Varanasi. Ik zal met de deur in huis vallen. Dit is een extreme blog van wat ik hier gezien heb.
Bij aankomst in de avond had ik al wat moeite om even te schakelen naar de drukte van deze stad. Logisch na een lange tijd aan de kust in rust. Varanasi staat bekend als pelgrimstad en ligt aan de Ganges rivier. De stad is al duizenden jaren oud en vol traditie vanuit het Hindoe geloof. Dit is een van de belangrijkste steden met een relatie tot Lord Shiva, een van de grootste heiligen ter wereld.
Eenmaal aan de wandel loop ik van mijn hotel richting de Ghat. Dat zijn trappen die aan de over van de Ganges liggen. Mijn dag begint onschuldig, ik koop wat bananen als ontbijt en loop tussen de vele smalle straatjes via een schooltje met lief zwaaiende kinderen. Ik ga naar de Dashashwamedh Ghat. Bij aankomst is het er druk, niet extreem gelukkig dus ik loop een rondje en observeer wat er allemaal gebeurd. Van offers tot kleren wassen, ik zie alles en sta heel erg open merk ik om alle indrukken te ontvangen. Er komt iemand naar me toe, hij zegt: “this is holy river my friend, you can wash your bad karma off here.” Natuurlijk, dat heb ik wel vaker gehoord. En toch, als je eenmaal hier staat aan die Ganges, voelt het anders. Ik besluit het heilige nummer 9 te volgen en 9 keer heel voorzichtig mijn gezicht te reinigen met mijn handen. Ik kan hier niet zijn geweest zonder een ritueel van het water gedaan te hebben. Groot of klein, voor ieder wat wils. Het mannetje blijft wat om me heen hangen en heeft ook wel humor, grappig ventje. Rajan is zijn naam. In Amsterdam heb ik al een vriend met die naam. Maar alsnog, Rajan is even mijn vriend voor deze ochtend hier in Varanasi. Na het reinigen en een rondje in deze Ghat ga ik even een Chai met hem drinken. We grappen wat en hij vertelt mij meer over Shiva en het Hindoe geloof. De 4 moeders die ze aanbidden, Mama Ganga (rivier Ganges), Mama Aarde, Mama Cow en Mama Shiva. Ik heb er maar 1 die ik aanbid, Mama Anita. Misschien 2, nu na deze reiniging in de Ganga.
Rajan en ik spreken over karma en al snel zegt hij dat ik goede karma heb. Dus dat ik me gewassen heb is uit voorzorg voor als er slechte karma komt in de toekomst. Best bijzonder, dat iemand dat zegt en het wordt nog mooier als er symbolisch een vlinder tussen ons door vliegt. Ik zeg tegen Rajan dat dit het gebaar is dat we allebei goede karma hebben en hij lacht. Ik geloof in de volgende uitspraak: “zodra je voldoende werkt aan je tuin, komen de vlinders vanzelf.”
Even later vertelt Rajan me waar ik heen moet en de toeristen trucen waar ik op moet letten. Ik ga naar de Manikarnika Ghat, en ja, dit is het extreme. Dit is de plek waar de lijken in open vuren worden verbrand, direct aan de Ganges om zo snel mogelijk naar het hiernamaals te gaan. Ik kom hier aan en sta met open ogen te kijken. Ongekend, echt ongekend, je weet niet wat je ziet. Overal verschillende brandstapels in verschillende fases waar de lijken op liggen. Ik sta er dicht op en voel de warmte van het vuur tegen mijn gezicht. Ongeveer iedere 10 minuten komt er een lijk aan, verwikkeld in wat versiering, eenvoudig op een paar bamboestokken. Het lijk word even snel in de Ganges gedoopt voor de laatste keer en ligt vervolgens even te drogen. De houtstapel word opgebouwd en even later word het lijk er opgelegd.
Het valt me op, er is geen verdriet, de nabestaanden tillen het lijk en men omarmt de dood op een hele bijzondere en open manier. Dat is enorm fascinerend om te zien. Het gaat in vrede, en in verband met de emotie zijn er geen vrouwen aanwezig. Ik kijk om me heen en zie even later een lijk waarvan het gezicht volledig zichtbaar is. Het gezicht heeft nog kleur van het leven en het is ook traditie om zo snel mogelijk na de dood een crematie te laten plaatsvinden. Ik kijk met extreme verbazing, verwondering, respect en ook nederigheid naar deze bizarre taferelen. Het sissen dat je hoort van het vocht zodra het lichaam verbrand gaat door je heen en ik realiseer me dat dit een beeld is wat me blijft fascineren. Ik voel dat ik het interessant vind en sta er bovenop. Dichterbij de dood ga ik niet komen. Het is bizar, onwerkelijk en tegelijkertijd heel vredig als je er langer bent.
