Van Bang Bang Bangkok naar Bali voor mijn vriend Bruijntje. Godverdomme, bij aankomst zo’ gezicht zien en van de ene warme knuffel van Supa in de andere warme knuffel bij Jordy. Dit voelt gelijk geweldig. De tijd blijft stilstaan in vriendschap is wat ik van dichtbij mocht zien bij Supa en nu voelt dat ook zo voor mij.
Jordy woont hier samen met zijn vriendin Annemijn en hun dochtertje Louie van bijna 1,5 jaar. Bij aankomst is een enorme regenbui op Bali en in de taxi hoost het van de regen. De voorspelling is vrij extreem en zo erg dat er weeralarmen worden afgegeven voor sommige zuidelijke delen van Bali. Wij worden geteisterd met hevige buien, dat is het ook, geen drama of extreme situaties. Lekker binnen blijven betekent dus al snel veel tijd samen doorbrengen. Ik voel me gelijk thuis door het huiselijke wat Jordy en Annemijn hier gecreëerd hebben en al snel ben ik onderdeel van het knuffel ritueel van kleine Louie. Het is magisch om te zien wat ouderschap kan doen en ik observeer een geweldige mooie familie en voel aan alles dat Jordy en Annemijn heel erg volwassen in dit ouderschap staan. Bewuste aandacht, bewust geen telefoon in het bijzijn van Louie, bewust knuffelen en rondjes rennen en ook om en om bewust aandacht voor de poepluier.
Doordat het regent zijn we lekker veel samen en maak ik hun ouderschap van dichtbij mee. Ik vind het als ik eerlijk ben ook heerlijk om een baby of kind in mijn handen te hebben en voel de kracht van de glimlach van een kind. Jordy is echte capitano dus die maakt ook tijd voor zichzelf. En een sportman zoals hij is, die zorgt goed voor zijn lichaam. Dus, is het tijd voor een massage op deze regenachtige dag. Even ontspannen, heerlijk. In de avond gaan we gezellig eten met zijn 3’en want ook Annie heeft af en toe tijd om het moederschap uit handen te geven aan hun Nanny. Dus lekker met zijn 3’en op stap voor een diner. Nee het leven is niet slecht hier op Bali. We genieten lekker samen.
De volgende dag ga ik even zelf op pad. Ik ben 7 jaar geleden al eens op Bali geweest en verblijf nu wederom in Canggu. Dit is dus ook een tripdown memory lane voor mij qua restaurant en cafe’s. Wat opvalt is de extreme drukte en hoe vol het gebouwd is in de afgelopen jaren. Die dag heb ik even wat vragen die me bezighouden en ook wat twijfels over hoe lang ik hier moet blijven, waar ik naar toe wil, of ik nog meer van Bali wil ontdekken, moet ik iets gaan doen? Een berg beklimmen? Nieuwe omgeving verkennen of nieuwe mensen? De bekende verkenningsdrang die ik heb op een nieuwe plek is weer van toepassing. Dit is een extreme karakter eigenschap merk ik, “ontdekken, verkennen, avontuur.”
Het antwoord komt altijd, en dat link ik vaak aan iets onverwachts omdat het leven zich ontvouwd zoals dat moet. Dat onverwachte gebeurd al snel. Ik ga namelijk even wandelen en geld pinnen en heb ook wel wat honger. Ik pin mezelf miljonair voor 100 euro en dat voelt lekker om zo eenvoudig miljonair te zijn. Daarna loop ik naar de overkant bij een lokale warung naar binnen om wat te eten. Niks vermoedend ga ik zitten aan de grote lange stamtafel met tegenover mij 3 Balinese mannen. Ik ga zitten, leg mijn zonnebril, telefoon en portemonnee even neer en laat de drukke omgeving even op me inwerken en kijk naar de enorme sliert van scooters en georganiseerde file die door deze straat als een karavaan voorbij gaat. Dan sta ik op, loop naar de balie en stel mijn gerecht samen: rijst, tempeh, rendang, groenten in kokosmelk, gebakken aardappelen en een goed gekruide kippenpoot. Heerlijk, ik smul van het eten en het brengt een lach op mijn gezicht in de richting van de mannen tegenover mij. Een spreekt gebrekkig Engels en de ander niet. Hij vraagt waar ik vandaan kom? “Balanda” zeg ik in mijn Indonesische vocabulaire. Hij vraagt waar ik verblijf en wat ik hier doe. Een uitgelezen moment voor mij om met trots te vertellen dat ik bij mijn vriend Jordy verblijf die voetbalt voor Bali United. Zijn mond valt open en hij vertelt op zijn beurt dat hij de vader is van een teamgenoot van Jordy. We raken aan de praat, een paar selfies en we lachen wat.
Lieve mensen, dit is dus een ontmoeting die voor mij onverklaarbaar is als je de kansen er op na slaat. Dat ik hier ga zitten in een lokale warung en dan de vader van een teamgenoot van Jordy ontmoet. Ik heb vaker van dit soort ontmoetingen tijdens mijn reis en ik zie het inmiddels als een bevestiging dat ik op de juiste plek ben waar ik op dat moment moet zijn in mijn leven en dus maakt het me aanwezig voor het moment. Alles gebeurd met een reden. Ik voel nog meer dankbaarheid dat Jordy mijn vriend is, anders had ik deze ontmoeting niet gehad.
