Nepal Lobouche Peak Summit Blog #24

De berg komt dichterbij en ook het visualiseren van de klimt begint. Hoe zou het zijn daarboven? Gaan we het halen? Komt er een storm? Het plan lijkt simpel, stap voor stap en rustig naar boven onder begeleiding.

Op zaterdagochtend vroeg vertrekken we vanuit Thukla naar het high-camp waar tenten staan die het vertrekpunt zijn van onze klim. Dit high-camp ligt op 5300 meter en de wandeling ernaartoe verandert de setting in meer sneeuw en smallere paden. Koud is het niet, wel geeft de sneeuw een ander beeld en nieuwe omstandigheden om in te wandelen.

Eenmaal aangekomen even wat lunchen in de gemeenschappelijke tent en dan ook naar mijn eigen tentje waar ik slaap. De laatste keer dat ik in een tent sliep was afgelopen zomer op Lowlands. Dit zijn toch iets andere omstandigheden. Dit is wat ik wil ervaren en primitief leven is essentieel in de bergen. Ik voel me goed qua energie en na wat rusten is het tijd voor de training met touwen. Hier ben ik toch wat angstiger merk ik. De uitleg gaat vrij snel en ik wil ‘m nog even een keer opnieuw horen. De training is vrij minimalistisch, Sherpa Lakpa gooit een touw om een rots, een paar rukkies, ja stevig en hoppa de zekeringen en met je afdaal ring door je harnas en je oefent naar beneden gaan en naar boven. Na zo’n uurtje trainen zit de generale er op. Schoenen en crampons worden geregeld en we zijn qua materiaal klaar om te gaan.

We eten vroeg en om 18:00 zakt de zon achter de bergen en wordt het al snel frisser. Temperatuur zakt tot -20 in de nacht. Rond 19:00 lig ik al in de tent want om 00:30 gaat de wekker. 01:00 ontbijten en spullen aan en om 02:00 begint de klim.

Natuurlijk 2/3 angstplasjes gedurende de nacht en gelukkig pak ik nog wat uurtjes slaap op 5300 meter hoogte. Als de wekker gaat merk ik dat ik klaar ben voor de klim. Laat maar komen, showtime!

Om 02:00 met een klein bordje havermout en een kop thee in mijn buik vertrekken we. Het licht van de maan, de sterren, de hoofdlampjes van ons 4 vormen en de stenige rotsen zijn het decor van het begin van de klim. Het is magische setting. De bergen zijn goed in het zicht en ook zie je de hoofdlampjes van de klimmers van de Ama Dablam, een serieuze berg verderop van 6800 meter. Misschien de volgende stap…

Qua focus nog steeds hetzelfde recept, stapje voor stapje rustig omhoog. Het begin is eenvoudig, als het technischer en steiler word moet ik ook Michelle een paar keer een duwtje geven om overeind te blijven. Het eerste stuk met de touwen volgt kort daarna. 1 van ons 4 is gezekerd en ik hou mezelf met de hand vast aan het touw en klim omhoog. Op sommige stukken ben ik zelf niet gezekerd voor mijn gevoel en ik vraag aan de Sherpa hoe dit zit? “No, one of us has safety, so it’s fine.” Met andere woorden 1 van ons 4 is genoeg. Gek gevoel blijft het toch, het touw is niet dikker dan een 1cm en lijkt op een springtouw. De klim wordt steiler en steiler en op sommige stukken moet ik me ook eindelijk zekeren. Het geluid van de grote schoenen met spikes en het krakende ijs in combinatie met een zwaardere ademhaling is iets wat ik alleen ken van video’s. Nu hoor ik het van mezelf en voel ik stap voor stap dat we hoger en hoger komen met dit geluid als rustgevend ritme.

