Tja.. die bergbeklimming, zie dat nog maar eens te overtreffen in de rest van de trip. Dat gaat natuurlijk niet lukken en dat accepteer ik snel en helpt met het voortzetten van mijn trekking. Wel heb ik mijn missie te voltooien namelijk de 6 punten van 5000 meter+. Dat is inmiddels 1×6000 geworden en 5×5000. De volgende piek na weer hersteld te zijn van mijn buikgriep is Kalapathar. 5545 meter. Dit is natuurlijk een eitje en na 1,5 uur sta ik op de top voor de zonsopkomst. Ik vlieg omhoog en ook naar beneden en zit vol energie na een dag rust en herstellen.
Omdat ik een middag binnen ben gebleven heb ik een lange dag. Wekker om 4:30 voor Kalapathar met zonsopkomst om 6:00 op de top een ontbijtje terug beneden en om 8:30 naar Everest Base Camp. Gelukkig is het heel rustig richting EBC. Omdat iedereen zijn programma hierop heeft afgestemd vanaf het moment dat de vluchten weer gingen was het er hee druk de dag ervoor. Voor mij een dag later en slechts een handje vol mensen. Het is geen klim-seizoen voor Everest dus zijn er ook geen tenten bij het Base Camp. Wel de legendarische rots en foto is wat ik hier als herinnering bijschrijf en deel met Harbinder en de Smith Family die ik heb ontmoet en zeker doorslaggevend zijn geweest om dit te doen. In een ochtend 2 punten van boven de 5.000 meter. Everest Base Camp en Kalapathar. Daarna staat nog een lange 5 uur durende wandeling op het programma. Absoluut gesloopt en leeg kom ik aan en het voelt alsof ik 3 dagen in 1 heb gestopt. Ik kom in de lodge aan, en met wat kreten zeg ik wat ik wil eten. Het eten komt en ik ga meteen naar bed om 18:45 lig ik in een plek waarvan ik de naam niet weet. Deze dagen zitten er zeker tussen, tot 5:30 slaap ik en heb wederom de volgende dag een lange hike.
Cho-La-Pass een hele lange tocht naar uiteindelijk 5420 meter omdat het een bergpunt is die je als een soort oversteek maakt naar een ander dorp is de route ernaartoe erg lang. Het laatste stuk is ook enorm stijl omhoog en heel rustig klim ik omhoog, best wel druk op de top omdat mensen van 2 kanten de beklimming doen. Uiteindelijk zie ik een sherpa bovenop lekker een sigaretje roken op 5420 meter en moet dan gelijk aan mijn broertje Jelle denken. Ik ben niet van plan iedere top toe te kennen aan een familie-lid, alleen op deze moet ik wel even aan mijn broertje denken. Het geeft me even een lach op mijn gezicht en wat energie. De afgelopen dagen met de summit en inmiddels 3 punten boven 5000 meter hakken er fysiek even in. Ik merk enorm de verbranding en impact op mijn lichaam. Het is voormij best moeilijk om bij te eten en het lichaam opgang te houden. Uiteindelijk het lopen zelf is geen probleem, zolang er maar brandstof is, vrij logisch. Alleen op de top van de pas is geen shop of iets en er is nog een lange weg te gaan.. Ik ben leeg merk ik en weet tegelijkertijd dat ik door moet… Ik zie geen dorp in de verte en vraag mijn sherpa hoe lang nog… nog 40 minuten zegt hij.. Ik ben helemaal kapot en doe uiteindelijk 1uur en 20minuten over dit stuk. Gesloopt kom ik aan in het eerste beste theehuis en enige wat ik doe is eten.
Gelukkig fleur ik op als ik even later het Zuid-Afrikaanse koppel binnen zie komen, ook gesloopt! Toch fijn, bekende gezichten en zeker mijn vrienden van deze trip. De volgende dag een makkie, op naar Gokyo via een de Ngozumpa Gletsjer, de langste in de Himalaya, 36km lang. Dit is absoluut een nieuw beeld en is enorm indrukwekkend om deze gigantische gletsjer te zien en ook overheen te gaan. Gevaarlijke spleten zie je zeker en ook hoor je af en toe wat afbrokkelen. In verband met de sneeuw en de omstandigheden verteld mijn sherpa dat ieder jaar de route veranderd. Een hike van slechts 2,5 uur en verwend met mooie meren en uitzichten over het Gokyo dorp.
In de ochtend komen we al aan en ik zit even in een restaurant en ontmoet Linton en Jack. 2 Engelsen, hun meiden zijn helemaal kapot en daarom spreek ik met hun af om Gokyo Ri te beklimmen, een top van 5350 meter. Een super mooie zonsondergang waarin Mt. Everest als laatste belicht blijft, heel gaaf om te zien en om de natuur zo puur in actie te zien met iets wat eigenlijk zo eenvoudig is.. een zonsondergang. Toch is het magisch! Een paar mooie beelden en een leuke herinnering met Jack en Linton.
