Varanasi was intens en zoals ik al schreef merkte ik dit meteen tijdens de treinrit naar de volgende bestemming. Even bijkomen dus. Ik heb besloten om naar Lucknow te gaan. Ik wil graag naar de Taj Mahal en dat is op 8 uur van Varanasi. Dat is mij even te veel dus ik breek het op in 2×4 uur.
Eenmaal in Lucknow eet ik in een bekende kebabzaak op tip van iemand die ik heb ontmoet in Varkala. Werkelijk geweldig lamsvlees dat smelt op mijn tong. Heerlijk, ik geniet met 2 jonge Indiers naast me en grap wat met ze. In mijn hostel word ik vriendelijk ontvangen en voel de rust die ik nodig heb. In een buitenwijk verblijf ik een goede keuze om mijn nacht door te brengen. Ik word wakker zonder plan, alleen later het plan om door te gaan naar Agra voor de Taj Mahal.
Het is een maand geleden dat ik naar de kapper ben geweest en ik vind het wel tijd. Tja, waar ga je dan naar toe? Eindeloos reviews kijken? Ga je naar een luxe hotel? Of op straat? Ik zie het wel en loop voor een ontbijtje en zie een salon. Keurig ontvangen door een vrouw word ik geïntroduceerd aan een jong ventje. Shahrukh is zijn naam. Gelukkig heb ik in Amsterdam een video gemaakt van mijn laatste kapsel om dat enigszins als referentie te gebruiken. Ik laat het zien en toch hou ik mijn hart vast als de schaar dr in gaat. Als ik op een gegeven moment zie met hoeveel precisie hij bezig is krijg ik wel bewondering voor dit talentje. Hij doet zijn best en “schaart” zich nu in een illusterrijtje: Roy Warmerdam, Wendy Steen, Hanni Hanna, Protégés van Rob Peetoom en Richy. Shahrukh is een waardevolle toevoeging aan dit rijtje mensen die mijn kapsel in orde brengt voor de Taj Mahal en feestdag Diwali en bovenal natuurlijk mijn persoonlijke hygiëne. Geknipt en geschoren laat ik 5 sterren achter bij deze zaak voor een totaalprijs van 5 euro.
Terug in het hostel maak ik kennis met Ron Perrier. Een bijzondere man, een bereisde man, hij heeft namelijk vorig jaar zijn missie behaald. Namelijk, ALLE landen in de wereld bezoeken. Je leest het goed, alle landen in de wereld. Van Noord Korea tot Tavula en het Vaticaan, hij is overal geweest. Meer dan 200 landen in 18 jaar. Een bijzondere man, ik voel een mix van ervaren reiziger in combinatie met het missen van echte liefde om zich heen. Hij vertelt op een Canadese extroverte manier over alles op zijn website en heeft ook veel onderzoek gedaan naar Asperger en Autisme. Talloze onderzoeken heeft hij gelezen en hij heeft zich enorm verdiept om meer over zichzelf te weten te komen. Hij erkent overal het gevoel te hebben gehad anders te zijn dan anderen en tegelijkertijd heel talentvol en gefocust als hij een doel voor ogen had. Ik moet bekennen, dit komt mij erg bekend voor. Ondanks zijn 72 jaar oud raken we in een kennismaking en leer ik wat van zijn onderzoeken over Autisme. Zeker iets waar ik ook kenmerken van heb op het gebied van informatieverwerking, hoog gevoeligheid en focus. Alle landen op de wereld gezien, al 18 jaar 3/4 maanden per jaar aan het reizen en dan de vraag wat zijn favoriete land is. Canada, zijn geboorteland. Home is where the hart is. Als hij even later vertelt over zijn 40 jaar jongere connectie met een Chinese dame voel ik dat hij snakt naar liefde. Hij vertelt over het niet zien van zijn kleinkinderen in verband met een moeilijke verstandhouding met zijn zoon. Liefde liefde, wat is dan liefde? Dat is een belangrijke factor in iedereen zijn leven.
Geen oordeel dus over zijn jongere Chinese vriendin, iedereen, ook Ron heeft zijn verhaal. Natuurlijk is het een bijzondere man, dat moet ook wel als je in staat bent om zijn doel te volbrengen van meer dan 200 landen.
