Aangekomen in Melbourne moet ik wennen aan de burgerlijkheid na een aantal dagen in complete natuur en vrijheid in mijn camper. Goed voor de balans dus. Het is als ik wakker word in Melbourne 19 maart. Een normale dag voor velen, ook voor mij, alleen toch wacht er iets op mij en ik heb een dilemma, en niet zomaar een dilemma, dit is serieus, dit is het DERTIGERS DILLEMA.
19 Maart betekend voor mij dat ik over een week 30 word en als ik eerlijk ben weet ik het even niet die ochtend. Ik heb twijfels, gedachte gaan overal en nergens geen en waar en met wie ik dit ga vieren. Ik realiseer dat IKZELF en niemand anders hiervoor gekozen heb, om weg te zijn met mijn 30ste verjaardag. Zonder plan en ik weet dat ik nu 5 dagen in Melbourne ben, ook zonder concreet plan. Toch voel ik dat Sydney lonkt en ik besluit even mijn vriend Danny te bellen die ik tijdens de Ha Gian Loop in Vietnam heb ontmoet. Het klikte vanaf het begin met humor en we hebben veel gelachen daar. Hij is al een paar weken in Sydney en iets in mij voelt dat ik hem even wil bellen en dat ik misschien naar Sydney wil voor mijn 30ste verjaardag. Ik bel ‘m en vraag hoe het daar is en hij vertelt ronduit dat hij zijn leven lekker op de rit heeft ondanks wat twijfels of zijn werk echt voor lange termijn is. Hij geniet van wat de stad te bieden heeft en vooral het weer doet hem goed. Ik vertel ‘m dat ik een paar dagen gereis heb en nu in Melbourne ben voor een paar dagen. Ik leg hem ook het volgende voor en het gesprek ging min of meer zo.
Stan: “Hey vriend, luister, ik overweeg om volgende week naar Sydney te komen.”
Danny: “Oh cool man, ja we gaan zeker even afspreken dan.”
Stan: “Ja we gaan elkaar sowieso zien, ik heb wel een andere vraag want ik ben volgende week jarig wordt 30 en wil een reservering maken voor een drankje ergens in een bar en dan met wat mensen die ik ken samen komen, zou je dat leuk vinden om daar bij te zijn?”
Danny: “Op welke dag ben je jarig?”
Stan: “Donderdag, 26e Maart.”
Danny: “No way, dat meen je niet, je maakt een grap?”
Stan: “Nee, 26 Maart 1996, ik word 30 volgende week.”
Danny: “Bro, ik ben ook jarig volgende week donderdag en ga dit samen vieren met mijn UK-vrienden.”
Stan: “Dit is een teken van bovenaf, we gaan we dit samen vieren en ik kom naar Sydney!”
Met andere woorden, dit is meant to be. Danny wordt 27 en ik word 30 en dit is voor mij het juiste signaal om naar Sydney te gaan. Van geen plan, naar een plan waar ik niet eens van had kunnen dromen. We appen wat over de locatie en het is snel geregeld. Geweldig dat zoiets op mijn pad komt.
Tijd om dit even te laten bezinken en Melbourne in te gaan voor een wandeling. Melbourne zelf staat bekend om de Australian Open (Tennis) en ook vele andere sportieve mensen die hier in de parken zijn. Roeien, fietsen, hardlopen, tennissen overal zie je het. Ik besluit om even te kijken bij het tennis stadion en daarna duik ik de botanical garden in. De parken zijn een feest om doorheen te wandelen en ik heb ook wat futuristische gedachtes over mijn verjaardag in Sydney. Wel moet ik nog even een verblijf hebben en tijdens deze wandeling bel ik ook even met mijn ex-collega Stefan. Stefan en ik hebben veel samen gewerkt bij Workiva en kan echt zeggen dat we een goede band hadden en een goede relatie op persoonlijk vlak. Hij is via Workiva naar Sydney verhuisd en verteld dat hij op vakantie gaat naar Zuid-Afrika. Daar gaat een belletje rinkelen en zo regelen we samen dat ik in zijn huis kan verblijven tegen wat schappelijke kosten. Man man, het leven komt echt naar me toe op deze manier en dat terwijl ik zoveel twijfels had met het opstaan. Het leven ontvouwt zich zoals het moet met voor en tegenspoed.
