Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan #46

Dat ik leef in het nu is een kunst en is ook niet altijd makkelijk. Het betekent overigens niet dat je geen plannen maakt of geen dingen onderneemt voor later. Ik merk dat dit me ook wel een test geeft en zeker met hoe ik geprogrammeerd ben door altijd een directie te hebben en een richting van het leven, daar hoort nou eenmaal planning bij. Die dinsdag na een gezellig lang weekend begint even met een miscommunicatie tussen mij, de bouwer en de agent waar ik voor werk. Ik ben op tijd alleen ik blijk overbodig die dag. Kleinigheidje en om in de Hornbach filosofie te blijven: “Er is altijd iets te doen.” En dus word ik via de agent geplaatst voor een klus met de drilboor bij de Opera Bar onder het bekende Opera House. Daar sta ik dan, stof happend met een gigantische drilboor brokken cement weg te rossen, een zwaar apparaat en flinke klus. En toch, besef ik me ook, wie kan er nou zeggen dat ie dat gedaan heeft. Het is echt een klote klus omdat alle zware cement brokken keurig in zakken moet worden verplaatst en dus zwaar en correct tillen is belangrijk. Dit is een zware klus en tegelijkertijd als ik er op terugkijk ook een mooie ervaring. In de pauze is er ruimte voor een zonnetje en even wat frisse lucht. Je maakt het allemaal mee en ik weet ook dat veel mensen nooit zich zouden opgeven voor dit werk en als ik eerlijk ben, ben ik blij dat het maar voor 1x is. Die dag erna ben ik namelijk teruggevraagd voor mijn job in Mosman bij Robbert Plumb Fix. Natuurlijk, daar ben ik in mijn goede humeur met de juiste mensen om me heen en die dag staat weer in balans met de dag ervoor. Hier is lekker bouw-humor en ook word er hard gewerkt. Het voelt voldaan als je thuiskomt en zeker als ik mijn eigen eten kook en vroeg mijn bed in ga. Ik leef op mijn eigen manier en creëer routine door gezond te eten, vroeg op te staan, lekker te werken en bezig te zijn. Wellicht wat saaier en voorspelbaarder alleen ik weet dat dit er bij hoort. Het seizoen is hier herfst en toch meestal rond de 20 graden en zonnig over het algemeen. Heerlijke herfst dus. De rest van de week werk ik daar. Op donderdag-avond besluit ik om iets nieuws te proberen, of naja, iets weer op te pakken van vroeger, namelijk: piano les. Dit heb ik al een tijd in mijn hoofd zitten om iets met muziek te doen en nu ik verblijf bij een piano school om de hoek voelt dit als terug gaan in de tijd en tegelijkertijd met vertrouwen en wil om dit te kunnen. Muziek is voor mij een steeds belangrijkere uiting merk ik en daarom dat ik ervoor kies om piano lessen weer op te pakken na meer dan 20 jaar… Terug naar de basis dus wat betreft mijn pianolessen.

Die vrijdag is een lekkere werkdag en wordt in stijl afgesloten met een koud biertje rondom de afval-container. Heerlijk en verdiend. Er zitten een paar heerlijke bouw-beunhazen bij die ik zeker kan waarderen en zij mij ook: simpel, praktisch, geen studiebollen, humor en toch mooie mensen. Ik ben ook mezelf en doe mijn eigen ding, heb mijn eigen lunch met meerendeel fruit en zie om me heen iedereen beukers van maaltijden wegwerken en vervolgens inkakken na de lunch en overleven tot de dag er op zit. Ik voel me goed door veel fruit te eten gedurende de dag, ondanks dat mensen me voor gek verklaren. Natuurlijk snack ik met uitzondering en begrijp me niet verkeerd, in de avond heb ik een mega grote maaltijd om mijn verbrande werk calorieën bij te eten. Een heerlijke week dus.

Die zaterdagochtend wandel ik wat verdwaald in mijn favoriete Cremorne Point en ik kom bij de werf aan en stop bij een koffie-tentje voor wat lekkers. Een mooie, grote oudere vrouw geeft een compliment over mijn koeienbroek en ik raak aan de praat met de mensen die daar zitten. Voor ik het weet neem ik deel aan hun lokale zaterdagochtend quiz community en ik bewonder de kracht van zoiets kleins van het samenkomen. 25 vragen gaan per persoon 1 voor 1 rond uit de Zaterdagochtend-krant. Ik word hartelijk opgenomen in de groep en helaas heb ik niet het correcte antwoord op de vraag. Ik zoek uitweg in het feit dat mijn Australië-quiz-kennis wat beperkt is. Het is een vermakelijke ongeplande zaterdagochtend. Ik ben een positieve energie en geniet van de dynamiek van de groep die in leeftijd varieert tussen 40-80. Ik weet het, ik ben ook een oude ziel en dus zit ik even goed op mijn plek. Ik vind het wel mooi om te aanschouwen dat er voor zoiets kneuterigs als deze 25 vragen toch iets krachtigs sociaals verbonden is.

