Na 2 dagen werken op donderdag en vrijdag is het tijd voor het weekend. Izzy heeft me eerder die week gevraagd om een wandeling te doen en dat is een goede zaterdag besteding. Het Royal National Park stelt zij voor, waar ze ook getraind heeft voor Nepal. In die week heb ik even gekeken op de Maps en zie een plaatsje met de naam Stanwell, daar wil ik wel naar toe wandelen. 18-20KM wat ik kan zien vanaf Garie Point. Er is altijd een weg terug en dus korter kan altijd. Ik ga goed voorbereid op pad heb wat fruit, koekje en een bananenbroodje gebakken. Allemaal mee in de tas. Voldoende voor paar uurtjes hiken. We rijden naar Royal National Park en onderweg vraag ik aan Izzy of we voor “Advanced” of “Beginner” gaan. Izzy kiest voor Advanced. Sure vraag ik? “Yeah sure…” Gedurfde keuze.. We beginnen onze wandeling en na een klein half uurtje staat onze eerste mini uitdaging te wachten.. een klein stukje water die de route wat blokkeert. Ik analyseer hangdigste oversteek, ondanks dat ik mijn crocs aan heb is droge voeten het doel van deze oversteek. Ik zet een stap en sta droog. Dan is het Izzy dr beurt, haar beentjes zijn wat korter en zonder echt na te denken stapt ze vol mis, in het water en hoppa haar voetje ondergedompeld.. Terwijl ik daar met droge voetjes sta barst ik in lachen uit met ook een beetje schuldgevoel. Ze is geen watje en omdat we elkaar in Nepal hebben ontmoet weet ik ook dat ze door ergere omstandigheden heeft overwonnen dan een paar natte sokken. Anyway, een lollig begin. We wandelen en onze geplande 18 km betekend 9km heen en 9km terug. Ik kan lekker mezelf zijn en we praten relaxed over van alles en genieten van mooie uitzichten en stranden hier en daar. Toch tijdens de wandeling weet ik qua eten wat er in mijn tas zit en het wordt wat stilletjes na een paar uur. Izzy vraagt even een pauze aan voor een eerste snack en ze vertelt hangry te kunnen worden. Haha, dat herken ik als geen ander, chagrijnig van te weinig eten en inspanning… Toch heb ik dat nu een stuk minder, sinds ik een keer ben gaan vasten heb ik daar minder last van. We kunnen weer verder en de route blijft waanzinnig mooi. Na nog wat verder wandelen wordt Izzy weer iets stiller en vraagt om haar telefoon en gaat zich bemoeien met de route… In mezelf moet ik lachen en weet dat dit de cryptische signalen zijn dat haar grens is bereikt na bijna 7km is het tijd om te stoppen voor onze heenroute. Even lekker zitten en mijn voedsel dat ik tevoorschijn haal komt als gelegen en is meer dan voldoende om de glimlach weer terug te laten keren. Ik lach, samen lachen we. Het is mooi om deze momenten te herkennen, net iets over de grens van je kunnen en dan de waardering voor iets lekkers. Een goede 7km en dus ook 7km terug. Niets forceren.
Op de terugweg ruik ik een BBQ-geur en dat klopt al snel want de lokale strandhuisjes vereniging heeft een open dag. Bijdehand als ik ben vraag ik wat er gaande is hier. Ik krijg een lekkere sausage en doneer 5 dollar. We krijgen nog even een rondleiding van de oudste eigenaar die met zijn 93 jaar nog goed te been is en ons verteld over de lopende rechtzaak en het niet overdraagbare eigendom van deze huisjes. Zo zie je nog is wat als je een beetje nieuwsgierig bent. Stanwell bereiken is te voet niet gelukt, dan maar even met de auto. Onze lunch smaakt extreem goed en welverdiende na onze hike. Een hele voldane dag en dus een goede nachtrust op mijn luchtbedje. De dag erna spreek ik af met Charlie in Coogee en wandelen we langs de kust naar Maroubra. Hij heeft een Van en we chillen wat op de parkeerplaats. In de middag word ik opgepikt door Erwin, het neefje van Joram en we gaan voor een BBQ naar Robin. Robin is de beste jeugdvriend van Joram die hier ook al bijna 10 jaar woont. Ik heb Robin ontmoet toen hij in Amsterdam was met zijn vriendin een paar jaar geleden en inmiddels heeft hij een mooi gezin met 2 jongens. Een volmaakte Zondag en een lieve Robin die mij even thuisbrengt. Lieve gozer, goede vader die rust heeft gevonden in een buitenwijk van de drukte in Sydney. Samen met zijn Braziliaanse vriendin. Een mooie love-story en een goede gezellige Sunday Roast.
