Thailand Ko Tao Blog #28

De koers is uitgezet voor de aankomende dagen en dus heb ik besloten om naar Vietnam te gaan en daar Kerst Oud&Nieuw te vieren. Dit nadenken en afwegen heeft mij zeker bezig gehouden en ergens heb ik toch in mij iets verweven zitten dat ik geen verkeerde keuze wil maken. Wat ik leer van reizen is dat er geen goed of fout bestaat, dat kan allemaal perceptie, verwachting en oordeel, iets dat ik mezelf programmeer en dus geen realiteit is. Iedere keuze heeft een uitkomst en in het ergste geval dan leer je ergens van.

De volgende stap na Ko Phangan is Ko Tao. 2,5 uur met de boot. Over die keuzes maken, dat doe ik over het algemeen op gevoel en ook op welke dingen er op me pad komen. Ik heb veel mensen lyrisch gehoord over Ko Tao dus dat gaan we eens even bekijken. In de ochtend pak ik de boot naar Ko Tao om 8:30. De zee oogt kalm, na een half uurtje varen begint de boot toch flink op en neer te gaan met wat golven.. Het zweet breekt mij uit, en de eerste wit weggetrokken toeristen maken hun weg naar het achterste deck om hun ontbijt te delen met de vissen in de zee… Ik krijg ook zeker een goede wegtrekker, alleen het spugen kan ik gelukkig inhouden. Desalniettemin een bewogen ochtend…

Voeten op veilige bodem, ik ben op Ko Tao. Dit eiland is erg klein en dus is de drukte gelijk merkbaar. Ik loop naar mijn hostel en om 11:00 kan ik nog niet inchecken. Dus, maar even aan de wandel en die zeebenen even uitschudden. Te voet ga ik naar een viewpoint. Ik merk aan mezelf dat wanneer ik in een nieuwe plek aankom dat ik een extreme neiging heb om de boel te verkennen, verkenningsdrang. Een nieuw territorium te voet verkennen is vaak prettig, dan heb je namelijk voldoende tijd om het in je op te nemen als je bewust aan de wandel gaat. Ik wandel lekker op mijn blote voeten en geniet van een heerlijk uitzicht. Even later chill ik nog even bij een strandje onderaan dit viewpoint.

In mijn vorige blog schreef ik al dat ik mensen aantrek die ik voor mijn gevoel kan helpen. Deze energie zit er in van nature en als ik iemand zie zoeken en vragen naar een oplader bied ik hem wat hij nodig heeft. De persoon in kwestie, ietwat verdwaald met het uiterlijk van een gemiddelde hoogbegaafde gymnast, brilletje, reis-overhemd en een blik Chang-bier in zijn hand. Het blijkt een Belg te zijn. Ik was op de hoogte dat er de dag ervoor een jungle-party was, dus mijn eerste gedachte was, die heeft vast doorgehaald en is bij een meisje blijven slapen en is nog op van de vorige nacht. Nee dat is niet het geval. Al snel voel ik dat er meer achter hem schuilt als ik hem vraag hoe lang hij al op reis is. Ik merk en kan aan zijn gezicht aflezen dat er meer speelt als hij wat cryptisch antwoord geeft. Hij vertelt dat hij min of meer op de vlucht is. Dan wordt het voor mij interessant. Sinds zijn 14e is hij verslaafd geraakt, op straat komen te wonen en in het verkeerde circuit terecht gekomen. Dat allemaal door een slechte familie-situatie. Hoe je kaarten geschud zijn in het leven dat kies je niet, en hij beaamt dit en zegt het gevoel te hebben een schoppen 2 en een ruiten 7 te hebben gekregen. Ik weet daarentegen mijn eigen situatie en als ik die zelf mag beoordelen zit dat wel in de Boer, Vrouw, Koning, Aas categorie. Hij dus lang “van” het pad en ik erg lang “op” het pad. Een yin-yang.

