Ja maar Stan, gaat dan alles goed in jouw leven? Ehm.. Nee absoluut niet als ik op sta komt de schoonmaker naar me toe. Chaat heet hij. Ik heb een goede band en we zijn altijd aan het grappen en lachen. Dat is deze ochtend anders, hij zegt dat hij laat is begonnen vandaag, ik vraag waarom? Hij vertelt dat zijn zus is overleden aan een scooter ongeluk hier op het eiland. De remmen van de scooter braken toen ze naar beneden reden en reden op een rots af. Verschrikkelijk, een oudere kwetsbare vrouw van rond de 60 die achterop zat bij haar zoon en verkeerd terecht was gekomen tijdens de val. Ik schrik hier van en tegelijkertijd probeer ik te relativeren en af te spiegelen hoe het rouwen hier gaat. De schoonmaker is familie van de eigenaar van het hostel en dus gebeurd het rouwen samen en in goede harmonie omdat ze automatisch samen zijn, dat kan ik merken. Het is geen drama, de dag gaat verder, ze omarmen de dood met veel ceremonies in hun tempel en veel over gesproken wordt er niet. De rituelen worden gevolgd. Natuurlijk kan ik weinig doen, behalve ondersteunen en proberen wat te praten en te vragen hoe het gaat. Het doet je beseffen dat het leven zo voorbij en fataal kan zijn door een scooter-ritje.
Chaat, de schoonmaker, heeft mij al eerder uitgenodigd om naar zijn stuk grond te gaan om te laten zien wat hij heeft. En ook heb ik al een keer een tas met fruit gekregen van zijn land. Nu is voor mij het juiste moment om met hem naar zijn land te gaan waar hij trots op is en wat hij goed onderhoud. Even afleiding uiteraard voor hem. Chaat smiled van oor tot oor op zijn land en scharrelt wat rond zijn water management en sprayt lekker het water op zijn land. Ik vraag wat waar groeit en hij laat het me zien: bananen, mango, rambutan en kokosnoot bomen. Die laatste, die heeft mijn interesse. We lopen naar de laagste boom en hij zegt: “you can climb, like monkey? Grab one.” Natuurlijk is mijn ego daar te groot voor en ik denk, dat doe ik wel even. En net zoals altijd, omhoog klimmen is makkelijker dan naar beneden. Ik klim omhoog, sla een kokosnoot uit de boom en dan wil ik naar beneden, ik glij weg, mijn elleboog en been schuren langs de rechterkant van de kokosnoot boom en ik zet mijn voet neer vol op een uitgegroeide stronk naast de boom. Flats… een gat in mijn voet.. ik zie gelijk, dit is mis, het is vleesig en open. Als ik mijn voet vastpak en goed naar de wond kijkt past er voor mijn gevoel een dobbelsteen in qua omvang. Vervolgens gutst het bloed er uit en er zit maar 1 ding op, naar het ziekenhuis. Rustig volg ik Chaat op de scooter en ik vraag me af waarom dit moet gebeuren… Dat weet je altijd pas achteraf en dus moet ik daar niet te veel over nadenken. Waarschijnlijk had ik het even nodig om met mijn beide benen op de grond te blijven… wat maakt het uit. Eenmaal in het ziekenhuis word ik al snel geholpen. Ondanks dat ik verzekerd ben blijf ik scherp op de rekening en indicatie die mij gegeven wordt. Ik maak al snel aan hen duidelijk dat ik het volgende van het lijstje wil afstrepen: geen rolstoel, geen x-ray, geen medicatie en nee ook geen dagelijkse wondverzorging. De wond wordt schoongemaakt en ik krijg een hechting met verband. Inmiddels is Supa ook aangekomen, ongevraagd is hij meteen hier heen gereden en dat voelt voor mij als een bevestiging van vriendschap dat iemand ongevraagd langs komt en hulp en aandacht toont. Ik strompel wat naar buiten en als ik langs de andere ziekenhuisbedden loop realiseer ik me hoe blij en dankbaar ik ben over hoe klein de wond is en hoeveel erger het had gekund. Niks gebroken, geen toestand, gewoon een ongelukje.