Door het vele hout dat ze gebruiken, zo’n 150kg per persoon is er geen aparte geur anders dan vuur/hout wat je ruikt. Om je status in het hiernamaals te bezegelen kun je verschillende houtsoorten kiezen in kwaliteit. Mensen werken hier 24/7 om deze vuren en lijken te verbranden. En ja, als de stapel hout wat in zakt en de botten er vanaf vallen, dan zijn er jonge gasten aan het werk om die met hun eigen bamboe-klem weer terug op de stapel te gooien. Uren sta ik te kijken en ik besef me dat ik niet dichterbij de dood ga komen. Het raakt me niet op een emotionele manier, gelukkig. En dan te beseffen dat ik in 2017 bij de dood van mijn eigen Opa er voor koos niet bij de kist te gaan kijken na zijn overlijden. Toen was ik daar nog niet klaar voor, nu sta ik hier met zelfvertrouwen en besef ik mijn groei en ervaring van het leven. Ik blijf me verbazen over het lopende band werk van de lijken. Het gaat 24/7 door en zo’n 200 lijken per dag gaan rechtstreeks naar het hiernamaals. Uit respect voor de overledene, de nabestaanden en het geloof heb ik besloten GEEN foto’s te maken.
Dit staat op mijn netvlies en dit is mijn herinnering geworden. En ja deze woorden zijn slechts mijn ervaring. Wil je dit meemaken, dan is er maar 1 manier. Ga er staan. Deze herinnering doet mij meer beseffen over de dood en het leven. Een ongekende ervaring die ik niet anders kan samenvatten dan dat zij liefdevol met de dood omgaan.
Ik krijg nog een mini-rondleiding en het as van het eeuwige Shiva-vuur wordt over mijn voorhoofd geschoven. Vanaf nu ben ik gezegend met deze herinnering die mij heeft verrijkt.
Het schrijven hierover een aantal dagen later doet me beseffen dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Toch heb ik daar gestaan, vol in het leven.
Ik besluit na bijna 3 uur mijn weg te vervolgen naar de heilige Shiva tempel. Via een toeristen kaart kan ik zien hoe iedereen hier in de rij staat om het heilige steentje van Shiva even aan te raken. Een soort Mekka met strenge regels en bijna verdrukking in een soort trechter van mensen als ze eenmaal bij het steentje zijn.
De andere kant van het geloof is hier ook te zien. Enorme geld bedragen, offers, bank-termninals en geschenken zijn er rondom deze tempel. Zal een hoop geld in omloop zijn, wetende dat dit 24/7 doorgaat. Ik loop wat in de rondte in deze tempel en besluit de dag met een avond ceremonie aan de Dashashwamedh Ghat. Daar zie ik Rajan weer. “Amsterdam, hello mister, go go, have a seat where you want.” Met live-gezang, rituelen en een hindoe-stip op mijn voorhoofd na een kleine donatie van het vuur sluit ik de dag in stijl af.
De volgende ochtend ga ik vroeg op, heel vroeg, voor een zonsopkomst-ceremonie in de Assi Ghat. Mooie rituelen en een nog veel mooiere zonsopkomst aan de Ganges zorgen voor unieke scenes. Onwijs mooi, en dan snap je ook de magie en waarom vele mensen dit willen meemaken. Het is er geweldig vredig hoe langzaam de zon opkomt aan de Ganges en dan besef je dat dit al eeuwenlang zo gebeurd op deze bijzondere plek.
Na al zo vroeg op te zijn ga ik even ontbijten. Ik ontbijt niet alleen, nee, een koe steekt even zijn kop naar binnen, pal naast me, omdat hij ook zijn ontbijtje verwacht op dit tijdstip van deze bakkerij. Geweldig, ook India. Ik ben even klaar met het vele wandelen en pak een Riksja fiets naar mijn hotel. Eenmaal achterin zie ik dat dit ventje niet eens bij de trappers komt. Ik besluit wat grappigs te doen. “Stop here stop here” zeg ik, hij parkeert zijn fiets en ik parkeer hem op mijn plek en zelf zit ik op de fiets met een chauffeur op mijn plek. Door de drukke straten fiets ik met een Riksja chauffeur achterin van 1,65 met een smile van oor tot oor. Je moet zelf wat van het leven maken besef ik me.
Ik heb de hoogtepunten van Varanasi gezien bepaal ik voor mezelf. Je kunt hier nog dagen blijven realiseer ik me. Dat doe ik niet, ik ga door en pak de trein naar Lucknow. Hoe verder ik rijd, hoe meer mijn lichaam ook de ruimte krijg om deze impact te verwerken. Moe en voldaan heb ik een enorme ervaring toegevoegd aan mijn reis. Ik verwerk het goed en slaap goed.
Lieve lezers: omarm de dood en je zult meer leven.
Namasté 🙏🏼
No responses yet