India Mumbai Blog #2

Daar gaan we, de eerste echte dag. Ik fris me op voordat ik naar buiten ga. Toch nog even naar 5 hoog waar de sociale ruimte is, ik tref daar weinig aan. Het is geen hostel met groepen of veel sociale dingen. Eigenlijk wel lekker. Dus, lekker alleen op pad, zonder planning.

Ik verblijf in Colaba, een zuidelijk schiereiland van Mumbai. Omdat ik ben opgegroeid aan de zee trekt het toch altijd om even naar de kust te lopen, dat heb ik nog niet gezien hier en wil kijken hoe ik daar met een wandeling kan komen.

Ik stap de straat op en daar begint de chaos, oorverdovende toeters van bussen, scooters, auto’s, taxi’s. Het verkeer heeft 1 regel en dat is dat er geen regels zijn. Het straatbeeld en de winkels zijn klein, heel klein. Van Zandcement, bakstenen, leidingwerk, kleding, kapsalon en een supermarkt, je vind het op 50 meter naast elkaar. Groter dan 8m2 is het niet. 2 breed en 4 diep is een normale winkel. Met je geur en ogen gebeurd van alles, de ene 20 meter ruik je lekkere wierook of eerkraam en daarna een stinkende afvalbak. Dan een bekende geur, een geur van een koe, midden op straat, tussen 2 bushaltes in… Je blijft je verbazen. Extreem en uitersten, dit is Mumbai na slecht 15 minuten wandelen.

Ik loop zuidelijk en het word steeds rustiger, even lekker. Dan realiseer ik me dat me dit wel verteld is, die uiterste, toch kan je dat alleen voelen. Ik doe veel op gevoel, ik kijk niet maar observeer. Ook hier word vaak lief gelachen naar mij als je hen ook even aandachtig aankijkt naar waar zij mee bezig zijn van een cocosnoot snijden tot aan bloemschikken, als je aandacht geeft voor hen ontstaat er iets. En ja, van wie krijgen ze dan aandacht, zo’n lange Hollandse Slungel van bijna 2 meter, ik ben hier geen alledaagse kost…

Er zitten hier veel Militaire stations en een Marine basis met veel afgeschermde gates. Ik loop eigenlijk verkeerd en ben met mijn gedachte bij mijn vriend Jessie in verband met het leger. Ik zie op de map ook een US Golf Club, ook die zit achter een gated area…
Dan maar weer terug, ik hoor een school en werp even een blik naar binnen waar ik lief ontvangen word door een vrouw. Dan komen al snel al die prachtige donkere kraal oogjes mijn kant op, er is niet veel mooiers dan die ondeugende oogjes. Al snel wijs ik dat ze naar de juf moeten kijken zodat ze hun aandacht houden op de juf die een rekenvoorbeeld uittekent.

Ik liep op de weg hier naartoe al langs een druk busstation en na een kijkje op de map zie ik hier een slum. Daar wil ik in zegt mijn gevoel. Voordat ik dat doe, even wat eten. Ik zie een man verse deegballetjes rollen en gelijk pita’tjes bakken. Hij staat met passie te rollen. De zaak zelf stelt niks voor een soort voetbalkleedkamer met tafels. Niks fancy, gewoon local Mumbai Slum.
Ik stap binnen, ik vouw mezelf tussen een tafeltje en men kijkt verbaasd dat ik voor dit tentje kies. 4 werklui komen ook eten en de tent zit bijna vol. Ik krijg een heerlijk vers bordje kruiden, 2 scheppen rijst, een fles water en 2 pita broodjes voor 1 euro. Ik geniet, niet alleen van het eten, ook van mijn smakkende overbuurman die alles met zijn handen door elkaar mixt en ook aan het smullen is.

Dan loop ik het hoekje om de slum in. Kruip door, sluip door en verbazingwekkend ruikt er een heerlijke geur. Verrek, hier word gewassen. Overal broeken, beddengoed, kleding en handdoeken. Zakken met kleding komen binnen op de handkar. Mijn vraag meteen, hoe weet je wat van wie is? Die vraag wordt beantwoord, een klein ventje Sunit stapt op me af en vertelt me alles over deze slum. De kleding en beddengoed is voor hotels en per verantwoordelijke familie worden de broeken genummerd. De ene droogt, de ander vouwt, de ander wast enzovoort. Al snel neemt Sunit me mee naar de “rooftop”. Een cocktail is niet inbegrepen, wel manoeuvreer ik me alsof ik in een film zit van golfplaat naar golfplaat en kom ik uiteindelijk op 4 hoog met overzicht over deze washing-slum. Hij laat de machines zien, de mechaniker, de kindergarden, de kapper en de eetzaak. Alles leeft hier en men kent niet beter. Hij verteld me ook waar het water/kust is waar ik naar op zoek was. Ik geef me vriend Sunit een fooitje voor deze tour en ga door.

