Op Kangaroo Island kom ik inderdaad om wat natuur van Australië te zien en iets in mij trekt dit aan. Ik heb de eerste Ferry vroeg in de ochtend en kom dus al vrij vroeg op het eiland aan. Ook hier, zonder plan, het eiland staat uiteraard bekend om zijn Kangaroos en die zijn niet te missen. Al na 5 minuten rijden hoppen ze in de rondte en het is mooi om een beest in het wild te zien die je nog nooit hebt gezien. Nieuwe dingen zien blijft indrukwekkend. Ik besluit nadat de Kangaroos van de bucketlist kunnen om een route te maken en ga met de klok mee het eiland af, althans zo begin ik. Ik ben hier 5 dagen, weet dat ik niet alles kan zien en ga er het beste van maken. Mijn eerste stop is een vuurtoren. Cape Willoughby. En ik moet eerlijk toegeven, ik hou van vuurtorens. Helemaal als ze op een mooie cliff zijn. Het geeft voor mij een soort einde van de wereld gevoel met zicht op eindeloosheid, daarin ben ik opgegroeid en is voor mij iets magisch en geeft rust. Tijdens mijn rit zie ik een geweldige setting en ik stop om dit even vast te leggen vanuit de auto. Het is erg rustig op het eiland met veel ruimte, dus stop ik even voor een mooie foto midden op de weg. Hier naar toe rijden is alsof je in een schilderij rijdt. Ik parkeer mijn auto en in de grijze grauwe wind is het er best fris op dit punt, even schakelen van mijn zwembroek twee dagen geleden. Ik loop naar het uitzichtpunt en een werkelijk waar ongelofelijk mooie Jakobsladder verwelkomt mij in de verte een van mijn mooiste uitzichten die ik niet snel zal vergeten. Voor mij een compleet plaatje hier aan Cape Willoughby. De zee is ruig en de golven deinzen tegen de gigantische rotsen. Zodra ik hier sta golven er ook gedachtes die over mij heen komen wat betreft het leven. En ook, wat als het leven hier eindigt. Wat als ik hier een sprong maak en er niet meer ben, van wie heb ik dan echt gehouden en voor wie ben ik belangrijk geweest en waar leef ik voor. Nee lieve mensen, ik ben NIET suïcidaal en toch ben ik dankbaar dat ik dit soort vragen krijg. Het is voor mij een moment van stilstaan, beseffen, en realiseren wat het leven echt betekent. Het doet mij meer en meer beseffen dat ik leef en hoe ik het leven ervaar en dat mijn perceptie en gevoel realiteit is voor mij. Ja dit is zeker een diepe, hele diepe gedachten en kan me voorstellen dat je hier van schrikt. Ik ben hier niet naar toe gereden met de intentie om te kiezen voor deze gedachtegolf. Sommigen hebben dit wellicht tijdens hun zondagochtend bankje koffie, een ander tijdens een wandeling. Ik ervaar het hier op Cape Willoughby. En deze gedachte golf, net als andere golfen van gedachten, die gaan voorbij en deze gedachten gaan op in de leegte. Ik voel de wind, de wind die mij met het leven verbind en als ik nogmaals naar de Jakobsladder kijk geeft dat mij een enorme kracht om te kiezen voor het leven. Ik besluit om mezelf even te verwennen na deze gedachten met een wijnproeverij en een beef-pie die mij ook weer terug brengen in het moment. Daar zit ik dan, met mijn notitieboek, 4 proefglaasjes wijn, een beef-pie en mijn eigen gezelschap. Ik geniet. Dit mogen meemaken is bijzonder aan alleen zijn. Ter reflectie schrijf ik veel die dag en kook ik een paar worsten uit mijn campervan en ga vroeg slapen in mijn knusse bedje en dikke warme deken. Ik word wakker en vind het tijd voor een wandeling. Niet voordat ik even stop bij de lokale oesterkwekerij. Heerlijk verse Australische oesters van dit eiland. Een zilte start van de dag voor een wandeling waarin ik even later veel melodieën en teksten neurie in mijn hoofd waarvan ik wat op schrijf. Na deze creatieve wandeling ga ik langs bij een eucalyptus plantage. Dit doet veel met mijn gemoedstoestand want ik ben gevoelig voor geuren, deze plant is fantastisch en rustgevend. Ik doe een proeverij’tje van lokale ciders om mijn oesters wat te laten borrelen en krijg nog een shotje whiskey toe om het af te toppen van de eigenaresse. Die vind mij gezellig en vraagt of ik even de Wallaby’s wil aaien en ik merk dat ik gelijk ja zeg, dat had ik een paar jaar geleden niet gedaan denk ik. Lucky en Star zijn twee gewonde wallaby’s die ik even aai. Ik vraag aan de eigenaresse waar ik Koala’s kan zien want die heb ik nog niet gespot. Zij verwijst mij naar Duck Lagoon.
