Ik begin me langzamerhand te settelen in Sydney en het voelt al snel alsof ik in de stroom van de stad mee ga, soms een tikkeltje jaloers op alle mooie gigantische huizen en paleizen hier. Misschien had ik hier veel eerder in mijn leven naar toe moeten gaan… Nee Stan, dat kan ik niet en wil ik ook helemaal niet terugdraaien. Ik ben van het moment en alleen het nu is wat telt.
Na een biertje afgelopen Zondag met Bernie en Dave, twee 50’ers die ik in Nepal heb ontmoet stelde Bernie voor om een middagje naar de Northern Beaches te gaan. Geen 1 april grap en dus gaan we een middagje op pad. Bernie, ik en zijn hond Zorro. Via Manly rijden we naar mooie stranden helemaal tot aan Palm Beach. Er kan weer een vuurtoren van het lijstje en ondertussen stoppen we en vertelt Bernie over zijn jeugdverhalen, het vele surfen, de kroegen en waar hij heeft gewoond en is opgegroeid. Zijn jeugdvrienden is hij nog steeds goed mee en is hier dus een echte local.
We rijden langs geweldig mooie routes, huizen en stranden en ik vraag Bernie of het normaal is dat mensen zoveel bezitten en consumeren hier in Australië. Hij vertelt over de “Australian Dream” van een huis, kinderen, twee grote auto’s, trouwen en vooral veel bezittingen. En iemand hier in Sydney met een beetje vermogen en slimme beslissingen heeft ook vaak nog een zomerhuisje of een campertje. Al met al, flink “consumerism”.
Dit is mij al snel opgevallen hier en toch vind ik het mooi om te zien die grote huizen van buiten, alleen besef ik me ook dat veel mensen binnen die huizen zich dus ook hun hele leven een slag in de rondte werken om dit voor elkaar te krijgen en te onderhouden. Vrijheid is dan toch wel een groter goed alleen moet ik eerlijk bekennen, word ik wel getriggered door deze pracht en praal langs de grote villa’s op mooie kliffen uitkijkend over de oceaan.
Onderweg geniet ik van Bernie, een echte rauwdouwer, altijd druk en heeft altijd hard gewerkt in de bouw met daken leggen op industrieterreinen en grote glas inkopen in China. Kei harde werker die enorm van Bali houdt en zijn huis heeft gestyled in Bali thema. Hij is nu wat rustiger en aan het afbouwen qua werk. Voor mij is Bernie een soort mix van Roxy en Nigel, twee vrienden van mij in Nederland. We stoppen even voor een pizza’tje, een pilsie en als dan zijn vrouw belt voor een boodschap en waar we uithangen terwijl wij aan een biertje zitten en hij zegt dat we bijna thuis zijn geniet ik van zo’n klassiek voorval. Een middagje met Bernie is goud.
Ik eet gezellig mee met Bernie en zijn vrouw en ben ook onder de indruk van hun relaxte gastvrijheid. Ja, ze wonen in ruimte en tegelijkertijd is mee-eten gewoon en zelfs blijven slapen wordt me aangeboden. Onwijs lief en voelt als een ouderlijke zorg. Ik heb een heerlijke middag en een goede start van de maand April.
De dag erna ga ik zelf even op pad. Royal Botanic Garden bezoek ik samen met het NewSouthWales Art Museum. Hier staat Ron Mueck tentoon, bekend van die gigantische mensen wat ook tentoongesteld is in het Voorlinden Museum in Nederland. Deze kunstenaar is een Australiër en komt bekend voor als je de foto’s bekijkt. Ik vervolg mijn wandeling en pak de bus naar Bondi. Daar loop ik van Bondi naar Cogee langs de kustlijn. Schitterend. Ik pak nu alles wat ik kan met het mooie weer. De klok gaat binnenkort een uurtje terug en het weer is goed, dus alles eruit halen wat er in zit. Na 30.000 stappen is het mooi geweest en pak ik de bus terug naar huis.