Volgende dag voor de balans een mindere dag qua energie, kapot ben ik en de moed zakt wat in mijn bergschoenen na een vreselijke nacht slapen naast een trap. De kamertjes zijn zo klein en minimaal dat je het gevoel hebt dat je in een soort houten wijn-geschenkdoos ligt, en dat met -20 en het geluid horen ‘s nachts is even geen pretje. Opnieuw een bewijs van hoe belangrijk de basics zijn en ik rust uit overdag.
Het zal je verbazen, de dag erna staat er weer een lange dag op het programma met een laatste klim over Renjo-La-Pas. Je zult je wellicht afvragen is hiken het enige wat je doet daar in Nepal? Ja eigenlijk wel, soms heb je even een oppervlakkig gesprek met iemand en gelukkig onmoet je ook mooie mensen die je van plek naar plek of onderweg even tegenkomt. Het maakt je nederig om zoiets te doen en te wandelen in een omgeving waarin ieder mensenleven extreem klein en machteloos is. Je bent iedere dag best voldaan en na het eten is het eigenlijk gelijk lekker je nest in met soms het scoren van een snack als hoogte punt na het eten. De mix van inspanning en ontspanning is cruciaal om dit te volbrengen en is meer dan haalbaar voor iedereen. Het gaat er niet om hoe snel je het doet en ook niet om van bestemming naar bestemming te gaan. Het gaat om de reis er naar toe. Het is zeker aan te raden om de tijd te nemen en ik heb mezelf op sommige dagen ook zeker onnodig gehaast om er vervolgens achter te komen dat ik wat rustiger aan moet doen, voor mij de manier om de balans te vinden. Toen ik met een buikgriepje binnenbleef in het theehuis zag ik een sticker met: “It’s okay, not to be okay.” Dat bleef in mijn gedachten hangen onderweg naar deze laatste pas.
In Gokyo heb ik een brownie gescoord en ondanks dat ie vrij droog is smaakt ie lekker als traktatie bovenaan de Renjo-La-Pass. Op dit punt, 5360meter, besef ik dat ik alle pieken heb voltooid. Trots op mezelf en ook zonder kleerscheuren of ziekte. Echt een prestatie met die Lobouche Peak ertussen en een ervaring voor de rest van mijn leven. Het illustere rijtje van de klim en punten die ik symbolisch opdraag aan mezelf, mijn familie en aan jullie is als volgt:
• 6.119 / Lobouche East Peak
• 5.545 / Kala Patthar
• 5.420 / Cho La Pass
• 5.364 / Everest Base Camp
• 5.360 / Renjo La Pass
• 5.357 / Gokyo Ri
Ik hou wel van cijfertjes vandaar deze uiteenzetting. Ik ben er trots op, dat ik dit heb gedaan. Het feit dat ik dit kan smaakt naar meer om uitdagingen aan te blijven gaan wetende dat ik mentaal tot dit soort dingen in staat ben in relatief korte tijd zo’n enorme inspanning. Fysiek en mentaal. Wie weet kom ik terug voor een andere berg. Voorlopig niet, ik besluit het te omarmen met dankbaarheid dat alles goed is gegaan qua omstandigheden, geen ziektes of blessures, puur en op eigen kracht. Ik ga hier van nagenieten en niet meteen doorslaan in een nieuwe hobby en meer meer meer.
De aankomst terug in Namche Bazaar voelt als thuiskomen, en of het voelt als thuiskomen… Na 10 dagen neem ik hier een douche. Heerlijk en wat een luxe gevoel van alleen een douche. Ik sta er voor me gevoel een half uur onder en geniet! Dit doet je beseffen dat het zomaar omdraaien van een kraan met warm water eigenlijk een luxe is waar ik nog nooit zo bij stil heb gestaan. Heerlijk fris ik me op en ben weer de oude.
Ik spreek af met Arthur en Acacia mijn 2 superlieverds met wie ik een biertje drink. Ook neem ik afscheid van hun met een hele dikke knuffel. Ze zijn zeker onderdeel geweest van mijn trip hier en het is fijn om op een mindere dag even een bekend gezicht te zien of even te lachen samen.
De laatste dag hiken van Namche Bazaar naar Lukla, de plek van de luchthaven. Een flinke afdaling van 3.400 naar 2.600. Ruim 20km op en af en in stijl sluiten we af met ruim 3000 calorieën op de teller na 7,5uur wandelen.
Ik geniet in Lukla van een Chocomel met Baileys en als ik even later een plens mors op mijn windjack maakt het me allemaal geen reet meer uit. IK ben hier, en IK heb het geflikt. Wat een ervaring. Deze staat hoog, heel hoog in mijn waardering.
De volgende dag de spannende vlucht terug vanaf Lukla die dit keer niet spannend meer is. Bij aankomst in Katmandhu merk ik de impact op mijn lichaam en de enorme honger. Ik kom in mijn hotel aan en kijk goed in de spiegel hoe mijn lichaam toch een hoop spieren is verloren na deze inspanning. Ik eet veel bij, geniet, denk niet na over wat ik bestel want ik vreet het toch wel op en focus me op mijn herstel en ontspanning voordat ik naar mijn volgende bestemming ga..
Nepal, ik ben je onwijs dankbaar voor dit hoogtepunt!
No responses yet