Thailand verruild voor Vietnam. Ik land in Hanoi in het noorden en mijn plan is om zo langzaam af te zaken naar het zuiden. In eerste instantie wil ik dat met de motor doen, alleen dat is een te lang stuk voor de tijd die ik heb. Eerst even het land verkennen en oriënteren, misschien vind ik er wel niks aan hier. Kijken per dag hoe het gaat dat blijft wel mijn plan.
Mijn eerste echte kennismaking was met Vietnam was in India toen ik zo vreselijk heb gelachen om Stephen. Ik dacht dat alleen hij zo was, echter het merendeel van de Vietnamezen zijn zo, en op het moment dat ik een taxi in stap vanaf de airport lig ik alweer in een deuk. Ook in mijn hostel waar ik onwijs lief en hartelijk word ontvangen. De mannen zijn altijd in voor een geintje, helemaal als het over sex, drank of vrouwen gaat. Lekker makkelijk scoren dus. Het Engelse accent van een Vietnamees is voor mij muziek in de oren en altijd vermakelijk. Het sterotype Vietnamees is echt werkelijkheid en als ik terug denk aan mijn ontmoeting met Stephen was dat een soort liefde op het eerste gezicht met Vietnam voor mij.
In mijn hostel is een avondmanager die 4 jaar in Emmen heeft gestudeerd. Met een big-smile ontvangt hij mij om vervolgens met trots te vertellen over zijn tijd in Emmen. Gebrekkig wat woordjes zoals “godverdomme” en tot 10 tellen. Ook hier, ik heb lol. Een warm welkom voor mij. Ducky is zijn naam, ja je leest het goed. Ik verken de avond-straten van Hanoi, drink een biertje en de verkenningsdrang is uiteraard ook hier in Hanoi. De volgende dag ga ik lekker de straat op om de stad te verkennen, het valt op dat het er onwijs druk is met scooters, tikkeltje chaotisch en doet me denken aan India. Ik heb me laten vertellen dat dit land extreem goedkoop is. Dat gaan we eens even uittesten, herinneren jullie nog de cashewnoten in Goa (India). De cashewnoot-index wordt op peil getrokken op een markt in Vietnam. Hier 6,50 per kilo. Dat is dus al marge aangezien in India de prijs rond de 8,00 per kilo lag. Blijft leuk deze gedachte.
Via de markt vervolg ik mijn weg langs de ontelbare koffietentjes. Vietnam is het 2e grootste koffieland ter wereld na Brazilië. Dat is indrukwekkend als je de omvang van het land bekijkt. Zelf drink ik bijna nooit koffie, zeldzaam, hier ga ik het toch proberen. Met succes, want de speciale koffies hier zijn geweldig: egg-koffie, salted, coconut, het is overal genieten en lekker. Uiteraard betaal ik daar wel de prijs voor, niet zozeer de Vietnamese Dong, dat is het probleem niet, de prijs betaal ik meer ‘s nachts met slapeloze nachten van de caffeine. 2 koffie is genoeg om mij een hele nacht wakker te houden. Niet meer doen, ook al is het zo lekker en is de verleiding op iedere hoek.
Na mijn eerste twee koffie nog niet wetende dat ik de slapeloze nachten tegemoet ga vervolg ik mijn eigen gemaakte route rond de stad. Ik hoor muziek, en volg het geluid. Een kleurrijke ceremonie is wat ik aantref rondom een kleine lokale tempel. Mooi opgemaakte en kleurrijke Vietnamese vrouwtjes dansend op weg naar de ingang van de tempel. Ik zit in een plastic-stoel en geniet van de lokale ervaring. Het is niet perfect ingestudeerd en dat maakt het juist vermakelijk. Mijn vermoeden is dat er een nieuwe vrouw wordt geïnaugureerd. Na wat Vietnamese kreten haak ik af en vervolg mijn route naar de communistische pleinen. Gigantisch en indrukwekkend. Het communisme en trots van het land is hier zeker nog te zien, overal Vietnamese vlaggen langs de straten en veel straten hebben hun eigen discipline: houtbewerking, staal, vlees, bamboe-ladders, huis-inrichting, schoenmakers, printers overal die je 1 stukje straat met dezelfde winkels naast elkaar. Handig voor de concurrentie als je weet dat het je buurman is.
Vietnam is echt een legerstaat, dat merk je aan de beveiliging van de imposante gebouwen en de verheerlijking van oorlogshelden. Ik vink de toeristische bezienswaardigheden af en loop ruim 15km door Hanoi en in de avond maak ik uiteraard even tijd voor mijn vriend Ducky. Ik boek ook de Ha Giang motortocht voor de volgende dag. Een motor tocht van 4 dagen met een grote groep in het noorden van Vietnam. Een van de hoogtepunten in Vietnam. Een dag met de bus en vanaf Ha Gian met zo’n 50 man allemaal in groepjes van 8-10 personen touren. De groep Nederlanders zijn leuk en de samenstelling is goed. 4 dagen ben je met elkaar en het is erg gezellig. Iedereen doet deze tocht achterop en heeft een eigen driver, ik heb echter gekozen om zelf te rijden. Het stuur in eigen handen. Dat maakt mij wel uniek en ik heb geen spijt van mijn keuze. Tas achterop en lekker scheuren op een kleine Vietnamese brommer door fantastische landschappen, rijstvelden, bergen en lokale dorpjes.
