Die week heb ik weer werk in Freshwater. En die plek, die doet wel iets met mij. Het is er rustig en toch levendig, een kustdorpje in het Noorden van Sydney met een relaxte surfers vibe. Dit trekt me heel erg en voelt als een soort tropische bestemming van Zandvoort. Het is de juiste sfeer die het maakt. Het werk is er ouderwets schrobben van stenen en hoe meer ik het doe, hoe meer ik het ga waarderen.
Ik heb veel tijd om na te denken en bezig te zijn met mijn gedachten. En dus ook bezig te zijn met het beheersen van die gedachten. Ik luister een podcastje hier en daar om mijn gedachten wat te doorbreken. Dat die gedachten altijd aanstaan is waarschijnlijk herkenbaar voor iedereen en ook ik moet dat soms temperen als ik merk dat ik onrustig word. Het is uiteindelijk maar een gedachte en die gaat altijd vanzelf voorbij. Of het nou over mijn toekomst is, of geld, of het langer weg zijn, of hobby’s of mensen en waar ik naar toe wil in het leven, het zijn gewoon bewustwordings vragen waarin het leven je test en uitdaagt. En soms geeft dat ook wat twijfels. Tijdens dit werk wat ik doe merk ik dat ik deze gedachtes heb over mijn oude patronen waar ik in terug val. Hard werken, beetje bewijzen, meer doen dan gemiddeld en mezelf hard inzetten, geld verdienen, zuinig leven, opletten met wat ik doe en waar ik het aan uitgeef. Ik realiseer me ook en moet concluderen dat ik nou eenmaal niet iemand ben die geld over de bank smijt en zonder na te denken het uitgeeft. Uiteindelijk weet ik wel dat ik die discipline heb om het weer op te bouwen en dat is onderdeel van de vrijheid die ik momenteel ervaar. De vrijheid van keuze, van plek op de wereld. Ik ben selectief in de mensen met wie ik om ga en tegelijkertijd geven minder leuke mensen je ook altijd een les. Dus slechte mensen bestaan eigenlijk niet zodra je bewust bent van de les die je er uit kan halen. In het geval van Bernie en Tanya heb ik goede mensen waar ik me enorm op me gemak voel met hem en ook zijn kinderen. In die week is zijn vrouw een paar dagen naar Bali en omdat ik werk heb in Freshwater kan ik een paar dagen daar blijven. Ik heb een prima werkdag, we laten zijn hond uit, en eten met 1 van zijn dochters die eigenlijk al uit huis is en alsnog iedere maandag samen mee gaat eten. Ik mag gezellig mee en besluit zo een rustige maandag.
Die ochtend neem ik weer lekker een fris duikje voor mijn werkdag begint en in de avond is het gymmen en de trivia quiz avond. De hele week werk ik hier en heb dus een vrij normaal leven. Ik weet dat deze routine en vertraging goed voor me is en ook vraag ik me af over hoe mijn volgende hoofdstuk er uit ziet. Mezelf flexibel houden is het meest belangrijke merk ik continu en er komen altijd dingen op mijn pad heb ik gemerkt. Met het werkende leven heb ik wat minder spannende of extreme dingen en dat is maar goed ook want ik heb een aantal veranderingen die er aankomen. De bruiloft van Jordy en Annemijn waar ik op 24 mei naar Bali vlieg. Daar kijk ik naar uit en zoals ik al in mijn vorige blog schreef is ook hier de huur beëindigd. Ik moet een paar dagen een nieuw verblijf zoeken en struin wat Facebook opties af in de buurt. Zonder succes.. En even over dat flexibel zijn.. ik krap toch even achter mijn oren nu ik dat keyboard heb gekocht.. Enfin, het helpt je om te denken in oplossingen, die heb ik overigens niet gelijk voor handen omdat ik nog geen nieuwe woonplek heb. Hiervan kom ik in de actiemodus en dat is goed. Ondanks onzekere momenten is het de kunst om te vertrouwen hier op dat het goed komt. In moeilijke momenten zoals deze kan het inderdaad gebeuren dat er stress ontstaat, alleen ik focus me juist op het feit dat het antwoord vanzelf komt zodra je er op focust dat blijf ik tegen mezelf zeggen, soms hard op.
Die vrijdagochtend mijn Runclub en ik voel toch een stijf spiertje trekken waar ik ook last van had na mijn halve marathon. Even wat (st)anatomie, dit is mijn linker iliopsoas-spier die zwak is. Dit is wel een belangrijke spier rondom je heupen die inactief kan raken tijdens zittende beroepen. Nu ik veel meer op blote voeten heb gelopen tijdens mijn reis heb ik al gemerkt dat mijn postuur veel rechter is en ook mijn core/buikspieren zijn sterker omdat ik niet de hele dag zit en veel actiever ben. Dit geeft al ruim 9 maanden een positief effect. Die heupspieren is wel iets waar ik aan moet werken, dat weet ik, al stel ik het even voor me uit als ik eerlijk ben.