Hij vertelt dat er momenteel een rechtszaak tegen hem loopt van zo’n 700.000 euro. Ik treed niet verder met hem over in details als hij vertelt klaar te zijn met “over”leven en wil deze periode achter zich laten. Als ik vraag wat voor gevoel hij krijgt bij reizen geeft hij aan veel te hebben geleerd over het leven, andere culturen en mensen. Ik leg aan hem voor of hij op de vlucht is of niet en leg hem uit over het verschil van, reizen als doel, en reizen als middel. In het vluchten herkent hij zich en ik geef aan dat als hij vlucht, hij altijd zichzelf meeneemt. Hier gaat hij op aan en pakt pen en papier als ik hem in mijn visie uitleg het verschil tussen reizen als doel en reizen als middel.

Een mooie ontmoeting vind ik, hij leeft in extremen, zo vertelde hij ook een tijdje gescharreld te hebben met de dochter van een diplomaat. Een bijzondere jongen, goed spraakzaam, slim en toch zielig dat hij vanwege zo’n slechte thuis-situatie in de problemen zit. Als ik hem vraag wat hij gaat doen als de rechtzaak goed uitpakt voor hem zegt hij te weten waar hij aan moet werken. Ik denk dan alleen maar, ik kan hem niet veranderen en dat wil ik ook niet, iemand verandert alleen uit zichzelf als de pijn groot genoeg is en er is acceptatie, dan kan er iets ontstaan. Ik probeer hem alleen te laten inzien dat hij zelf in staat is om het tij te keren. Zijn telefoon is inmiddels opgeladen en hij bedankt mij enorm oprecht en gaat er vandoor. Ontmoetingen als deze maken je dag.

De volgende dag ga ik even snorkelen, wat baaitjes verkennen, spring van een rots, drink wat sapjes hier en daar en eindig bij het bekende eenden-restaurant. De lekkerste duck die ik ooit heb gegeten, ongekend. De dag erna heb ik hetzelfde recept en tour ik op mijn scootertje weer naar een nieuwe baai om zo het eiland te verkennen. 3 kleine baby-haaitjes zijn het hoogtepunt van mijn snorkel-ochtend. In de middag hebben een paar mooie blauwe ogen mijn aandacht. Zweedse blauwe ogen. Ik staar wat verdwaald en zij zwaait wat ongemakkelijk terug. Geen romantische opening of ijs-breker. Toch raken we aan de praat en gaan samen naar een ander baaitje. We drinken een paar biertjes op een rots en genieten. Leven is soms zo eenvoudig… Tilda heet ze, mooie ogen, petit en lekker no-nonsense, beetje Zweeds-stoïcijns. Ze geeft duikles op Ko Lipe heeft haar leventje in Stockholm achter gelaten en heeft een paar dagen vakantie en is nu op Ko Tao. Ik neem dr mee naar het Duck-Restaurant en we sluiten de avond af met een traditionele vuur-show. De volgende dag ochtend regent het en in de avond is er een jungle party waar ongeveer 80% van het eiland naar toe gaat. Ik niet, ik spreek af met Tilda. Even een vakantie vlam, hoort er ook bij lieve lezers, ook dat is reizen van een single man van 29. Het hele eiland in de jungle party, alleen Tarzan en Jane liggen in een boomhut onder de veren.

Die dag erna heb ik mijn ferry geboekt naar Bangkok en mijn vlucht naar Hanoi. Even terug in mijn vertrouwde hostel in Bangkok, ik eet wat bij mijn favoriete-tentjes en ik ga nog naar een grote markt waar ik werkelijk het lekkerste ijsje van mijn vakantie eet. Coconut-ijs met rode bonen, nootjes en nog wat zoets, ongekend. Ik geniet en zie dit als een stijlvolle afsluiter van Thailand deel 1. Ik kom terug voor mijn Yoga-Teacher-Training, maar eerst… Vietnam.

Toeristisch Thailand stelt niet teleur. Geweldig en volkomen begrijpelijk waarom hier zoveel toeristen en backpackers komen. Ik heb er meer dan een geweldige tijd gehad en ben klaar voor een nieuw avontuur in Vietnam.