Ik kom aan bij Duck Lagoon en zie 2 auto’s op de parkeerplaats, het is hier erg rustig. Ik stap uit, gooi de auto deur dicht en loop het parkje in. Al na 20 meter spot ik een slapende Koala, hij beweegt een beetje en is heel mooi genesteld in zijn slaap. Wat ik verder in het park aantref is een mooi uitzicht, tussen 2 grote bomen met een meertje op de achtergrond zit een silhouet van een blauw turquoise hoedje en sjaal. Dit silhouet heeft mijn aandacht. Ik loop naar haar toe en vraag met enthousiasme, omdat ik net een Koala voor het eerst in mijn leven heb gezien, of zij deze koala ook heeft gezien? Quasi geïnteresseerd zegt ze dat het haar niet is opgevallen. Toch raken we in gesprek, over mij, over haar en dus over elkaar. Haar Nieuw-Zeelandse roots, wat stoere tattoos maar toch zachte outfit houden mijn aandacht. Ze is mooi, erg mooi. Een getinte huid, wijde ogen, wijde neus en keurig symmetrisch. Het gesprek heeft diepgang en ze vertelt hier al een paar jaar te wonen. Ze werkt als schapenscheerder en heeft al 7 jaar geen instagram. En man wat lijkt me dat verademing soms. De balans is het antwoord, saai of knap. Ik denk wel minder overprikkeld als je leven lekker makkelijk is met wat schapen, voldoende eten en een mooie natuur. Dit heeft mijn bewondering en ze vertelt over haar familie, haar broer en nog wat voor rol ze heeft in dit gebroken en aangetrouwde gezin. Ook ik vertel verhalen over mijn leven. Haar kus voelt ook zijde zacht en het mondt uit in iets romantisch en 1 die speciaal is als ik eerlijk ben. Ze heeft een geweldig zelfgebouwde Van die heel huiselijk aanvoelt. Zijde zacht, zo kan ik onze ontmoeting het beste omschrijven. Ik kwam voor een koala en ontmoette een mooie Maori.
Na wat zijde zachte knuffels in de ochtend gaan de deuren van de Van open en zo in het midden van de natuur wakker worden voelt als een droom die werkelijkheid is. We ontbijten met wat eieren en avocado uit mijn voorraad en brood en specerijen uit haar Camperkeukentje en dit is een herinnering. We gaan samen naar het strand en daar duurt de magie nog even voort. Als we de zee in lopen voor een verfrissende duik heb ik mijn zicht naar het strand en zie ik mensen stilstaan en wijzen. Ze wijzen naar de zee richting ons en we zien 2 vinnen boven het water, 2 dolfijnen, schitterend. Een van de dolfijnen komt zelfs op 2 meter afstand even gedag zeggen. Weer aan land even een burgertje en dan een enorme groep cakatoos die als een zwerm door de lucht dansen en rondvliegen. De natuur signalen zijn met ons als een bevestiging van onze ontmoeting. Het voelt sterk en zeker iets wat we allebei nodig hadden. Een knuffel vanuit het hart voor deze mooie Maori en een 24 uur die onvergetelijk is en ik niet anders kan samenvatten als, zijde zacht.
