Natuurlijk zitten jullie op jet puntje van je stoel om jezelf af te vragen hoe het vervolg is afgelopen met die mooie Turkse. Of niet en zijn jullie gewoon benieuwd zoals altijd naar mijn avonturen van Stan the Man.
Allereerst een nachtbus vanuit Ninh Binh naar DaNang. De nachtbussen in Vietnam zijn over het algemeen vrij luxe en in vergelijking met een trein in India is eigenlijk alles eenvoudig. In de ochtend op 26 december kom ik aan in DaNang. Een mooie moderne nieuwe stad. Veel hoogbouw en hotels/appartement complexen. Ik doe altijd wel wat huiswerk over de ontwikkeling en wellicht een investeringsoptie om dingen in de gaten te houden. Weinig huizen zijn er te koop valt mij op en niet zoals in Spanje/Frankrijk zie je veel makelaars. Misschien een vakantie adresje in DaNang. Nobu een hotelketen voor de super-rijken gaat hier ook een project bouwen en ik vind het altijd leuk om dit soort dingen in de gaten te houden tijdens mijn reis. Toch eenmaal in DaNang voel ik niet echt sfeer, een beetje Dubai. Ik wandel een rondje om de verkenningsdrang wat te temperen op deze bewolkte dag. Ik verken mijn gebied waar ik verblijf en loop via de drakenbrug een rondje. Ook is het tijd om even mijn haar te knippen voor een opfrisbeurt. Tot slot om in de kerstgedachte te blijven ga ik nog even via een Christelijke Kerk om mijn kerstgedachte de wereld in te slingeren.
In de avond spreek ik af met Mel. We eten wat en wandelen langs het strand. We leren elkaar beter kennen en gentlemen als ik ben loop ik met haar die avond mee naar haar hostel zodat ze veilig is. We lachen wat, hier en daar wat kusjes en niet gelijk te hard van stapel. De volgende dag ga ik zelf op pad langs een markt en voor 0,81 cent eet ik een waanzinnige hap met kikkerbillen. Vanaf dat moment besluit ik een food-tour te doen. Vervolgens stuit ik op een Banh Mi plek voor een van mijn beste broodjes buikspek. Ik help de eigenaar ook nog even met wat zout-zakjes vullen voor de takeaway bestellingen. Zit ik dan, op een plastic stoel met de knieën achter mijn oren en een nietmachine. Ik knip zo’n 100 zout-mix zakjes samen met mijn niet Engels-sprekende Vietnamees die de zakjes vult en ik niet ze dicht. Tussen het volk, daar zit je altijd goed. Natuurlijk maakt de eigenaar een foto als herinnering. Vervolgens loop ik bij mijn verblijf een open cafe binnen. Strontlazarus zitten de Vietnamese mannen te zuipen op hun vrije Zaterdag. Ik bestel een biertje en geniet weer van de mannelijke humor. Waanzinnig Vietnam. Ik ga nog naar een markt en besluit ook even 6KM hard te lopen en uit te komen bij de ceremonie van de draak op de brug die ieder weekend plaatsvindt. Leuk, niks boeiends, veel mensen. Ik zie Mel nog even kort en de volgende dag gaan we samen op pad naar Ba Na Hills. Mel geeft me wel een relaxed gevoel, ik kan prima mezelf zijn, we hebben lol, zijn allebei onszelf en toch samen. In eerste instantie had ik dat niet gedacht. Natuurlijk leer je elkaar ook beter kennen en dat is leuk. Ba Na Hills staat bekend om een brug die gedragen wordt door 2 handen. Op de scooter met als plan die brug, geen idee voor de rest. Op de plaatjes ziet het er geweldig mooi uit. En het is ook mooi. Alleen het feit dat het gelegen is in een soort pretpark waarvan de uitgang moeilijk te vinden is en dat je met een kabelbaan omhoog moet geeft aan dat dit 1 grote toeristische attractie is. Super druk en dus een beetje een tegenvaller. Alsnog blij dat ik het gezien heb. Ik moet het ze nageven, ook zij moeten hun centen verdienen in een plek die is aangelegd in de bergen van Vietnam als een soort mini-Disneyland. Mij pakt het niet, en Mel ook niet. We hangen even de toerist uit en deze kan van het lijstje. Omdat DaNang aan het strand ligt en het weer is niet zo goed hebben we een beetje zoiets van “wat gaan we nog doen hier?”. Hup, spullen pakken en door is mijn idee, naar Hoi An. Dat ligt op 40 minuten en is meer een oudere stad. Eenmaal in Hoi An een wandeling naar het oude centrum. Mooi riviertje, verlichte straten en een geweldig restaurant waar we heerlijk eten. Dit is leuk en relaxed en een hele andere sfeer als DaNang. De volgende dag, samen in een kokosnoot-boot op een rivier van Hoi An. We lachen met de Vietnamezen die hun eigen Venetië-attractie hiervan hebben gemaakt. Voor ik het weet krijg ik een bamboe-ringetje en deze moet uiteraard om de vinger. 1 tour in een kokosnoot boot in Vietnam voor 3 Euro en een ring. Alles voor de grap hier en dat maakt Vietnam zo geweldig. Mel en ik doen lekker mee en het geeft mij eigenlijk ook wel rust om zo samen met iemand te reizen. Natuurlijk lieve lezers, er is ook genoeg tijd op en onder de lakens wat ons gezelschap zeker in stand houd iedere dag.