Per toeval kom ik uit in een steeg en vervolg mijn weg lachend richting het water waar ik na paar honderd meter uitkom. Water is er, een uitzicht op Mumbai ook, bovenal is het meer een dump-plaats van afval met een pier, riool en een uitzicht over zee richting een ander gedeelte van Mumbai. Geen romantische scene zou je denken… Toch zie ik nog iets, iets opvallends, namelijk een westers stel met een gids. Die gids kijkt heel verbaasd en vraagt wat ik hier doe en hoe ik hier ben gekomen. Ik heb geen flauw idee zeg ik, op gevoel antwoord ik. Dan stelt hij de vraag of ik het boek Shantaram heb gelezen. Een thriller van 933 pagina’s die zich in Mumbai afspeelt. Trots antwoord ik met “ja” op zijn vraag. Toen ik namelijk in Amsterdam vertelde over mijn reis naar Mumbai/India kreeg ik dit boek als tip. Om zijn vraag nog meer te beantwoorden vertel ik dat ik de laatste pagina’s van dit boek 3 dagen geleden voor het laatst heb gelezen. Ik wilde het namelijk uit hebben voordat ik hier naar toe ging.

De gids en het Ierse koppel staan te kijken. Ik ook, van mezelf, nog meer van de gids Kumar als hij mij verteld de neef te zijn van een van de personages uit het boek. Het boek gaat over een Australische hippie die hier een leven opbouwt en in een gang terecht komt. Geweldig verhaal.
Ik betrap mezelf dat ik oordeel en Kumar niet meteen geloof. Dit oordeel vervaagd als hij mij vraagt de tour te joinen. We praten over het boek, hij laat zichzelf zien in documentaires over het boek, oude foto’s van de hoofdpersoon, ik val van de ene in de andere verbazing en het oordeel is compleet vervaagd. Dit is reizen besef ik me in optima forma. Dit is een herinnering die ik nooit meer ga vergeten.

Ik sluit me aan bij de tour en we vervolgen de tour met zijn 4’en. Het begint te regenen dus gaan we even naar zijn rook huis. Ergens 1 hoog via een trap komen we binnen, er staat 1 bed, een hoop troep, een stoel en duivenkooi met zo’n 40 duiven. Zit ik dan, met een biertje, het stel, Kumar en zijn vrienden roken wat en we praten over het leven. Kumar heeft een mooie visie en verteld over hoe men hier met elkaar omgaat. Een les die ik er uithaal is: “don’t hate the person, judge the mistake only.” Kumar heeft levenservaring van de straat en zijn verhalen zijn indrukwekkend. Zo ook het verhaal over uithuwelijken dat hier veel gebeurd. Het is mij opgevallen dat hier zo’n 70-80% mannen over straat gaan. Kumar verteld over situaties waarin sommige baby al zijn uitgehuwelijkt voordat ze geboren zijn. Dit komt wel even binnen en ook voel ik mezelf bevoorrecht als man. Onder het genot van een biertje, een rat die door de kamer glipt en een scene die je nooit meer vergeet voel ik en ook het stel dat dit een bijzonder moment is.

We vervolgen de tour naar huizen van personages uit het boek, rijden in de auto langs de gevangenis, de Pakistaanse wijk en “red light district” op straat. Iets wat ik anders nooit had gezien. Loon na werken na 933 pagina’s die ik heb gelezen afgelopen zomer.

We sluiten af met hetzelfde restaurant waar ik die avond ervoor ook had gegeten en samen met Connor en Ellen genieten we na. Ik loop nog even voor een biertje naar het Taj Mahal Hotel om de hoek. Mooie pracht en praal, toch doet het me weinig zo’n marmeren hotel lobby. Alle sterren zijn er geweest: Dai Lai Lama, Obama, Bush, Clinton, John Lennon, Cate Blanchet, Queen Elisabeth, William & Kate, Christian Louboutin, Jack Chiraq.. en ja je raadt het al, ook Stan van Marle heeft hier nu voet aan de grond gezet.

Via de boulevard naar huis dwalen mijn gedachten en daalt het langzaam in wat een herinnering dit is voor het leven. Dankbaar!