Die middag overleg ik met mijn huisgenoot over de toekomst plannen en vertelt hij einde van de maand er eigenlijk wel uit te willen omdat hij kan verhuizen naar een kennis van hem met minder reistijd naar zijn werk. Volkomen begrijpelijk en dit komt mij ook perfect uit in verband met de bruiloft van Jordy & Annemijn eind Mei in Lombok. Een productieve dag dus en als kers op de taart besluit ik die avond om last minute een ticket te kopen voor de halve marathon van Sydney. “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Nooit eerder heb ik meer dan 16km hardgelopen en dat is in augustus 2025 geweest voor het laatst. En toch, na die berg in Nepal heb ik veel geleerd over mijn lichaam en dus zie ik dit als een gecalculeerde uitdaging. Vroeg op, tasje inleveren, perfect geregeld, goed weer, een banaantje en wetende dat ik 21km ga afzien.

Vlak voor de start kom ik Ryan tegen, die ik ken van de runclub en ik ren met hem de eerste 7km. Daarna gaat hij iets sneller en moet ik even opletten op mijn tempo, want zoals met bijna alles wat ik doe, knal ik iets te enthousiast uit de startblokken. Rennend, inhalend en een mix van genieten en afzien kom ik op nieuwe plekken terecht in Sydney. Een grote wedstrijd met ruim 30.000 deelnemers. En ik, ik heb ook een wedstrijd, met mezelf. Ik ren ‘m puur op gevoel en kijk absoluut niet naar mijn horloge want ik weet dat ik dan ga rekenen en begin te stressen. Er is altijd wel iemand sneller, en er zijn er ook een hoop langzamer. Vanaf de start heb ik eigenlijk al een zenuw-plasje en die druk van het inhouden zorgt letterlijk dat ik de juiste spanning vast houd in mijn lichaam. Het is een technische run, veel omhoog, veel bochten en draaien en op 17km komt mijn zwaarste punt. Hier moet ik echt even bijten en doorzetten. Na 19km drink ik rustig mijn water en dan is het koersen naar de finish. Een eindsprint en dan mijn pols omdraaien voor een 1:53. Mooi, ruim onder de 2 uur, dat vind ik een geweldige prestatie. Mijn lichaam reageert goed qua hartslag kort na de inspanning en drink een hoop water. Op 1 spier na voel ik me verassend goed. Een dopamine hit, een mooi mentaal-gevecht, een medaille en een volwaardig calorierijke Mexicaanse lunch met Stefan en 2 Zuid-Afrikaanse vrienden sluit ik deze ochtend goed af.

Een gave ervaring, zeker weten en helemaal zo spontaan. Lekker herstellen thuis en einde middag nog even naar de supermarkt… Au, die voel ik wel en met mijn tasje besluit ik voor 750meter om de bus terug te pakken. Die ochtend daarna heb ik een job dichtbij het strand in Freshwater. De plek waar Bernie woont, bij wie ik met Pasen was uitgenodigd. Het werk is echt een klote klus. Het hele huis is voorzien van nieuwe bakstenen aan de buitenkant en het is mijn taak om die met een staalborstel goed schoon te krijgen. Allereerst denk ik dat hij een geintje maakt als hij zegt dat dit de opdracht is. Maar nee, het moet echt gebeuren. Ik sta daar met spierpijn en een beperkt functionerend onderlichaam van de spierpijn en voel dat deze klus niet een halve marathon is van 2 uur, maar dat dit een soort ultra-marathon is van een week. De eerste dag is klote en heb het idee dat er geen einde aankomt. Toch ga je langzaam gaandeweg wat meer structuur aanbrengen en wat handigheid creëeren. Dat is wat ik leer van zoiets langdurigs. Dag per dag meer ritme in de klus en in de avond spreek ik af met Bernie voor zijn lokale quiz avond en kan ik blijven slapen zodat ik de volgende dag in plaats van 50 minuten reistijd nu 10 minuten reistijd heb. Het is mooi om de Aussies van dichtbij mee te maken in hun laidback houding. Het blijven slapen wat gezien wordt als normaal valt te bewonderen. Een quiz-avond, spaghetti daghap van een tientje, een biertje en sociale avond. Ik dompel mezelf aardig onder in deze cultuur wat ik geweldig vind. Ik ervaar het als: simpel, goed weer, ruimte en sociaal. Natuurlijk is er ook een andere kant en zijn er een hoop mensen heel keurig en van de regeltjes vertelt Bernie. Als we zijn hond los laat in een aangelijnd gebied, weet hij precies van welke mensen in de buurt hij scheve gezichten krijgt. Ik aanschouw het en geniet meer van Bernie zijn stijl dan alle regeltjes.