Omdat het eind December is komt Oud & Nieuw dichterbij. Ondanks dat we zeker meer tijd in Hoi An hadden kunnen besteden gaan we naar Ho Chi Minh. 13 uur met de nachtbus en ondanks dat ik er tegenop zie valt het me hartstikke mee. We komen aan in de ochtend, even bijkomen en later in de middag lekker rond de stad wandelen. Ook samen heb je niet veel nodig. Mel is niet van de poespas en ik hoef zeker geen indruk te maken met dure etentjes of hotels. Ze vertelt me over haar tijd toen zij in Oekraïne studeerde en de oorlog uitbrak in Charkov op de grens met Rusland. Iemand met diepgang en die weet hoe het leven in elkaar zit. Dat voelt goed.
Ik verzin voor die avond een leuk date-idee waarin we 1 voor 1 een eet-tentje uitzoeken met spelregels: plastic-stoelen, geen Westerse-toerist, geen Engelse menukaart en vragen naar de best-seller. 4 restaurants met als eindstand: bananen-kokosnoot pudding, gefrituurde eenden ei, krab en nog meer lekkers. Ook ontmoet je zo weer wat locals en vragen we naar hun favoriete restaurant.
Vietnam is echt een onwijs eetland en overal kun je onvoorstelbaar lekker eten en drinken op iedere hoek. Zo spenderen we het merendeel van onze tijd. Gewoon lopen en kijken wat we tegenkomen door de vragen en zelf op pad te gaan in plaats van 100 tips van Instagram / TikTok die vaak een verwachting creëeren en tegenvallen. Eigen plan trekken en het wel zien.
Het is oudjaarsdag en ik voel me goed. Heb wel zin in een feestje. Overdag nog even bij de straatkapper die gratis mijn baard trimt. No way dat hij geld hiervoor wilt. Big smile voor mij en een leuke herinnering. In de avond gaan we naar een gigantisch plein met Vietnamese pop-optreden. Duizenden mensen en iedereen lekker samen de straat op. Ik heb ook wat contact met andere mensen van mijn trip en besluit later af te spreken in de uitgaansstraat van Ho Chi Minh. Dit is geweldig, een groot feest met allemaal Vietnamezen. Een geweldige avond, 1 om nooit te vergeten. De foto’s zeggen genoeg. De volgende dag brak en een wandeling door het park. Het is ook hier mooi om te zien hoe speels iedereen is, helemaal in het park. Ik besluit om even mee te joggen met een groepje Vietnamezen die hun jaar gezond beginnen. Ik doe het uit compensatie voor mijn kater. Mel doet 1 rondje, ik doe er 3. Gelijk voel ik me beter. We vervolgen onze wandelen struinen lekker door de stad en belandden in een restaurant met zeevruchten. Voor 2 tientjes 6 borden vol met oesters, mosselen, schaaldieren in allemaal lekkere sauzen.
De volgende dag gaat Mel door naar Cambodja en na een super leuke week scheiden onze wegen. Geen drama, gewoon genoten van onze tijd en nu weer allebei onze eigen kant op. Het heeft mij enorm veel gebracht en samen hebben we de tijd goed benut. Verliefd niet, wel precies wat we allebei nodig hadden zonder valse verwachtingen of drama. Ik heb hier veel van geleerd en ook van haar. Ik kon lekker mezelf zijn in plaats van het gevoel te hebben alleen maar te geven en dingen te regelen en klaar staan. Dat is een mooie les waar ii dankbaar voor ben.
Als klap op de vuurpijl spreek ik nog even af met mijn vriend Stephen die ik heb ontmoet in India. In zijn hotel drinken we op zijn rooftop samen een biertje en lig ik weer helemaal in een deuk over zijn verhalen in India. Ik geniet hier zo van. Biertje, lokale Vietnamese worst uit een bananenblad en lachen met Stephen.
De volgende dag ga ik ook naar Cambodja. Ik doe dit met een bezoek aan de tunnels. Vietnam heeft ook een onwijs oorlogsverleden en ik bezoek de Cu-Chi Tunnels. Een gigantisch netwerk van onwijs kleine tunnels en vallen die gemaakt zijn. Bizar als je je realiseert hoe ze hier gevochten hebben in de oorlog met Amerika. De tunnels nu zijn vergroot voor de toeristen. Ik moet als eerste als grootste van de groep, want als ik er in pas, dan past de rest ook grapt de tourguide. Als een slang vouw ik mezelf in de ingang en kruip ik op me knieën zo’n 15 meter naar de uitgang. Een geweldige tour en erg leuk om dit gezien te hebben onderweg van Ho Chi Minh naar Cambodja.
De bus pikt mij op en via een mooie grenspassage ga ik naar Phnom Penh. Vietnam sluit ik af in stijl, wat een geweldig land.
No responses yet