat ik hier met dit stel kennismaak. We praten verder en zij vertellen over dat ze al sinds 2019 aan het reizen zijn met hun gezin. Ze zijn sinds 6 jaar weer in India. Banen opgezegd en met zoon en dochter de wereld rond. Heel dapper.
Dat zij er voor gekozen hebben om hun gezin zo op te voeden is bewonderenswaardig. Online doen ze school en ook tijdens hun reis zijn de kinderen soms een aantal weken in een klas. The school of life is natuurlijk hun belangrijkste les die ze dagelijks krijgen. Tijdens een schoolperiode werden Kris en Jules aangesproken over hun zoon en of ze ervoor openstonden dat hij in een Bollywood film zou kunnen spelen. Natuurlijk twijfelde ze hier aan en stond ook haaks op hun keuze om een leven van druk en presteren te ontvluchten. Toch gedaan en uiteindelijk is Jacob Smith een Bollywood held geworden in de film Mimi in 2021 net na Covid.
Als je denkt het verhaal kan niet gekker vraag ik of ze in Schotland waren tijdens Covid. Nee, ze zaten vast. In Nepal. Ding-dong, daar is die gedacht van EBC weer en ook de reden dat ik hun ontmoet krijgt meer vorm. Ik vraag wat ze toen hebben gedaan en opnieuw krijgt het gesprek meer diepgang. Ze zaten vast en konden nergens naar toe voor ruim 3 maanden. Uiteindelijk zijn ze terecht gekomen bij een familie in de bergen en hebben ze een bijzondere tijd gehad. Deze familie heeft hen erg geholpen met visa en andere zaken. Uiteindelijk ging het land weer open en hebben zij in een heel rustig tempo Everest Base Camp voltooid. De bepaler van de snelheid, Jacob met zijn 3 jaar oud. Destijds de jongste finisher ooit van Everest Base Camp. Ik voel dat er een paar grote signalen zijn wat betreft mijn volgende bestemming en mijn idee komt meer tot leven. Het is een van hun allermooiste ervaringen en daarna is Jacob in die Bollywood film gerold. Bijzonder hoe het leven kan lopen en een hele bijzondere ontmoeting met Kris & Jules Smith. Het uur van de yoga les is meer een levensles geworden om te luisteren naar dit soort signalen. Het is nog lang niet zo ver, toch is het zaadje van Harbinder nu wel wat meer dan een zaadje alleen.
De rest van de dag besluit ik lekker te chillen en boek mijn vlucht van Thiruvananthapuram International Airport, ja je leest het goed Thiruvananthapuram International Airport naar Varanasi.
De volgende ochtend zit ik in mijn trein naar deze onmogelijke uit te spreken airport en als de trein tot stilstand komt net voor de halte zie ik mensen eruit springen. Ik luister naar dat stemmetje op mijn schouder: “doe dan, gewoon schijt hebben.” En loop onschuldig zo’n 100 meter en pak een tuktuk naar de airport. Lange dag met 2 vluchten voor de boeg. Uiteindelijk kom ik via Delhi aan in Varanasi. Zo’n 2.500km vlieg ik en nog steeds in hetzelfde land. Eenmaal in Varanasi is het echt enorm schakelen, bijna een cultuur shock van de palmbomen naar de extreme drukte. Het is overweldigenden de vraag van hoe ik me ook alweer staande hield in dit geweld en chaos heeft even wat tijd nodig om te acclimatiseren. Extreem, stoffig en intens is mijn eerste indruk van Varanasi. De koopdrang is ook al verdwenen na het vele aanbod en dopamine rush van deze stad.
Het lukt me niet om een goed hostel te vinden en alles is heel ouderwets, goor op straat en gebouwen zijn slecht onderhouden en vervallen. Na ruim een uur dwalen door de stad kom ik in een iets rustiger gebied en besluit dat dit hotel mijn verblijf word in het hectische Varanasi. Dit is een extreem bijzondere bestemming, daarover later meer.
Even schakelen. Dat is hoe ik deze blog afsluit. Blijf up to date over Varanasi!
No responses yet