Onderweg even pauzeren en een slokje warme thee. Het wordt lichter langzamerhand en je ziet waar de zon op gaat komen. Het is een kleurrijke scene die ik nog nooit zo helder heb gezien. Ondanks dat het zwaar is merk ik dat ik niet uitgeput raak. Mijn ademhaling kan het tempo goed volhouden en is rustig. Grote steile stukken met het touw zorgen voor een grote hoogtestijging met na ruim 4uur de top die in het zicht komt. De zon is inmiddels opgekomen en om 6:30 bereiken we het laatste stuk met het pad naar de top. Wauw, wat een beeld, wat een hoogte, wat een uitzicht en wat een magische top. Ik heb nog nooit zoiets gedaan en omdat je er een inspanning voor heb geleverd voel ik dat mijn zintuigen anders geprikkeld zijn. Ik voel de ontlading en voel ook de emotie los komt als ik een video maak! Tranen rollen over mijn wangen en ik geniet van dit hoogtepunt. Het voelt goed en ik kan genieten van het moment. Ik voel me niet buitenadem dus kan rustig even een slokje water en ook een snickertje op de top eten. Wat een heroïsch moment. Een aantal foto’s en even genieten voelen deze 20 minuten als 2 minuten. Veruit de meest bijzondere ervaring uit mijn leven en tegelijkertijd ook het gevoel dat ik nog energie over heb om te genieten. Geweldig.

En dan, ja dan realiseer je ook, klimmen is pas de helft van een succesvolle summit. Het gaat om een veilige afdaling. De klim is vaak niet het gevaarlijkste, de afdaling daarentegen… Die afdaling moet je net zo geconcentreerd uitvoeren. Al snel merk ik dat ik moeite heb met de steile stappen en mijn grote lijf en de angst niet gezekerd te zijn zorgen voor een onwennig gevoel de eerste paar meters naar beneden. De grote stappen in het sneeuw en ijs zijn nu minder genieten en elke keer klap ik lekker met mijn 100 kilo op mijn enkels. Het afdalen is heel zwaar en ook Michelle heeft het moeilijk met haar prothese en correct plaatsen van haar voet. Dit zorgt ervoor dat de afdaling lang duurt. Gelukkig geen gevaar en het weer blijft goed. Tijdens het lopen besef je dondersgoed dat de afdaling belangrijker is dan de klim. “The top of one mountain, is the bottom of the next.”
Concentratie en ook hier stap voor stap, uiteindelijk bereiken we om 10:30 het high camp na 3 uur afdalen. Veilig en wel kapot

De klim heb ik overschat, de afdaling heb ik onderschat. Mooi in balans en ook heel erg leerzaam. Dit kan ik dus ook vanaf nu… Ik ben blij als ik even wat eten krijg en we kort even kunnen rusten. Als je denkt dat dat het was, nee hoor, na de hele nacht klimmen mogen we nog even ruim 3 uur naar het volgende dorp. Tijdens deze wandeling dringt ook het besef tot me door dat ik nu ruim een maand na de vraag van Harbinder ook het antwoord heb op: “What is the coolest thing you’ve ever done in your life?” Dankbaar dat dit op mijn pad is gekomen en dat ik geluisterd heb naar deze signalen.

Als ik de volgende dag het thuisfront informeer herinnert mijn familie mij aan het feit dat het de sterfdag van mijn opa piet was op 9 november. Die ouwe keek van boven mee en heeft me ongetwijfeld geholpen.

Terug in het dorp voel ik me leeg en kapot. Die nacht loop ik letterlijk leeg van een buikgriep. Rustig aan de volgende dag verplaats ik me en rust uit in het tea-house. Een imodium, 2 cola’tjes en wat lichtjes eten is het medicijn in combinatie met rust. Ik besef me goed en kan concluderen dat bergbeklimmen draait om het beheersen van de basics. Slaap, gezond eten, herstellen, vitamines en veel water drinken. En dat in de meest extreme condities op 5000meter+, zonder douche en minimale faciliteiten.

Ik ga vroeg naar bed om te herstellen van mijn summit en geniet na van mijn inspanning.

Lieve mensen, enorm bedankt voor alle support en jullie geloof in mij, dat heeft mij geholpen te realiseren dat niets onmogelijk is. Een waanzinnige ervaring en een herinnering voor altijd.