In zijn kennismaking en een FaceTime gesprek met Boyd raak ik enigszins de tijd kwijt. Te optimistisch denk ik dat ik het wel ga redden totdat ik in de file terecht kom. Dan gaan de plannen het water in voor een 4 urige treinreis naar Agra die gepland stond van 14:30-18:30. Zoals verwacht loopt alles anders en moet ik over op plan B. Overstappen en andere treinen. Ik wil in Agra zijn maar alles zit tegen, mensen zijn niet op mijn hand, treintickets niet beschikbaar en alle seinen wijzen uit dat het veel moeite kost. Niks gaat moeiteloos zoals Deepak Chopra beschreef in les 4: minste weerstand. Wat zit daar achter? Geen idee. Ik heb maar 1 doel, in Agra aankomen. Na 3x overstappen zie ik op Etawah ook een ander beeld wat ik nog niet eerder gezien heb, armoedig. Op een letterlijk nikszeggende plek, Etawah, liggen zo’n 50 man voor het perron op de grond te slapen om 21:00. Wachtend op de trein, of ook een plan B, ik heb geen idee en ook geen tijd te verliezen om hier verder over na te denken want ik moet naar de bus. Ik loop wat over de mensen heen en haast voor mijn bus. Een tuktuk met 3 mensen dr in stopt en vraagt: “where are you going?” Ik zeg: Busstation to Agra. Wat een geluk, deze man wijst mij op de juiste bus die al is vertrokken en we rijden de bus tegemoet. Ik schreeuw, zij schreeuwen en zo kan ik mee met de bus naar Agra. Inmiddels ben ik al 6 uur onderweg en 2 overstappen. Uiteindelijk om 01:30 kom ik aan en lig om 2:00 in bed.
Het is donderdagavond laat en vrijdag wil ik graag de Taj Mahal zien met zonsopkomst. Even mezelf vermannen en de wekker om 5:00 vrijdagochtend na 3 uur slaap. Niks vermoedend sta ik op, korte nacht, dat wel. Ik loop richting de Taj Mahal en het is rustig merk ik. Erg rustig. Welke dag is het vraag ik me af als ik loop? Vrijdag. Het zal wel. In wat schemer vraag ik naar de route voor de ingang en iemand zegt: “Sir, Taj Mahal is closed on Fridays.” Ik begin te lachen en denk, dit meen je niet… Ja hoor jongens, sta ik dan, geknipt en geschoren met 3 uur slaap om 6:00 in het Taj Mahal entrance-park… Al snel denk ik aan alle signalen die tegen zaten. Ietwat verdwaald kan ik wel naar de achterkant van de Taj Mahal, aan de andere kant van de rivier. Daar zie ik ze achterkant van dit imposante gebouw. Geweldig, ook vanaf de achterkant.
Op een bankje in de ochtendzon lig ik wat te knikkebollen. Lekker laten gaan, niet frustreren en gewoon morgen weer een dag want heb besloten dat ik ‘m wel wil zien en boek een nacht bij. Ik loop wat in het park en heb nog steeds een verdwaald gevoel sinds mijn vertrek 24 uur geleden. Even zo’n moment van: “wat doe ik hier?” Natuurlijk mis je dan even wat liefde, steun of verzorging om je heen. Het is onderdeel van de vrijheid die daar tegenover staat. Nu zit het even tegen, het was mijn eigen keuze om hier naartoe te gaan en ‘s nachts aan te komen. Als ik even later rondloop langs een armoedig stuk met tent-wijken besef ik me ook echt hoe bevoorrecht ik ben als dit mijn problemen zijn. Een mix van, niet zo zeuren en dat een mindere dag prima is. Toch interessant als ik terugkijk op de vele moeite die het mij kostte, een belangrijke raadgever.
Ik ga naar een Fort voor wat tijdverdrijf, niks boeiends, groot ding, uitzicht op de Taj Mahal in de verte en voor de rest is er geen klap te beleven in Agra. Ook niet op vrijdagavond als ik een poging doe voor een club waar ik even wat eet en drink. Geen reet aan, en dan te weten dat het vrijdagavond is voor Diwali en iedereen vrij heeft de volgende week. Ik ga naar bed enigszins op tijd en poging 2 wacht voor de Taj Mahal. Dit keer met succes. Om 6:00 een mooie zonsopkomst bij dit adembenemende meesterwerk. De perfectie van dit handwerk straalt er vanaf. Het is schoon, symmetrisch en meer dan de moeite waard om een dag extra voor te blijven. De gedachte om ‘m over te slaan heeft ook zeker door mijn hoofd gespookt. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan.
Ik loop rustig rond bij dit wereldwonder dat ik na het Colosseum in Rome als nummer 2 van deze lijst kan afstrepen. Ga ik ze allemaal af net als Ron? Geen idee.
Het vroege opstaan word in ieder geval beloond en later op de middag ga ik naar Jaipur waar ik Diwali ga vieren.
Luisteren naar signalen van weerstand is mijn les van de afgelopen dagen.
One response
Mooi Stan en wat een wijze levensles weer! 🍀💚