Elke avond is een groot feest met de drivers en andere groepen. Uiteraard karaoke en de lokale drank ‘happy-water’. Iedere dag vele stops en je ziet veel. De gezelligheid tussendoor van de pauzes is uniek. Je leert elkaar ook beter kennen en ik maak een hoop lol met de lokale drivers die mij allemaal Vietnamese woordjes leren en helemaal in een deuk liggen, dan weet je wel dat het schunnige woorden zijn. Mijn energie is geweldig en ik kan lekker mezelf zijn, lol maken en voel me erg energiek. De mix van leeftijden tussen 20-35 maakt het mooi.
Het is ook enorm indrukwekkend om te zien hoe Vietnamezen leven in de bergdorpjes. Rond de grens van China is het merendeel boeren landschap. De levenstijl is afgelegen, lieve mooie kinderen hebben weinig en toch zie ik ze speelser dan waar dan ook. Badminton, fietsen, voetballen, memorie, tekenen, echt spelen. Mensen zijn samen, leven buiten, werken, lachen en leven echt met elkaar en voor elkaar. De lokale drivers vertellen wat over de regio en iedere dag toeren we zo’n 100km door de bergen met vele stops en koffie en lunchplekken met mooie uitzichten.
Iedere avond is het feest en gezellig en ik zou mezelf niet zijn als ik ook een beetje sjans heb, dit keer met Ruby. Mooie donkere ogen en ‘een meisje met rooie haren’… Een Engelse.. Dat is altijd lachen. De laatste avond staat in het teken van een poolparty en ik doe een kleine belofte met Ruby om in het water te gaan. Normaal gesproken, belofte maakt schuld. In dit geval niet. Wanneer zij als eerste het water inspringt moet ik ook. Vervolgens barst het feest los als 2 schapen over de dam zijn en iedereen los gaat en 1 voor 1 het water in springt. 1 groot feest, Vietnamees kind op mijn schouders in het zwembad en de muziek deinst door het hele dorp! Geweldige afsluiting en een groot feest de laatste avond.
De volgende dag, iedereen uiteraard brak op zijn scootertje voor een laatste tocht en in de 7uur durende busreis terug naar Hanoi is het stilletjes. Vanuit Hanoi ga ik de volgende dag naar mijn volgende bestemming, maar niet voordat ik het restaurant van Obama en Bourdain probeer. In 2016 hebben zij hier gegeten en het restaurant is nog exact hetzelfde. Dit kenmerkt de levensstijl van Vietnam en het op zichzelf gefocust zijn in plaats van de Westerse groei en meer en meer en meer cultuur. Het menu is hetzelfde, de plastic stoelen zorgen voor de lokale beleving en het eten is geweldig. Geen poespas of allure. Zeker de moeite om deze foto/video van Obama & Bourdain even op te zoeken in Google. Met een gevulde buik is mijn volgende bestemming, Mai Chau op 3,5 uur van Hanoi. Het zijn de dagen voor kerst en dus ga ik even bepalen waar ik dat ga vieren, in alle rust. Mai Chau is ook een bergdorpje maar veel rustiger. Langs de rijstvelden herstel ik en slaap ik even bij en eet gezond. Weinig sociale prikkels en even bijkomen. Ik drink wat koffie, wandel door de rijstvelden, drink een kokosnoot, word bewonderd door mijn grote lijf tussen de kleine giechelende Vietnamese meiden en ik geniet van de rustige omgeving.
Er is in Mai Chau weinig te doen dus ik maak de keuze om naar het meer toeristische Ninh Binh te gaan voor kerstavond. Ik weet al dat het een andere kerst gaat worden dan normaal en kies er wel voor om dat onder de mensen te doen. Het kerstgevoel heeft dit jaar weinig betekenis voor mij, hoe dan ook zal ik hem herinneren. Het doet me weinig en mis het ook niet, en dat is op een gezonde manier. Mijn familieband is sterk en dus voelt het vanuit kracht om dit jaar geen kerst samen te vieren. In Ninh Binh is het een gezellige kerstavond, een groot buffet, gezellige sfeer en groot hostel met veel mensen. Ik geniet met een biertje en live muziek en in de avond nog wat karaoke in het lokale Ninh Binh. Wat wil je nog meer, er zijn veel slechtere manieren om kerstavond te vieren.
De volgende dag ga ik met Jose op pad naar een National Park. Een flink lange route over een snelweg tussen de vrachtwagens op ons brommertje… We bereiken het park en genieten van hoe weinig hier is in het park. Een mooie grot als hoogtepunt en bij terugkomst eten we samen Indiaas als diner voor 1e kerstdag. Na het diner ga ik in de nachtbus naar DaNang.. Ik merk dat ik wel in een flow zit en veel mensen op me pad komen op een hele natuurlijke manier.. In de lobby wacht ik met mijn tas en zie een meisje ook met haar tas kloten. Een mooie Turkse… je raadt het al, ook eind bestemming DaNang. Wel een andere bus dus we houden contact… Daar over later meer…
De eerste dagen in Vietnam zijn geweldig, een super mooi land. Onwijs fijne mensen, leuke toeristische plekken en echt ver boven mijn verwachting die ik eigenlijk niet echt had voor Vietnam.
De manier om deze blog af te sluiten is vooral LOL!
One response
Het is weer genieten voor je als je jouw verslag leest. Leuk Stan en fijn dat je geniet van wat jezelf hebt opgebouwd. Tot in 2026 met een goed gevoel en goede gezondheid. Vr gr v O&O (An3s)