India Mumbai Blog #3

Het uitslapen op deze zaterdag is ook een besef van luxe en vrijheid van reizen. Niemand die achter je aan zit of je je tanden al hebt gepoetst of iemand die honger heeft en echt moet gaan eten. Ik besef me ook dat ik die persoon ben en dat ik respect heb voor iedereen met wie ooit met mij op vakantie is geweest. De afgelopen dagen waren wel intens met indrukken. Mijn intentie voor vandaag is: vertragen en rust.

Wat ga ik dan vandaag eens doen? Never a dull moment, alhoewel ik die vraag wel nog moet invullen. Even een besef momentje van alle liefdevolle berichten die ik heb ontvangen. De reacties zijn wel veel ik moet hier aan wennen om iedereen even te berichten op een juist moment. Leermomentje dus. Ik heb de tijd en geen planning dus probeer ik iedereen te beantwoorden.

Het is zaterdag en dat merk je.. Als ik de Colaba Causeway op stap is het drukker dan eerst. Ik koop een tassie met 5 bananen, 2 mandarijntjes en 2 guaves en tank wat vitamines bij. Fysiek en qua energie zit ik even wat lager en dan krijgt mijn innerlijke compensatie drang gelijk een signaal. Herstellen, vitamines, bewegen, gezondheid, slapen, beter voelen nu nu nu. Nee Stan, rustig aan, niet dit patroon in stappen, gewoon “zijn.”

Deze dualiteit hoort ook bij het contrast. Het contrast van jezelf, iedereen heeft 2 kanten en dus zijn yin en yang. Of je het wil geloven of niet. Waarschijnlijk de lezers niet, ik geloof het wel.

Ik besluit even een café’tje in te gaan voor een lekker chocolade-taartje. Het is Zaterdagochtend en grote kans dat mijn moeder ook nu aan een lekker zoet gebakje zit.
Even smullen. Daarna loop ik langs het water richting de Gateway of Mumbai die heb ik nog niet overdag gezien. Er komt een man naar me toe met een gebaar dat er iets in me oor zit, ik negeer en loop door, hij loopt mee en gebaard er iets uit te willen halen. Ik sta het toe, hij pakt mijn oor en ik draai gelijk weg. Hij laat het pincetje op zijn vinger zien: “dirty dirty, clean clean.” Op zijn duim zie ik een bruin/oranje klei. Ik heb veel kleuren gezien van mezelf maar deze substantie is er nog nooit uitgekomen en voel gelijk dat het een kwakzalver is. Een soort goocheltruc. Gelukkig heeft ie niks anders weggetoverd en heb ik weer wat geleerd. Ook dit is de zaterdag.. Wat hier veel gebeurd is dat mensen met je meelopen en de wereld beloven. Die mensen heb je ook in Amsterdam, begrijp me niet verkeerd. Alleen hier zijn het bedelaars. Ik heb er 1 achter me aan. Hij blijft mee lopen en als ie wat vraagt zeg ik: nee bedankt en reageer kort af. Ik loop, kijk om me heen, ga even zitten, winkel in, winkel uit, en hij blijft me achtervolgen. Hij is 1,60 en niet zwaarder dan 50kilo, bang ben ik niet. Normaal stoppen ze wel en is er een soort regel van 3x nee en dan houden ze wel op. Die 3x ben ik al gepasseerd. Het regent en een beetje struinen hoort bij deze dag dus het is ook niet het einde van de wereld. Zo’n 45 minuten loopt hij mee. Ik ben er wel klaar mee. Ik leg mijn linker hand op zijn rechterschouder, ik stop met lopen en ik kijk ‘m niet 1 maar 2 seconden recht in zijn ogen aan en zeg: “No, you’re wasting your time.” Hij kijkt bedelend en in deze 45 minuten had hij ook echt werk kunnen doen dus hij krijgt van mij alleen een “nee” en een strakke blik in zijn ogen. Ik haal er ook een les uit. Het is voor mij heel krachtig om op zo’n manier nee te zeggen. Rustig, niet uit emotie, niet boos. Hard op de inhoud, compassie voor de persoon. Hij weet niet beter.

Terug bij mijn hotel zie ik de 2 christopher kettinkjes liggen die ik heb gekregen voordat ik op reis ging. Ik had ze niet om realiseer ik me, terwijl ze symbool staan voor bescherming tijdens mijn reis. Bijgeloof hoort bij India, dus leuk om te delen. Was dat de reden van die rare mensen van zojuist?