Het is alweer vrijdag en die probeer ik heilig te laten zijn en als het kan join ik de RunClub van Sander. Wederom een lekkere run dit keer en opnieuw genieten van het uitzicht en de dopamine rush. Dit wordt mijn ding, dat voel ik. Thuis die middag doe ik een kleine boodschap en het weekend voelt verder als een gewone dag omdat ik nog geen werk en routine heb, iets waar ik wel naar verlang. Wel is het Pasen dit weekend en in de supermarkt valt het op dat er veel geconsumeerd word met kortingen, promo’s, extra service fee in restaurants en ontelbare volle schappen. Ik hou niet van vergelijken omdat ik geloof dat iedereen en alles uniek is en toch doet dit supermarkt tafereel me associëren met Amerika.
Eerste Paasdag verwen ik mezelf met een ontbijtje en een rustige dag. Terug naar de gastvrijheid van Bernie en zijn vrouw, want op Tweede Paasdag ben ik uitgenodigd bij hun. Een hele lieve familie en de ouders van de vrouw van Bernie met oorlogsverhalen. Kinderen rond de 20 en een fijn Paasgevoel. Uiteraard ben ik ook onderdeel van het vragenuur en kan ik alles vertellen over mijn reis verhalen en mijn uitgebreide Eat, Pray, Love verhalen die ik heb meegemaakt de afgelopen 6 maanden. Een heerlijke Paasmiddag. Ik doe mee met de afwas ronde samen met de kinderen en als ik een bakje eten meekrijg dan is het wel een bevestiging van een thuis en familie gevoel. Een goede Pasen dus.
Dan is het tijd om wat verder vooruit te kijken met het oog op werk. Ik wil graag in de bouw wat doen en klussen dus heb ik me ingeschreven om een certificaat te halen wat nodig is. Een eenvoudige veiligheidstraining die 1 dag duurt over de wet en regelgeving hier. Weer een certificaat in de pocket.
Die dag daarna maak ik mijn hoofd leeg met een lange wandeling van 15km langs mooie cliffen, stranden en rustige baaitjes. Het is mooi hoe je de rust kunt opzoeken in een drukke stad. Ik heb tijdens deze wandeling best vaak dat ik veel creatieve ideeën heb over van alles. Voor mij een signaal dat ik heel erg open sta en ik goed in verbinding ben met mijn onderbewust zijn. Ik geniet ook van het thuis zijn op deze plek en kan dus ook wel stellen dat ik me begin te settelen hier.
Danny, met wie ik mijn verjaardag heb gevierd vroeg laatst of ik een keer een yoga-les wilde geven. Zo gezegd, zo gedaan. In een park spreken we af en begeleid ik hem door een 1uur durende les. Een mooie test voor mij. Ik merk dat ik me helemaal niet nerveus voor ben en dus is lesgeven in yoga iets wat ik beheers. Een mooi groeimoment voor mezelf en een blije Danny die in rust en verlicht zijn dag begint.
Ik benoemde eerder mijn creativiteit en ideeën tijdens mijn wandeling en dat pas ik toe. Ik moet namelijk een nieuw appartement vinden en besluit om een brief te schrijven met de vraag of ik op een huis kan passen. 150 keer afdrukken en door de brievenbus bij mensen, random. Gewoon proberen, niet te veel nadenken. Helaas geen reactie en dus moet ik op zoek naar andere middelen om een nieuwe slaapplek te vinden. Facebook biedt de oplossing en na wat reageren en vragen naar wat opties kom ik al snel in contact.
Mijn hoofd even legen in de ochtend bij de Runclub en in de middag een huisbezoek. Het is een prima huis en in de buurt waar ik wil zijn. Ik besluit het te doen en vanaf daar wel te kijken hoe het zich verder ontwikkelt.
Settelen in Sydney en uiteindelijk een nieuw appartement waar ik in kan na het weekend. Dat is een mooie manier om af te sluiten.
No responses yet