Nepal Namche Blog #23

Nepal is begonnen, na een spannende vlucht en een korte eerste hike is het tijd voor de eerste echte wandeldag. Om 7:30 fris gaan we van start. Het is tegen de 0 graden en je warmt snel op door het bewegen. Ik ben samen met Lakpa en Michelle en bij aankomst krijg ik mijn eigen guide. Na mooie bergroutes krijg ik het gevoel dat ik gewoon lekker aan de wandel ben in de bergen. Mijn tas wordt gedragen door een porter en ik zie om me heen mensen hun eigen spullen dragen en ook oudere mensen deze tocht afleggen. Ik heb het gevoel dat dit mij eenvoudig afgaat vandaag en op een brug zie ik een juten zak liggen. In eerste instantie vouw ik deze zak op en in tweede instantie denk ik, ik ga ‘m vullen met plastic wat langs de route ligt.

Ik ben geen Greta Thunberg en ook geen wereldverbeteraar. Toch draag ik op deze manier mijn steentje bij aan het schoonhouden van de regio. Na 13km lopen drop ik mijn goedgevulde zak van een paar kilo bij een afvalpunt. Waarom? Geen idee, nog nooit zoiets uit mezelf gedaan. Waarom niet?
De wandeling is best pittig ondanks dat ik het gevoel heb meer te kunnen. En al helemaal het idee dat ik samen met Michelle ben, waar ik bewondering voor heb in verband met haar prothese. Na 6 uur wandelen komen we aan in Namche Bazaar. Schitterend, een magische plek gelegen in een u vorm rond de bergen. Een bekende stop en de grootste in de regio. Alles is hier te krijgen in Namche, van verschillende bars tot en met een officiële North Face winkel. Fijne aankomst waar we in verband met de hoogte 2 dagen zijn om te acclimatiseren.

De volgende dag voel ik me goed en staat er rustige dag op de planning 10km naar een ander dorpje en terug. Na een paar km wandelen is dit ook het moment dat ik Mt. Everest zie. WOW!!! Ik krijg natte ogen van deze reusachtige top die in de verte te zien is. Adembenemend en onwijs mooi. Magisch moment. Na wat foto’s van “het dak van de wereld” vervolgen mijn sherpa Pemba en ik onze route naar Khumjung Village.

Khumjung is geweldig mooi afgelegen dorpje. Velen slaan dit over omdat ze alleen het Mt. Everest Viewpoint willen zien. Onderweg stoppen we bij een museum dat centraal staat voor plastic opruimen. Die plicht heb ik die dag ervoor al vervuld. Toch vergroot een promotievideo van dit museum je bewustzijn. Alles komt hier met mankracht en de toeristische stroom is groot. Dus dat zorgt ook voor vervuiling helaas. Bij de balie van het museum ligt ook een advertentie met “Everest Judo” in Khumjung Village op 3,5mtr hoogte. Na wat vragen van mijn sherpa ligt deze mini-dojo in de school van het dorpje. Geweldig om even langs de school te gaan met lieve Nepali kids en ook mooi om even door het raam te gluren van deze dojo. Voor degene die het niet weten, tot mijn 16e heb ik altijd judo gedaan, vandaar dat dit speciaal is voor mij. Wat me verder opvalt is de gedachte om iets te doen voor dit dorp. Judo leraar, donatie van kleding, vrijwilligerswerk op die school, het zijn allemaal nobele gedachtes die door mijn hoofd gaan. Werkelijk een verborgen parel is dit dorp met ook een hele mooie monastery. De school is gebouwd door Edmund Hillary de eerste die succesvol was met een expeditie naar de top van de Mt. Everest. Hij heeft veel voor deze regio betekend.

Als ik terug kom heb ik gezellig afgesproken met Acacia en Arthur. Zuid-Afrikaans stel dat ik heb ontmoet op de vlucht. We drinken gezellig een biertje en genieten van live muziek. Ik vertel dat het me makkelijk afgaat hier en besluit de volgende dag de tas te dragen van Acacia. Sherpa Stan die zijn nobelheid omzet in een daad.
Het gevoel dat ik meer kan vertaald zich naar het besluit om Michelle te joinen in haar poging om de Lobouche Summit te doen. Hiervoor moet ik een aanpassing doen in mijn schema en staat er de volgende dag een lange wandeling op het programma van 16,5km.

De 4e dag hiken met extra bagage van de zo’n 10kg wegende tas van Acacia voelt goed voor Sherpa Stan. We stoppen onderweg even bij een monastery waar Monniken leven op zo’n 3800 meter. Mijn sherpa en ik doen een rondje en toevallig of niet is het tijd om de kassa te legen en zie ik geld tellende Monniken. Geen zuinige bedragen in mijn eerste oogopslag. Wederom de tweezijdigheid van het geloof en de vele giften die er aan verbonden zijn, iets wat ik ook in India heb gezien.
Mag de pret zeker niet drukken en die monniken blijven fascinerend om te zien.

Eenmaal aangekomen in Pengboche is er het weerzien met Michelle en Lakpa de Sherpa. Lakpa heeft ervaring en ook 2x Mt. Everest beklommen en bijna 30x de berg beklommen die voor ons op het programma staat. Lobouche Peak. Hij komt naar me toe met de vraag of ik de berg wil beklimmen, de eenvoudigheid in zijn vraag alsof ik een croissantje met of zonder kaas moet bestellen. Zo legt hij mij de keuze voor. Ik heb mijn keuze al gemaakt, alleen als hij zo voor me staat en ik de keuze daadwerkelijk maak is het toch even een moment van… “En nu ga je…” met lichte spanning heb ik uiteindelijk nog geen idee waar ik aan begin. Mijn huiswerk heb ik niet gedaan over deze berg, laat staan ervaring met bergbeklimmen. Voor iemand die opgegroeid is onder de zeespiegel is dit toch wel een ding. Ik denk niet, ik doe in dit geval en ga het gewoon proberen en de rest zie ik wel, dat is uiteindelijk mijn instelling.

De volgende ochtend voel ik me minder energiek. De kou, hoogte, mindere faciliteiten, voor het eerst hoogte-pilletjes en natuurlijk de grootste factor de spanning van mijn besluit om de berg te beklimmen. Rustig aan en een wandeling van zo’n 5 uur naar Thukla. Onderweg heb je continu zicht op de bergtop terwijl je zelf op 4600 meter loopt en je die berg in de verte ziet kan je echt niet geloven dat je daar naar de top gaat. Onmogelijk denk je… en ja daar gaat het mis, je gaat denken in plaats van doen.

Gewoon doen, dat is hoe ik deze blog afsluit nadat we zijn aangekomen op onze laatste bestemming voordat we onze poging gaan doen. Daarover later meer!