Zo kalm en sereen als de zee was met die mooie zonsondergang, zo woest is de zee de volgende dag. Ik kies er voor om even zonder telefoon naar het strand te gaan. Even detox van informatie en een rustige start van de dag. Het is niet per se de telefoon, het gaat meer om de bewustwording ervan in mijn optiek. Opstaan in rust, even rekken strekken en een boekje lezen of rustig een glaasje water / thee drinken in plaats van een half uur scrollen en vervolgens denken: “Wat heb ik nou eigenlijk gedaan een half uur lang?” Nogmaals de balans is waar het om draait en een weg vinden die werkt is wat ik op reis probeer af te wisselen. Dit keer uit het zich in aandacht voor de krachtige zee en ik zie dat er steeds meer en meer water komt over de zandbank, zo ver zelfs dat ook de Cambodjaanse mensen en hostel eigenaren argwaan krijgen. Uiteindelijk waait er zelfs een boom om vlak voor het hostel. De tuinmannen en werklui gaan gelijk aan de slag en al snel wordt de boom gestript. Gelukkig niks ernstigs alleen je voelt wel even de kracht van de natuur. Dat is zeker iets waar ik meer bij stil ben gaan staan tijdens mijn reis. Van de bergen in Nepal waarin ik me nietig heb gevoeld tot en met een heftige bui of een boom die omvalt door de krachtige zee en wind.
Die middag wandel ik lekker relaxed voor een kokosnoot en wat eten om wat te bewegen. Ik loop even later een stukje langs het strand en zie een bekend gezicht zitten. Mijn Turkse Mel.. Even bevries ik merk ik en gaat er door me heen: “Oh, nu zie ik haar, misschien ben ik dan weer een paar dagen met haar. Misschien wilt ze meereizen? Wil ik dat wel?” Ik twijfel of ik naar dr toe loop, zij heeft mij nog niet gezien namelijk. Dan besef ik: dit zijn allemaal gedachtes, niks meer niks minder.
Een vergelijkbare situatie ter beeldvorming: je loopt in het park of in de supermarkt en je ziet een bekend gezicht waarvan je jezelf afvraagt of je tijd wilt maken voor diegene of niet. Onderaan de streep, het zijn gedachtes, niks meer. Ik zet ze opzij en met een glimlach ga ik even naast dr zitten en lachen we zoals we ook daarvoor deden met de humor die we in die week hadden opgebouwd. Zij is fijn dus al die gedachtes worden teniet gedaan. Even wat drinken samen en bijkletsen over de afgelopen dagen en ik ga weer door.
De volgende dag pak ik de boot naar het vaste land en ja, die zee.. die is nog steeds net zo woest… Op de pier is het al wat chaotisch en ook stappen er wat witte gezichten aan land. Ik en mijn medepassagiers moeten tegen de wind in en vlak voordat we wegvaren zegt de kapitein: “please put on life-jacket.” Nou.. dan weet je het wel.. Na een kleine 20 minuten ben ik al aan de beurt en gelukkig heb ik weinig ontbeten, de 2 hendeltjes van het kleine plastic zakje gaan achter de oren en ik deporteer mijn lichte ontbijt en wat restanten van mijn vis van gisteren keurig in het kleine plastic zakje. Bleh, altijd vervelend. Eenmaal aan land gaat het wel okay, echter voel ik me niet top en dan te weten dat ik nog 12 uur met de bus moet naar mijn volgende bestemming… In de overgave modus is het enige wat ik kan doen en de busrit uitzitten. Ziek ben ik niet, even een smetje. Ik kom aan in de avond in Siem Reap en neem gelijk een ORS en ga slapen. Ik word nog even aan Mel herinnert als ik in mijn hostel bed onder een Turk slaap en ik deze taal gelijk herken als hij wat luidt zijn video’s afspeelt op zijn telefoon. Ik geef me over en val rustig in slaap.
Halverwege de nacht wordt ik wakker… Op intuïtie, en ik hoor 1 minuut later glas kapot gaan.. Een apart moment al zeg ik het zelf. Ik word namelijk voor het incident wakker en daarna gebeurd er iets.. Voor mij een bevestiging van mijn intuïtie en dat mijn lichaam mij wekt voordat er iets gebeurd. Ik ga niet eens mijn bed uit want ik hoor al genoeg op de gang.. De volgende dag zie ik dat het is afgeplakt en was het dus geen droom, meer dat mijn intuïtie goed is afgesteld.
Na de onderbreking van de nacht word ik rond 9uur wakker en deze dag staat in het teken van Angkor Wat, het tempel complex. Ik heb alleen de ochtend om die te bezoeken in verband met een vlucht later die dag. Voor de beweging besluit ik een fiets te huren. Lekker even touren… Ik heb maximaal 4 uur en in die tijd worden mij 3 tempels aangeraden. Angkor Wat is het grootste tempel complex ter wereld en de tempels liggen verspreid. Veel mensen doen er een hele dag of meerdere dagen over. Die tijd heb ik niet. Als Matthieu vd Poel (bekende wielrenner in Nederland) stap ik op mijn Mountainbike voor de ronde van Siem Reap en bezoek ik de tempels. Ondanks dat ik al tig tempels heb gezien is dit complex bijzonder indrukwekkend. Ik heb verschillende tempels gezien en ja ze zijn allemaal anders de een groter dan de ander en de volgende heeft een gave boom vergroeid en de andere heeft veel meer gangen en tekeningen. Het is meer dan de moeite waard en stelt niet teleur. Dit moet je gezien hebben, vergelijkbaar met als je in Parijs bent, dan ga je even kijken bij de Eiffeltoren.