Dit maakt de wandeling in de botanical garden extra mooi. De stad voelt anders dan Adelaide en is ook meer Aziatisch georiënteerd met veel restaurants en eettentjes van landen waar ik geweest ben, maar ook veel Chinese restaurants. Ik ga even naar wat plekken toe die ik van Pommeline heb gekregen. Zij heeft hier samen met Thomas gewoond toen Tho hier voetbalde voor Melbourne City. Tho en Pom, echte Amsterdammers kan ik wel om wat tips vragen en zo zit ik lekker op een terrasje te genieten aan de rand van de Botanical Garden, bij een van hun favoriete tentjes, de Gilson. Ik moet wel iets kwijt over Tho & Pom omdat, ik namelijk enorm veel bewondering heb voor hoe zij hun twee kinderen opvoeden, allebei hun kids hebben een achterstand vanwege een stamceldonatie en het syndroom van Shwachman. Bewondering heb ik voor hoe zij alsnog met volledige overgave en liefde hun kinderen opvoeden en ik vind bijzonder om te zien van afstand en dat gaat mij aan het hart omdat ik daar veel begrip voor heb.
Ik ga vroeg naar bed die dag en sta ook vroeg op. Ik weet dat mijn vrienden in Nederland samen zijn voor het vrijgezellenfeest van Jordy en ik bel ze even om digitaal mijn gezicht te laten zien voordat ik ook vele van hen op de bruiloft ga zien eind Mei in Lombok. Daarna even de deur uit om door het park te wandelen en man man man wat zet ik een stappen hier en mijn energie is erg hoog en de drang om er uit te gaan is groot. In het hostel is gelukkig een klein sportzaaltje waar ik even wat oefeningen kan doen om te ontladen.
In de middag heb ik afgesproken met Oliver. Een jonge gast die ik in Thailand had ontmoet. We sliepen in dezelfde kamer in ons hostel en hij studeert in Melbourne. Samen met zijn vriend Johnny en Will doen we lekker een biertje op de skyline van Melbourne in Fitzroy. Heerlijk, jonge gasten die vol genieten van hun biertje na studie en graag op pad gaan. Voor mij even schakelen, wel goed voor de balans. De dag erna ga ik even naar de lokale markt en besluit mijn auto te huren die ik in Sydney kan afgeven. Exact zelfde soort camper die ik huur via transfercar een handig systeem waarmee je voor een dealtje een auto moet verplaatsen in het land. Dat kan heel extreem met een paar duizend KM van bijvoorbeeld: Cairns naar Adelaide binnen 8 dagen. Ik heb een dealtje voor het oprapen van Melbourne naar Sydney binnen 3 dagen. Deze tip heb ik van Yan-Yan toen we samen in Bali koffie hebben gedronken. Geweldige tip.
Die zondag is mijn laatste dag hier en ik wil even naar het strand. Ik besluit om een paar KM te wandelen van North Melbourne naar St. Kilda. Eenmaal in St. Kilda zie ik een hoop fietsers, op een normaal gesproken autoweg, semi professioneel ziet het er uit en al snel zie ik dat er een triathlon is als ik het parcours wat meer volg naar een centraler punt. Ja, ik heb al een aantal keer genoemd dat dit land mij opvalt door de sport-lifestyle. De mensen werken aan hun lichaam en zien er daarom fit en gezond uit, ook hier in Melbourne. Ik wandel wat langs het parcours, lig wat in het gras te kijken en pak even mijn rust terwijl een hoop mensen zich in het zweet werken.