Dan is het maandag, ik heb weer een klussie. Dit keer minder spannend, ik moet regen water wegpompen en iets uitgraven. Mijn taak zit er al snel op en mijn opdrachtgever is een Chinese man die ‘m gesmeerd is de hele dag. Prima, relaxt en ik ruim wat op en als ik ‘m bel zegt ie er met een half uurtje te zijn. Bijzondere werkdag, anders dan bij Robert Plumb Fix. Daar mag ik de dag erna weer terugkomen. Een lekkere werkdag en de mensen daar krijg ik wel energie van. In de avond spreek ik nog even af met Daniel een Duitse jongen die ik heb ontmoet in Koh Phangan. Zijn rust en bewondering die hij uitsprak over mij vond ik bijzonder destijds en hij ging na Thailand terug naar Duitsland en toen hij thuis was besloot hij al snel weer weg te gaan en is nu net terug van Fiji en wat rondreizen in Australië. En nu, zitten we, 4 maanden nadat we elkaar voor het laatst zagen in Thailand hier in Sydney. Bijzonder hoe mensen op je pad komen. Even een biertje en wat reisverhalen delen voordat hij weer terugvliegt naar Duitsland.
Die dag daarna weer bij Simmo en Robert Plumb Fix en die dag erna heb ik niks denk ik. Dan krijg ik toch lichte stress merk ik van geld moeten verdienen en nu ik huur betaal en kosten maak hier, een oud patroon merk ik en ik moet leren dat los te laten. Ik heb voldoende om me niet druk te hoeven maken en ik moet meer doen wat ik leuk vind. Zodra ik dat tegen mezelf vertel en dit loslaat krijg ik een appje binnen dat ik bij een ander huis in Mosman aan de slag kan. Mosman is een extreem luxe buurt met veel grote en dure huizen, een soort Aerdenhout van Sydney. Genoeg poen en genoeg te doen. Dit keer leg ik samen met Anthony een protectievloer en lekker op me sokken leer ik weer iets nieuws. Anthony is een lieve jongen die zijn builderlicentie wil halen. Opgegroeid hier in Sydney met Cambodiaan/Chinese ouders. 32, brouwt zijn eigen bier en wil zijn bouwlicentie halen in dienst van het bouwbedrijf. Leon, een goede gozer en eigenaar van het bouwbedrijf steekt zelf ook zijn handen uit de mouwen en zo zijn we lekker aan de slag. En zo heb ik een volle werkweek achter de rug, voldaan en productief gevoel. Heerlijk!
Het weekend is een bijzonder weekend, het is ANZAC-Day. Een koningsdag-achtige feestdag in het teken van oorlogsveteranen en vrijheid. En ook de dag dat je legaal een kop of munt spelletje mag spelen. Dit is een geweldig tafereel met iedereen die dollars in de lucht heeft en je je tegenstander 1:1 kunt uitdagen voor een gokje op kop of munt. Een geweldige dag die ik samen doorbreng met Izzy en haar vrienden. Lekker aan de zuip en mezelf onderdompelen in een Australische feestdag. Is er ook wat gescharrel, ja tuurlijk, waarom niet. Ondanks dat mijn gok-kunsten wat minder zijn win ik voor mijn gevoel wel deze dag + herinnering van ANZAC-Day.
Zondag een kleine kater en dus naar het strand en relaxen. Die maandag is een vrije dag in verband met de feestdag en ook die spendeer ik op het strand. Dit keer samen met Charlie. Relax, een verfrissende duik en een lekkere pie. Een geweldige week.
Ondanks het werkende leven heb ik nog voldoende te schrijven merk ik en ik had dat niet gedacht. In eerste instantie dacht ik dat het veel saaier zou zijn als ik zou gaan werken en heb ook overwogen om mijn blog even te pauzeren. Toch blijf ik lekker schrijven en het is een goede therapie voor mij om lekker te blijven pennen. Ik voel dat blij ben hier en mezelf voldoende vermaak. Ik blijf flexibel en heb voor mezelf een richting en weet dat ieder plan dat je maakt altijd kan veranderen. Voor nu ben ik in Sydney en dat is het nu voor mij. Ik probeer zoveel mogelijk in het nu te zijn in combinatie met dingen die op mijn pad komen.
Ik leef,
Ik leef in het nu,
Ik leef nu in het nu in Sydney.
Geniet, waar je ook bent!
One response
Het gaat je heel goed, gezond, gewenst, gevoelig, gezellig, gelukkig met kop of munt en naar de zin. Houden zo Stan en ontdek je naam gevoelige borden of plaatsen. Binnenkort ontvangen we ons AOW-vakantie geld en dan willen we daar 100 euro een bestemming geven. tGajegoed.