Die ochtend heb ik geen reistijd wat betekent dat ik lekker besluit een ochtend duik te nemen. De zon moet nog opkomen en het is al verbazingwekkend druk met wandelende of sportende mensen. Ik krijg veel energie van deze duik die warm aanvoelt en geniet van een opkomende zon en loop vervolgens naar mijn werk. Dat is wel een rijke manier van mijn dag beginnen. Het breekt letterlijk mijn week op deze mooie woensdag en ik ga lekker weer aan de slag met mijn staalborstel die inmiddels mijn vriend begint te worden. Ik krijg meer gevoel in de vingers en word steeds efficiënter. Straks ga ik dit nog leuk vinden… Ik maak mijn uurtjes en het is fijn om je werk niet mee naar huis te nemen en eigenlijk waardeer ik zo’n simpele taak meer en meer naarmate de week vordert. Die avond ga ik met Izzy naar de Michael Jackson film. Gezellig, niet de beste film en toch wat rest is de bewondering voor MJ wat hij betekent heeft voor de muziek en ook een signaal wat mij aan zet om wat met muziek te doen. Die dag daarna uiteraard mijn Spotify gericht op Michael Jackson nummers kom ik de dag heerlijk door ondanks mijn eenzijdige taak. Ook hier is op vrijdag een lekker koud biertje een goede manier om de week af te sluiten. Ik heb goede progressie gemaakt alleen volgende week moet ik zeker nog wel een paar dagen aan de slag hier. Dat geeft wel rust wetende dat ik hier terug kom.

Ik heb hier best een simpel leven, geen fancy diners, geen grote aankopen of extreme behoefte om de hort op te gaan. En dat voelt goed en rustig. Die zaterdagochtend besluit ik mijn koffie-clubje te joinen. Ik heb besloten om een bananenbroodje te bakken en sta iets te laat op. 8:30 begint het en ik merk dat ik stress krijg van de tijd. Totdat ik mezelf vertel dat ook ik een keer te laat mag zijn. Ze verwachten mij overigens helemaal niet en toch leg je jezelf dan die druk op. Mezelf observeren en de projectie van gedachten die dus eigenlijk niks betekenen is wat ik hiervan leer. Als ik eenmaal aankom met mijn bananenbrood klinkt luidkeels: ” OH MY GOD, YOU ARE BACK !? “. Mijn bananenbrood valt goed in de smaak bij iedereen en dit is een mooie waardering om iets te geven. Ik leer mensen wat beter kennen met vraag en antwoord en sta altijd open voor nieuwe ervaringen en het voelt fijn om oprechte interesse terug te krijgen. Een mooie start van mijn zaterdag. Eentje die ik besluit rustig aan te doen in vergelijking met die van de week ervoor met de halve marathon.

Die zondag besluit ik iets te doorbreken wat ik al lang op mijn to do list heb staan. Een keyboard kopen! Dat is wel magisch en in lijn met mijn behoefte om iets nieuws te proberen. Daar waar ik al genoeg sporten heb geprobeerd in mijn leven en niet aangetrokken ben tot iets nieuws, ondanks dat mijn gezondheid altijd prioriteit heeft, voel ik nu meer aantrekkingskracht van muziek waar ik wat tijd in wil stoppen. Met wat huiswerk van mijn piano les en wat Youtube basics begin ik wat te pingelen. Nieuwe dingen proberen en iets consistent uitvoeren kunnen leiden tot resultaat. Of het nou staalborstellen van stenen is, piano spelen of hardlopen. Steen voor steen, noot voor noot, stap voor stap. Dat is de juiste manier om deze blog samen te vatten. Eentje waarin ik minder extreem en toch genoeg beleef in dit herfst seizoen. De blaadjes vallen ook hier van de bomen, de snelheid vertraagd en dus dingen met meer intentie doen dat is wat er gevraagd word, zo voel ik het.

Als kers op de taart bel ik nog even met mijn allerliefste moeder op moederdag en zo sluit ik mijn Zondag goed en liefdevol af.

Dikke kus van mij !