Als ik richting Ko Phangan vertrek realiseer ik me dat ik al ruim 2 maanden weg ben en ook wel al extreem veel heb gezien en beleefd. Dus nu echt even tijd om gas terug te nemen na India en Nepal en dus heeft het bloggen ook even vakantie. Bangkok was een goede week en het verblijven op 1 plek geeft rust. Je kent de route en weet de omgeving, dat is ook mijn instelling voor de eilanden. Niet te veel hoppen, even pas op de plaats.
Na een nachtbus en ferry kom ik prima uitgerust aan op Ko Phangan en merk direct de eilandsfeer. Ik relax wat aan het strand, verken de omgeving te voet en besluit ook even te bewegen en 5KM hard te lopen, nadien trakteer ik mezelf op een biertje onder het genot van een ondergaande zon bij “The Amsterdam Bar”. Dat hardlopen doet me goed, even wat dopamine is nooit verkeerd. De volgende dag doe ik er even een schepje bovenop met een Crossfitles. In de les valt het me op dat hier veel internationale mensen wonen of langer verblijven. Wat mij betreft een goed teken. Het doet me even denken aan Bonaire alleen dan zonder mijn zus en schoonbroer die zijn in gedachte bij me. Heerlijk genieten van vers fruit, mango-shakes en het geweldige Thaise eten. In de avond een jungle-feestje en de volgende dag weer het recept: strand en relaxen. Goh dit is echt genieten zeg.
Ik voel meer en meer de rust die ik nodig heb en heb ook mijn 2e boek open geslagen. “The Monk Who Sold His Ferrari.” Geweldige klassieker voor persoonlijke ontwikkeling en levenswijsheid. Na mij mijn stranddag ga ik even wat eten en ontmoet ik 2 Duitsers die hier overwinteren en een paar weken hier zitten. Ze vertellen wat er allemaal te doen is en delen een website van alle activiteiten op Koh Phangan. Links van mij heeft een mooie meid mijn aandacht en word ik afgeleid door mooie ogen een een lieve glimlach. Ze zegt dat het haar opvalt dat ik heel erg aanwezig ben en niet op mijn telefoon zit. Met mijn eigen mooie glimlach bedank ik haar.
De volgende dag op aanraden van 2 Duitsers ga ik naar Ecstatic Dance, nog nooit gedaan, dus… proberen! Een heus spiritueel en zweverig gezelschap in een grote yoga-hut/dansvloer met lekkere muziek. Ecstatic Dance is dansen zonder alcohol of drugs en gewoon lekker dansen zonder oordeel. Veel lieve en mooie mensen en ook een paar iets te zweverige types, en ik zal daar ergens een gemiddelde van zijn, aldus mij eigen conclusie. Daarna lekker naar het strand voor een duik in de zee, een boekje en de warmte van de zon. Ik zie de zon mooi ondergaan en geniet van het uitzicht in mijn eentje. Ik ga nog even naar een zondagavond-markt in een plaatsje verderop alleen de markt staat niet uitgestald, geen idee waarom niet. Even de website raadplegen van die 2 Duitsers en dan besluit ik om door te gaan naar een live-muziek bar.
Als ik mijn scooter parkeer zie ik, ondanks dat het al donker is, een glimlach die ik herken… Het meisje van gisteren.. Dit heeft een reden, dat voel ik meteen. Eve heet ze. Ze is samen met haar moeder hier als start van haar reis door Azië en ook zij stonden voor een lege markt. We gaan zitten en genieten van de live-band en praten over Israël waar ze vandaan komt, over yoga en waarom ze reist! Ondertussen wordt er door de band aangemoedigd om een nummer te zingen op deze open-mic avond en de sfeer is heel relaxed. We grappen over het zingen van een nummer met, als jij het doet, doe ik het ook. Verschillende mensen zingen en de band wisselt ook door. Als een Spanjaard op een gegeven moment een rap doet en zegt dat dit zijn allereerste keer is op een podium dan denk ik: dat kan ik ook. Ik grap wat met Eve, dat ik het ga doen, drink nog wat moed in met een biertje en dan is het mijn beurt en voor ik het weet sta ik met een microfoon in mijn handen. Ik heb gekozen voor “Stand By Me”. Na mijn zanglessen is dit toch de next step maar goh wat is dit moeilijk met een live band en zonder ervaring… Ik doe het, en het publiek krijg ik aardig mee, inclusief Eve en haar moeder. Geweldig! Ik dacht dat die Ecstatic Dance uit de comfortzone was, nou dit was next level. En toch voelde ik geen druk of angstige zenuwen, ik genoot er eigenlijk wel van. Eve doet ook haar nummer die ze goed kent, de titel ben ik vergeten maar ook mijn support heeft ze, erg dapper en zo is een geintje in eens een ervaring. Die glimlach op ons beide gezichten zijn van oor tot oor en wat een mooie ontmoeting. Zij gaat de volgende dag naar Ko Tao en wie weet brengt het ons nog een keer samen… You never know how the wind blow..
Terug in het hostel heb ik ook enorme lol met 1 Engelse gozer en 3 meiden. De humor van Engelsen is altijd goud. Ik geniet lekker op het strand en iedere avond kijk ik ergens een zonsondergang. Van mijn hometown Zandvoort waar de zon ook in de zee zakt weet ik dat iedere avond de zonsondergang weer speciaal is en dus iedere avond een genot om te kijken.