Met mijn Hollandse fietsbenen scheur ik van tempel naar tempel, geniet van de omgeving, het landschap en de uitdaging van de beperkte tijd die ik heb. De eindstand: 29km, 3uur 43min en 5 tempels.
Keurig op tijd terug en ik rust uit in de TukTuk naar de Airport voor mijn vlucht naar Phuket. Ik vlieg op Phuket als tussenstop en de volgende dag ga ik meteen met de bus naar Koh Phangan. Dit voelt al thuiskomen en ook ga ik gelijk naar de plekken die ik ken van de vorige keer. Het geeft me rust als ik eerlijk ben. 1 plek. Relaxed. Je kent de weg, je kunt vertragen en ik kies voor niet al te veel indrukken de eerste dagen omdat ik hier mijn Yoga Teacher Training ga doen. Ik spreek wel even af met Supa, ik heb hem ontmoet in de eerste keer dat ik hier op Koh Phangan was. Supa is Thai en heeft lang in de US gewoond/gewerkt. Onze brunch mondt uit in een bijzonder gesprek met veel diepgang over zijn levensverhaal en ook over de mijne. Ik heb dit niet snel, eigenlijk zelden dat ik iemand ontmoet en een zelfde frequentie voel, dit is zeker een bijzondere ontmoeting en alles gebeurd met een reden. We praten over gevoel, over mensen, groepen, levensfases, loslaten en boeddhisme. Hij woont hier al 4 jaar en kent de juiste plekken op het eiland voor wat tips. Die ontmoeting maakt zeker mijn dag en de volgende dag ben ik klaar om mijn Yoga Teacher Training te starten.
Maandag, met frisse moed begint de training. Wauw, wat een bijzondere ervaring is dit. Samen met Lou en Galia onder begeleiding van Grace. 3 mooie vrouwen waar ik goed tussen pas voor de balans. De hele dag is gevuld met zelf oefenen, theorie, instructies geven en naar mate de week vordert groeien de instructies geven meer naar lesgeven. Ik begon de training met veel zin en na de eerste dag had ik ook veel twijfels: “Is dit mijn toekomst? Ben ik nu voor altijd yoga leraar? Moet ik gelijk werk zoeken? Waar moet ik lesgeven? Komen er wel mensen?” Opnieuw mijn gedachtes en hoe ik geprogrammeerd ben. Alles te willen weten en als een raket uit de startblokken.. Nee, niet nodig Stan. Ik deel dit ook in de groep openlijk en dan valt er iets op zijn plek voor mij als Grace op het bord schrijft: “Remember, you might not teach right after this training, remember that from now on there will be a teacher inside you forever.” Dit geeft voor mij een extreme bevestiging. Het feit dat ik eigenlijk al een lesgevende rol heb in het leven. Veel mensen komen naar mij voor hun vragen, hun verhaal, delen inzichten en vragen dingen aan mij, of luisteren naar de dingen die ik zeg. Dit komt op een hele natuurlijke manier tot uiting in deze training. Sinds dat moment voel ik ook de overgave op dag 3 en kan ik mezelf enorm vinden in deze les. Ik voel me erg goed van vertrouwen deze week en dit is een hele sterke energie merk ik. Ik geniet van iedere dag en omarm het als de energie wat lager is omdat je ook veel informatie verwerkt. Het is gericht op mezelf en ik heb een doel van de dag en voel dat ik iets doe wat ik echt leuk vind. Ook het lesgeven, ondanks de spanning die je voelt of je het wel goed doet of niet. Ik maak een geweldige ontwikkeling door, leer veel deze week en dat in een super fijn gezelschap waarin er meer dan voldoende aandacht is voor elkaar. Iedereen maakt progressie door en het is erg leuk om zoiets samen te doen en van elkaar te leren. Iedereen heeft een ander pad en achtergrond en dat alleen al is leerzaam. De training is in totaal 6 dagen met op Zaterdag een dag vrij.
Op vrijdagavond ga ik samen met Supa naar een avond-markt en de volgende dag heb ik vrij. Op mijn vrije dag lekker eerst zelf naar het strand en daarna samen met Supa naar de sauna. Helemaal in mijn relax-modus zit ik. Op zondag is de grote dag van het examen en moet ik een 1 uur durende les geven. Dit gaat goed en ik slaag voor mijn examen en ben nu officieel een Yin-Yoga-Teacher. Een geweldige toevoeging en investering in mijn leven om zoiets te doen.
Er is voor mij maar 1 manier om dit samen te vatten. “When the student is ready, the teacher appears.”
Dit was voor mij het juiste moment om dit te doen en ik zal dit voor altijd in me dragen, een lesgevende rol in het leven.
One response
Weer een heel mooi blog om te lezen! Wat een groei, levenslessen♥️💋 benieuwd naar de next chapter.
Lieve groet, Caro