Om mijn hoofd wat leeg te maken ga ik voor een zonsondergang naar Stokes Bay. In 2023 uitgeroepen tot mooiste strand van Australië. Ik zit hier met een uitzicht op de perfect omslaande golven en voel de dankbaarheid voor mijn ontmoeting en ook voor mezelf dat ik dit aantrek. De dag erna word ik zelf magisch wakker en deze natuur is zo fantastisch en doet iets met me merk ik. Ik rij naar het westen van het eiland op deze wat grauwige dag om 2 andere punten te bezoeken, Admirals Arch en Remarkable Rocks. De dag eindigt met een drankje in de lokale pub hier en de volgende dag staat om 5:30 de ferry te wachten en een lange reisdag naar Hells Gap, zo’n 650km.
Het rijden hier is vrij relaxed en ook normaal om lang in de auto te zitten. In Nederland zou ik niet snel even 650 km rijden en hier voelt het als iets dat je even doet op een dag. Onderweg op deze regenachtige dag stop ik even bij een pink salt-lake en voel weinig gedachtes of zaken waar ik me druk om maak en rij lekker eindeloos, stop bij een mistige lookout en besef dat ik niet alles kan hebben in het leven. Een balans na zulke mooie dagen monden hier uit in wat minder spectaculaire uitzichten. Na een lange reisdag lees ik mijn boekje in mijn Van en ga vroeg slapen voor een hike de volgende dag.
Net voordat het licht word ga ik op pad en hoor vogels die ik nog nooit eerder heb gehoord en voel de natuur in geur en kleur. In het begin ietwat angstig omdat ik in volledige donkerte vertrek. Mijn lampje helpt me en na een uur of twee sta ik bovenaan de Pinnacle Lookout. Qua hike voelt na Nepal alles gemakkelijk, zodra het even een momentje tegenzit denk ik aan het afzien van die tochten daar. In de ochtend zo rond 10:00 ben ik weer terug in het dorpje Hells Gap en vertrek richting Warrnambool waar het begin is van de Great Ocean Road. Op deze Great Ocean Road laat Australië zich weer van zijn allermooiste kant zien met indrukwekkende kustlijnen, de zon, stranden, gigantische rotscliffen en de oceaan. Ik raak er niet over uit hoe mooi de natuur is en ontvang het ook omdat ik zelf heel erg open sta. Het ene uitzicht is nog mooier dan de ander en ik eindig met een mooie sunset bij de Twelve Apostles, een bekend toeristisch punt. De Great Ocean Road is zeker een aanrader als je in de buurt van Melbourne bent. Voordat ik in Melbourne aankom heb ik nog 1 stop en dat zijn de Sequoia bomen uit California. Die heb ik vorig jaar toen ik in de US was moeten overslaan omdat ik voor iets anders koos. Nu kan ik ze hier wel zien. Helemaal alleen ben ik hier en dus zie ik door deze gigantische bomen het bos. De bomen zijn wel meer dan 80 meter en gigantisch van hoogte en dan ben ik ineens best klein met mijn bijna 2 meter. Ik vink dit van mijn lijstje en stop onderweg op willekeurige plekken om even de benen te strekken en te tanken voordat ik mijn Van aflever in Melbourne.
Stan the Man stapt uit zijn Van en toch wel meer ontwikkelt dor de imposante natuur van Australië, dit heeft zeker iets met mijn zintuigen gedaan. Ik merk het meteen als ik in de stad Melbourne aankom hoe burgerlijk dit is en moet echt even schakelen, niet mijn Van want dat was een automaat en die staat inmiddels op een industrieterrein in Melbourne. Nee, zelf moet ik schakelen naar de stad-modus.
Ik check in bij mijn hostel en boek deze voor 5 nachten. Voor het eerst in 6 maanden kook ik een hap voor mezelf en pas me aan hier in het hostel leven. Op naar nieuwe avonturen in het sportieve Melbourne!
No responses yet