Zon, zee, strand is het enige recept wat ik volg hier. Ik pluk een kokosnoot van de grond en snij deze open met mijn Zwitserse zakmes. Als MacGyver geniet ik van de natuur en lees rustig mijn boek. Het boek doet me sterk beseffen over waar ik de volgende fase van mijn leven meer invulling aan wil geven. Ik voel al een tijd een sterke energie dat ik alles kan met een wil. Waar het voor mij op neerkomt is, meer creativiteit, muziek, genieten, vrijheid, lol, het doorgeven van lessen en uiteindelijk mensen helpen met mijn eigen energie en liefde waar ik een hoop van heb. Ko Phangan heeft iets magisch en ik krijg er een goede energie van. En toch heb ik ook een paar dagen wat vragen waar ik mee zit over hoe ik de aankomende tijd wil gaan invullen. Waar ben ik met kerst? Met wie? Waarom? Is dat wel leuk? Moet ik blijven in Thailand? Wat ga ik hierna doen? Wil ik wel terug naar Nederland? Wat doe ik met mijn 30ste verjaardag? Het houdt me even bezig in mijn gedachte en blijft ook wat in mijn hoofd zitten rond de volle maan.
Ko Phangan staat bekend om zijn feesten rondom volle maan dus ik verzet even mijn gedachten en als je hier bent, ja dan moet je het hebben meegemaakt. Mijn grote vriend Dean uit Zandvoort is ook op Ko Phangan voor full moon samen met zijn vriend Damian. Ik zie mezelf in Dean, 10 jaar jonger, vol in het leven en met Amsterdamse Roots lekker in Zandvoort in de horeca. Goud. Trots dat hij al lekker op jonge leeftijd dit soort reizen doet en samen genieten we van de full moon. Fijn om even een bekend gezicht te hebben. De full moon party zelf is extreem druk, duizenden mensen laveloos op een strand, mooi om letterlijk en figuurlijk van “the bucketlist” te strepen. Niet de avond van mijn leven, wel een herinnering met Dean en Damian.
Op de dag van de full moon zelf heb ik een yin-yoga les gedaan bij Grace. Ik was de enige en Grace was kon goed mijn energie lezen. Ze gaf mij als advies om meer mijn intuïtie te volgen. Die intuïtie is voornamelijk gericht op de punten die ik eerder heb omschreven: muziek, creativiteit, vrijheid, lol, geen druk, genieten en anderen helpen. De les van Grace blijft hangen in mijn hoofd en is zeker iets wat ik nodig heb na de vragen in mijn hoofd ik eerder omschreef. Alsnog heb ik niet de antwoorden en ondanks dat dit moeilijk is moet ik me hier aan overgeven, het komt vanzelf.
Ik laat het even los en verzet mijn gedachten en besluit even aan mezelf te werken. Ik ga naar de sportschool + sauna + ijsbad. Een goede start van een nieuwe maan en even later komt Grace met een uitnodiging voor Yoga Teacher Training. Dat plant een zaadje in mijn hoofd en lijkt mij eigenlijk wel leuk! Dit is een mooie volgende stap en hier heb ik wel oren naar merk ik. Het antwoord word dus snel ingevuld met de vragen die ik eerder had. Dit ga ik doen in Januari.
In de sauna ontmoet ik Yael een mooie meid, mooie ogen en we raken aan de praat op een bijzondere manier over elkaars leven. Als ik open over mezelf praat doet zij dat ook en ze vertelt over een zware tijd over haar relatie waar ze een punt achter heeft gezet en dat ze haar thuis is verloren ivm de oorlog. Ik weet niet waarom ik zoveel Israëlische mensen aantrek als ik eerlijk ben. Wat ik wel weet is dat ik iedereen in de wereld bereid ben om te helpen. En ik voel dat ik dat kan doen bij Yael door met haar te praten. Het ontvouwt zich in een mooie ontmoeting. Ik als luisterend oor, een knuffel en een schouder die zij nodig heeft als ze emotioneel wordt. Ik herken dingen uit haar leven en heb compassie voor haar situatie. Ze geeft mij terug dat ik echt iets moet doen met mijn energie en dat ik veel te geven heb op de wereld. Wie goed doet, goed ontmoet.
Ik zelf ontspan, kijk de F1, heb mijn plan gemaakt voor mijn aankomende weken en weet dat ik naar mijn intuïtie moet blijven luisteren. Ik ontmoet overal mooie mensen en daar blijf ik op vertrouwen in mijn weg die ik toch wel grotendeels alleen afleg. Alleen, maar niet eenzaam. Dat is hoe het voelt. En dat allemaal, op een schitterend eiland. Ik heb een geweldige tijd op Ko Phangan en goed om te weten dat ik hier terug kom. Ook dankbaar dat ik hier een bevestiging op mijn antwoorden krijg over mensen helpen, creativiteit, muziek, genieten en vrijheid. Dat is mijn koers voor de aankomende weken. 12 dagen op Ko Phangan in 1 blog waarin ik de hoogtepunten heb beschreven hierboven. Ik heb hier een vakantiegevoel in een reis ervaren. Reizen is geweldig, alleen het is ook een bezigheid waarin je gas terug moet nemen.
Buiten de comfortzone, groeien, nieuwe dingen proberen en mensen helpen. Dat is hoe ik deze blog samenvat.
Tot snel ❤️
2 Responses
Big kiss & hugs!
Fijne Feestdagen and enjoy!
Liefs Caro
Toch die Karaoke bar opzoeken….All by your self.