De volgende dag besluit ik even naar de gym te gaan. Een sportschool is toch wel een passie, alsmede een gezonde levensstijl. Ik ga naar Reload Sanctuary, een gigantische grote nieuwe gym die een maand geleden is geopend. Ik ga eerlijk zijn, Bali staat bekend om zijn vrouwelijk schoon en fitness cultuur. Dat gaat Stan even testen tijdens een Brazilian Booty lesje bij Reload Sanctuary. Werkelijk waar een fantastische gym, ruimtelijk, super groot zwembad, sauna, restaurant, grote lounge area, het heeft alles. En daarboven op, ook zeker wat voor het oog. Wel zie ik dat ik van Bang Bang Botox Bangkok naar Bang Bang Botox Bali ben beland. Achja, het kijkt lekker weg en die hip-thrusters en strakke sportuitrustingen vormen een inspirerende motivatie om er goed uit te zien. Natuurlijk, een beetje gezien en gezien worden en het ego moet een gebalanceerde aandacht krijgen. Nee jongens, ik ben geen celibaat reiziger. Ik kijk lekker rond, het zonnetje schijnt in de middag, ik spendeer hier de hele dag en maak goed gebruik van de faciliteiten inclusief uitzicht. ‘s Avonds past Annie op Louie en ga ik met Jor even 1 op 1 uiteten. Ik ben dankbaar voor onze diepgang van onze vriendschap ondanks dat we elkaar niet dagelijks spreken. Het is mooi om te zien ten opzichte van vroeger dat er ook meer diepgang is in onze gesprekken over Jordy zijn leven en vaderschap. Dit resulteert in een gezamenlijke conclusie dat het leven allemaal om balans draait. Jor, lieve vriend, deze mag je in je zak steken. Ik vind dat je enorm gegroeid bent, met grote stappen. Ik hou van je.
De volgende ochtend gaan we lekker met zijn 4’en ontbijten en voel ik ook de kracht van aanwezig zijn, met 100% aandacht en intentie voor het moment. Waar je ook ben, wat je ook doet, probeer aanwezig te zijn. Ik zie van dichtbij dat een kind helpt in dit proces. Voor de lezers die denken, goh wat een leven, werkt die gozer wel? Ja, in de middag heeft Jordy zijn trainingen en het schema is in verband met de Ramadan aangepast naar de middag. Dus de ochtenden zijn we lekker samen. Als je de ochtend wint, dan win je de dag. Het brengt mij ook tot rust in de bevestiging dat ik op de juiste plek ben. Als Jordy moet trainen in de middag ben ik inmiddels op de hoogte dat Niels in het ziekenhuis ligt met een darminfectie. Niels is een jeugdvriend van mijn broertje en kwam vroeger graag bij ons thuis over de vloer. Een lieverd. Als ik hoor dat hij in het ziekenhuis ligt zit er voor mij maar 1 ding op. Ik verkies Niels boven de botox vrouwen in Bali in de sportschool dit keer en dus scooter ik van Canggu naar Denpasar. Wat ik daar aantref is gelukkig een glimlach en geen dramatische toestand. Ik kan gelijk inschatten dat het goed gaat en hij vertelt hij hier ligt om het een en ander uit te sluiten wat betreft darmklachten. Volkomen begrijpelijk in een land met andere hygiëne en voorzieningen. Niels mag het ziekenhuis verlaten en ik voel dat mijn aanwezigheid en knuffel de juiste plek krijgt voor zijn herstel proces. Beterschap Nelis!
Het is inmiddels vrijdag en dat betekent ook in Bali dat het weekend gevierd wordt. Jordy is geblesseerd, helaas voor hem, dus geen wedstrijd. Gelukkig voor mij, want dat betekent wel dat we een avondje ouderwets op stap kunnen en dat is voor mij ook alweer even geleden. Black Sands staat op het programma en iedereen ziet er hier goed uit. Goed gekleed, mooie mensen, inclusief Jordy en Stan… Pizza’tje Pils staat op het menu en ja, dat is een succesformule voor gezelligheid. Al snel komen er 2 Nederlandse meiden naast ons zitten, praten lekker over elkaars werk en Bali. Even later maakt Stan een regenachtig uitstapje met Amber. Amber doet mij even herinneren dat er ook Nederlandse meiden zijn die goed kunnen zoenen en ondanks de stromende regen laten we ons niet afleiden, het maakt het zelf iets romantischer. Een lekker avondje dus.
De dag erna, kleine kater, een prima manier om de maand Februari af te sluiten. De tijd vliegt en ik besluit even naar een cafe te gaan waar ik de vorige keer toen ik op Bali kwam veel heen ging. Crate Cafe. 7 jaar geleden had ik een kleine vakantieliefde, Canadese Maya. We spraken altijd af bij Crate Cafe dat overigens exact hetzelfde is. Helaas is de omgeving, waar ik 7 jaar geleden nog romantisch lag te knuffelen en uitkeek over de rijstvelden, nu compleet volgebouwd. Bijzonder om Bali te zien veranderen en toch blijft het een magische plek. Het voelt goed om hier te zijn en ik sluit ‘m graag op deze manier af voor mijn eerste deel van Bali.
No responses yet