De pijn is te verdragen en ik word getoetst om te vertragen. Rustig aan, plastic zak met douchen en de wond iedere dag goed schoonhouden. Geen strand, geen wandelingen, geen watervallen, dus beetje rondom het hostel en even wat minder spannende dingen. Ik ga uiteten met de familie van het hostel, een traditionele Thaise BBQ, ik chill in een spelletjes cafe met Supa en ik drink een smoothie hier en daar. Supa is overigens echt een foodie en houdt van lekker eten, overal waar we gaan. Wat dat betreft zijn we uit hetzelfde hout gesneden. Eten is en blijft de beste manier om de cultuur van een land te kennen. Ondanks mijn verband is eten dan mijn hoogtepunt van de dag.
Mijn ‘uitje’ is een ritje naar de fruitstal om een zak te halen met wat lekkers. Ik deel wat fruit met mensen uit het hostel en zo ontmoet je automatisch mensen als je simpelweg wat weggeeft. Zo ontmoet ik 2 jonge pareltjes, 19 jaar, Noya en Talya: allebei grote mond en praatjes, humor, vol op in het leven, altijd lachen en toch ook veel meegemaakt al. Ze hebben grootse plannen, de een wil neuropsychologie studeren in Italie en de ander een weeshuis openen in Zuid Amerika. Intelligente meiden die nu in Portugal wonen met Israelische roots… Voor hun 19 jaar hebben ze enorm veel diepte en enerzijds inspireren ze mij ook met hoe ze denken. Ik voel me dankbaar dat ik dit soort mensen aantrek. Iedere ochtend maken ze hun eigen ontbijt en elke keer is het een grote bende, zakken muesli, yoghurt, fruit, rozijnen en gedroogde mango, alles flikkeren ze in een bowl en als een theater voor mij geniet ik iedere ochtend van hun ochtend ritueel. Het doet me extreem denken aan mijn zus die ik dus op afstand even extra voel. Ik heb iedere ochtend lol met ze en deze 2 meiden zal ik niet snel vergeten.
Omdat ik in veel rond het hostel ben heb ik ook veel tijd om met de familie door te brengen en aandachtig te vragen naar hun rouwproces en hoe dit gaat. Zo bouw ik een band met hen op en dat is uniek. Intussen geneest mijn wond en na een paar dagen peuter ik ook zelf mijn hechting er uit met een pincetje en een tandenstoker. Op mijn eigen manier. Het werkt, en nee geen dramatische infecties als je het met aandacht doet. De dagen zijn voor de rest gevuld met: lekker eten, een BBQ, een bordspelletje, een kleine wandeling en als afsluiter nog een feestje op Bambu. De dagen tikken voorbij en omdat ik met mijn voet geforceerd was om wat langer te blijven heb ik gekozen om mijn planning wat aan te passen. Ik ga met Supa mee, hij moet naar Bangkok om zijn US paspoort te verlengen en ook is een Thaise jeugdvriend van hem over uit de US. Ik besluit met hem naar Bangkok te gaan en dus sluit ik Koh Phangan af. Dit eiland voelde als thuis en ik voel dat ik hier nog een keer terug ga komen. Het loslaten gaat makkelijk ondanks dat ik mooie herinneringen en mensen hier ben tegengekomen. Mijn voet is inmiddels geheeld en mijn les heb ik geleerd en ik kan Koh Phangan afsluiten.
Alles zat er in voor mij, vriendschap, politie, drugsvangst, ziekenhuis, leven, dood, feest, eten, spiritualiteit, yoga, gezondheid en bewegen. Alles wat ik belangrijk vind. En daarom kan ik deze periode op Koh Phangan met enorm veel dankbaarheid afsluiten.
Op naar Bangkok voor een nieuwe Bangkok local ervaring dit keer met Supa die daar zijn roots heeft. Tot snel voor een nieuwe editie van Bangkok.
No responses yet