Ik eet in een restaurant en app met iemand die me vraagt hoe het is. Ik schrijf dat ik bewondering heb voor hoe lief de mensen zijn ondanks dat je zo in de minderheid bent. Ik als enige Westerling in een restaurant met 50 man. Iedereen van het personeel tot de gasten vinden het mooi dat je voor hen kiest. Ik ben hier ook goedlachs, smul van het eten en maak positieve gebaren naar de tafel voor mij. Ik stouw me eigen helemaal vol voor 5 euro en ga terug voor een powernap.

Na de powernap ga ik een stuk wandelen op de boulevard met zonsondergang. Het staat vol echt vol van de mensen die hun zaterdagavond spenderen, romantisch zitten of lekker chillen. Er zijn veel mensen, heel veel mensen langs deze paar kilometer gestrekte boulevard. De lucht is grijs, en na een kilometer of 2 richting Chowpatty beach begint het te regenen. Dikke druppels, met bakken uit de lucht. Ik schuil, tevergeefs word ik zeiknat door de wind. Veel mensen schuilen en ik kijk links naar mensen met een plu. Rechts zie ik een vrouw met een poncho en een tas. Ik herken deze vrouw meteen… En zij mij ook. Zij is degene die mij ontving op het schoolplein en herkent mij ook. Hoe dan, vraag ik me af? Ik ben hier 2 dagen en nu al een ontmoeting met een bekende… Hemelsbreed is de school 8km verderop van de boulevard. Zij loopt met een tas, koffie en masala chai thee te verkopen. De altijd stromende regen en dikke druppel glijden langs me heen. Ik vraag haar om een warme Chai thee. Deze gaat niet langs me heen, deze gaat door me heen. Heerlijk, dankbaar en bijzonder dat dat ik deze mooie vrouw op leeftijd tegenkom. Ze vertelt dat ze doordeweeks op school werkt en in het weekend koffie en thee verkoopt. Respect. De regen doet haar weinig in die poncho flaneert ze de andere kant op. Namaste zegt ze en als de regen is gestopt vervolg ik mijn route richting Chowpatty Beach.

Al snel denk ik bij deze ontmoeting dat ik dit vaker heb, dat ik mensen herken of dingen en personen tegenkom waar dan ook ter wereld. Zo is tenslotte ook mijn vriendschap met Pelle ontstaan toen wij elkaar tegen het lijf liepen tijdens de Olympische Spelen in Londen 2012. Ook miljoenen mensen in een stad. Het is bijzonder en doet je stilstaan bij het moment, meer niet.

Inmiddels is het donker, ik eet wat en wil nog naar de hanging gardens, een park dat wat hoger ligt. Ik kom in die tuin aan.. stik donker. Foutje. Niks aan te doen. In de tuin valt me niks op. Er valt wel iets anders op, namelijk een toren in de verte die wel is verlicht. Luxe en design straalt deze toren uit, deze flat pakt me. Na wat google maps speurwerk in de noordelijke richting zie ik dat het gaat om het Antilia gebouw. Gaaf denk ik op het eerste gezicht. Totdat ik meer lees over de eigenaar. Mukesh Ambani, een Indiase zakenman, goed voor een slordige 100 miljard, geen roepies, maar dollars. 100 miljard. Dit is zijn huis, het duurste huis ter wereld. Kost die tent? 4 miljard om precies te zijn. Ik hou van dit soort zelf gevonden pareltjes en ik verlies mezelf in google over zijn verhaal. 600 man personeel, tuinen, theater, zwembaden en een sneeuw-ruimte. Ik ben onder indruk van deze pracht en praal, toch lees ik ook iets van aandelen-manipulatie in een van zijn bedrijven en mogelijk zwarte handen. Ik zal het zelf nooit te weten komen hoe het zit. Dan te weten dat hij mogelijk zijn geld heeft verdiend over de zulke lieve mensen bij wie ik net voor 20 cent een chai heb gekocht op straat… Wederom, het contrast. Van 20 cent naar 100 miljard. Dat hij de rest van zijn leven zal moeten werken voor dat geld is zeker en wellicht heeft die vrouw wel meer vrijheid dan hij.

Het pracht en praal past eigenlijk niet in deze stad als je ziet hoe men leeft. Of is het een keuze van de mensen zelf, want als je hier de juiste dingen doet, dan heb je mogelijk wel 1,2 miljard bereik. Deze dwalende gedachtes in de taxi terug geven mij ook rijkdom, rijkdom van alle lieve berichten die ik tot nu toe heb ontvangen en wat ik los maak met het delen van mijn verhaal.

Want wie schrijft die blijft…