Terug van stanatomie naar Stan the Man zijn leven. Het is vrijdag en de werksfeer is goed en na 2 klassieke biertjes rondom de afvalcontainer krijg ik wel zin om ‘m door te pakken. Charlie met wie ik al vaker heb afgesproken zit in een hostel in Bondi en daar ga ik ff mee op pad. Gezellig, ff lekker paar biertjes en genieten van wat live muziek. Eerder in die week heb ik me wat laten verleiden door een online promotie samenwerking voor een speciaal horloge tussen 2 grote merken Audemars Piguet en Swatch. Als ik eerlijk ben vind ik het horloge mooi en ja zeker vanwege de hype ga ik toch vroeg uit bed om te kijken of ik er 1 kan scoren. Bij aankomst al rijen rijen dik en mensen hebben zelfs de nacht gekampeerd voor de deur. De winkelmanager komt al snel vertellen dat hij slechts enkele tientallen stuks op voorraad heeft en dus trek ik mijn conclusie dat ik niet een van de uitverkorenen ben. Als ik even verder onderzoek doe in samenwerking van Swatch en andere grote merken zie ik dat het een trend is om veel aandacht te creëren rondom de release en dat er daarna altijd meer voorraad beschikbaar komt. Ik had dit kunnen weten en toch leer je weer wat. Terug naar huis en door naar mijn zaterdagochtend koffie-club quiz, waar ik uiteraard wel uitverkorene ben. Altijd wat gezelligheid en even slap praten onder het genot van wat quiz-vragen uit de zaterdagochtend krant. Die middag help ik mijn huisgenoot Karl even met verhuizen aangezien hij best wel veel spullen heeft die hij naar zijn nieuwe plek moet brengen. Een rustig Zaterdaggie dus en de Zondag daarna doe ik ook niet zo veel. Ik eet de koelkast leeg in de wetenschap dat ik de meeste van mijn spullen niet ga bewaren als ik naar Bali/Lombok ga en dat kun je aan mij wel over laten, de koelkast leegeten.
Die maandag begint mijn week dus weer in Freshwater en weet ik ook dat dit mijn laatste werkweek is voordat mijn vakantie begint. Dat is altijd lekker om mezelf daar aan te herinneren. Vakantie in zicht. Al voelt mijn leven eigenlijk als 1 grote bevoorrechte vakantie… dat realiseer ik me ook. En zodra die week begint heb ik ook reflecties. Bijna 6 weken heb ik gewerkt en in dat harde werken zit een dualiteit. Enerzijds ben ik trots en is het goed om te weten dat ik die discipline snel op pak om weer hard te werken en tegelijkertijd voel ik ook dat dit werk tijdelijk is en ik zie mezelf geen Australische aannemer worden. En toch blijf je nieuwe dingen zien en leer ik veel over het process en hoe men hier bouwt. Overal zijn tekeningen en plannen voor en alles moet voldoen aan Australian Building Standards. Er wordt dus heel professioneel gebouwd en dat is ook echt wel af te zien aan de huizen hier en hoe men alles onderhoud.
Ik weet dus dat ik geen Australische aannemer ga worden en ik voel ook sterk dat er een mooiere versie van mij kan ontstaan als die iets voor zichzelf gaat beginnen. Dat is een mooie groei die ik doormaak en weet dat daar mijn volgende les in zit en weet zeker dat zodra ik daar in mijn harde werk stop dat ik dan echt iets moois gaat groeien. Dat kan ik zeker concluderen uit de afgelopen weken.
Ik pendel wat tussen twee huizen die werk-week en het stenen schrobben heb ik afgerond. Als ik in de ochtend in Freshwater werk en in de middag in Neutral Bay neem ik het er even van met wat reistijd en een langere lunch pauze. Bij aankomst op deze verbouwing is er zat te doen dat zie ik gelijk al en hier is dus werk genoeg voor de aankomende maanden, mocht ik hier terug willen komen na mijn vakantie in Bali dan zullen mijn handjes zeker goed van pas komen. Dat is voor latere zorg. Die donderdag is mijn laatste werkdag en daar maak ik toch nog even wat bijzonders mee. Er komt een laadwagentje aanzetten met twee ietwat typerende vuilnismannen. 1 daarvan inspecteert de hoeveelheid en loopt naar de aannemer voor een ouderwets handjeklap. 600 is het openingsbod voor het ophalen, nee 500 zegt de aannemer. Uiteindelijk komt de prijs neer op 525 en ik kijk en luister met bewondering dat zoiets nostalgisch nog leeft. Met de handjeklap deal en wat stenen sjouwen zit mijn werk week er op en is het tijd voor vakantie.
Een blog met van alles en nog wat en onsamenhangende verhalen wellicht voor de lezer. Ik kijk met enorm veel trots terug op de afgelopen weken met wat ik allemaal heb mogen zien en gedaan. Nu is het tijd voor vakantie en rust.
Daarover later meer 🤙🏼🏝️
One response
Fijne vakantie 💚