Die avond vroeg naar bed en rijd ik naar het Kosciuszko Park. Toen ik met Oliver, Will en Johnny was vertelde Johnny dat hij later in het jaar deze trip gepland had. Dit is een hike naar het hoogste punt van Australië. Dat trekt mij en het is op de route van Melbourne naar Sydney. De hike zelf is 18km. Na Nepal hou ik wel van een uitdaging en hoogte punten dus ik besluit lastminute om deze top te beklimmen. Ik rij van Melbourne zo’n 8 uur naar Jindabyne, het centrale plaatsje in het Kosciuszko Park. Hier is ook het Australische ski-gebied want in hun winter is dit plaatsje goed voor 130km piste aldus ChatGPT. Van het plaatste Jindabyna ga ik naar mijn camping-spot waar ik een geweldige sterrenhemel zie. Het staren naar deze sterrenhemel geeft ook zo’n raar gevoel van het universum en hoe klein we zijn op deze aardbol. Er zijn gigantisch veel vallende sterren en ik kijk mijn ogen uit tot ik wat last van mijn nek krijg en het tijd is om mijn caravan-bedje in te duiken voor wat nachtrust. Niet zulke diepe gedachtes als op Cape Willhoughby wel een indrukwekkend uitzicht.
Ik word om 3:45 wakker, kleed me om, doe een plasje, heb mijn water gevuld en ga met mijn hoofdlampje op pad in het donker. Deze hike heb ik tussen mijn planning gesqueezed en past net, want later op de middag heb ik afgesproken in Canberra. 18km en voorgeschreven staat 6-8 uur. De vrouw bij de receptie zei al dat dit erg voorzichtig is en de hike is 9km omhoog en 9km naar beneden. Het landschap is schitterend, uitgestrekt, eindig, groen, rotsig, bewolkt, zonsopkomst en een mooi pad dat gestaag omhoog gaat naar de top. Na iets minder dan 2uur bereik ik de 2228 meter en zit even rustig in het bewolkte uitzicht mijn fruit op te eten. Helemaal alleen, ja, dat klopt en waar ik van heb genoten is de weg er naar toe: van de frisse natuur, het voelen van wat kou en een klein vochtig loopneusje en ook mijn banaantje aan de top. Op de weg terug zie ik de eerste mensen en realiseer me dan ook dat ik een beetje leip ben dat ik zo vroeg ben gegaan. Achja, ik vind het niet erg meer om dingen te doen wat anderen wellicht niet als normaal zien, “I did it my way” zullen we maar zeggen. Omdat ik als een haas op en neer ben gegaan heb ik wel wat rust in mijn planning en kan ik langzaam richting Canberra waar ik af heb gesproken met Ruby. En Ruby, die kennen jullie wellicht nog van de Ha Gian Loop, daar hadden we een goede klik en in het bijzonder ben ik aangetrokken tot wat zijn studeert, namelijk filosofie. Dat zij daar, ondanks dat ze paar jaar jonger is, met passie over verteld kan ik enorm waarderen. Zo praten en filosoferen wij dus ook wat over elkaars leven op een bankje in een park in Canberra. Even een bezoek aan de Art Gallery van Canberra en mijn filosofische als creatieve batterij is weer helemaal opgeladen na deze ontmoeting. Ik spreek naar haar uit dat ze enorm veel potentie heeft en zeker in een generatie als deze is het dus ook belangrijk om te benoemen dat er overal en altijd goede mensen zijn. Focus daar op, dat geeft vertrouwen. Is het een romantische ontmoeting dit keer? Geen idee, is maar net hoe je het interpreteert, in ieder geval geval geen zoenen of lakens delen dit keer. Van mij naar Ruby wel een passende Shakespeare quote: “Go girl, seek happy nights to happy days!”
In de avond rij ik even door naar Canberra en slaap op een random campingspot zodat ik de volgende dag niet al te verre afstand moet afleggen richting Sydney.
5 dagen Melbourne, een sportieve hike naar het hoogste punt van Australië, filosofisch en creatief Canberra als einde. Dat zijn mijn laatste avonturen als twintiger. Dit neem ik zeker mee in mijn 30’er jaren waarvan ik mijn Birthday Special al heb gepost.
See you soon in Sydney!
No responses yet