En dan ben je ineens yoga teacher., of was ik van mezelf al een teacher en is alleen het stukje “yoga” er aan toegevoegd? Wat maakt het uit, je verandert niet in een week en daar is ook geen reden voor om veel te veranderen. Ik heb veel energie gekregen in die week en dat straal ik uit. Ik heb een leuk gesprek met een Thaise vrouw uit het hostel en zij vertelt me ook veel bezig te zijn met muziek en yoga. Als ik mijn verhaal vertel is ze geïnspireerd dus de volgende dag na mijn training lijkt het er op alsof de eerste student zich al voor doet. Niet in een yoga les op een mat, dit keer in een gesprek. Ook hierin voel ik de bevestiging dat deze training de juiste is geweest voor mij.
De dagen erna moet ik wel even schakelen over de invulling van mijn dagen omdat ik geen duidelijke dag invulling heb. Mis ik iets in de dag? Ja. Is het erg om even niks te doen en geen planning te hebben? Nee. Er is genoeg te doen op het eiland dus ik besluit een waterval te bezoeken. Mijn eerste hier in Thailand. Voor mij is het meer de relaxte ochtend in de natuur dan dat ik echt die waterval wil bezoeken. Ook hier is het de rust omarmen en niet in haast alles willen doen. Wat klim en klauter werk en ik relax even in mijn eentje en geniet van het kletterende water. Wandeling, natuurgeluiden, waterval, Thais-eten, een strandje, een koffie-tentje en niks hoeven in vrijheid. Dat voelt zeker als rijkdom.
De volgende dag geeft het leven mij een invulling van de dag. Ik zie Matilda, een Finse met Afrikaanse roots. Ze is hier in het hostel en oogt wat verlaten. Ik vraag of ze okay is en ze zegt, nee.. Haar tas is gestolen toen ze samen met haar scharrel op het strand in een hangmat in slaap was gevallen. Die nacht was ze al naar de politie gegaan en die hadden aangegeven om 10:00 terug te komen. Ik besluit haar te helpen om met dr mee te gaan naar het politiebureau. Ik ben erg sceptisch over het feit of ze überhaupt iets doen of dat je toerist nummer zoveel bent die zijn spullen is verloren. In dit geval gaat het om Matilda dr handtas met camera, persoonlijke spullen en AirPods. Wij worden van de officiële politie doorgestuurd naar de toeristen politie en Matilda vertelt dat haar AirPods een signaal uitzenden en vraagt of ze mee kunnen naar de locatie. Matilda is hoopvol en tot mijn verbazing zeggen ze mee te willen naar de locatie. Niet één, nee 3 agenten stappen in de auto. Dat vind ik opvallend. Eenmaal bij de locatie treffen we een huis aan met een oudere man van zo’n 50 jaar. We zoeken wat rond het huis waar de AirPods een signaal afzenden.. Na een minuut of 10 zoeken vind 1 van de politie mannen de AirPod case in een schuurtje achter het huis. Matilda wordt geroepen en vervolgens ziet ze haar sjaal, even later haar camera, haar oplader, haar tas en ook haar scooter sleutel.. Haar hele inhoud en tas wordt teruggevonden, op wat cashgeld na. In het schuurtje vind de politie meer, namelijk ook andere telefoons en wat drugs. Voor ons is de buit binnen en de politie vraagt of wij in de middag terug willen komen om de zaak af te sluiten. Wij rijden samen naar haar scooter en terug in het hostel is onze missie geslaagd.
We lunchen even en gaan daarna met 2 andere vriendinnen van haar naar het strand. Voordat we naar het strand gaan rijden we halverwege de middag even langs het politiebureau. Matilda en ik worden met veel blije gezichten ontvangen en worden meteen naar binnen geroepen in hun kantoor. Een grote hoeveelheid drugs ligt op tafel, de buit van hun huisonderzoek blijkt een grote drugsvangst te hebben opgeleverd. Van pillen tot cocaïne en andere synthetische drugs, alles ligt in zakken op tafel. Matilda moet op de foto als bewijs en de politie is enorm blij met hun vangst. Wat een ervaring, betrokken bij een drugsvangst op Koh Phangan, je verzint het niet. Een mooie herinnering en een onvergetelijke ontmoeting met Matilda.
De volgende dag heeft ook actie als agendapunt. Namelijk, een Muay Thai lesje, samen met Supa en 2 Duitse vrienden van hem die hier wonen. Ik geef aan dat ik beginner ben. Na 3 stoten zegt een van de leraren, “you go, that group.” En voor ik het weet sta ik te sparren tussen de wedstrijdgroep. Ik ontvang wat klappen met een glimlach en werk mezelf 2 uur in het zweet. Heerlijke ochtend. Die zelfde avond organiseert de eigenaar van het hostel een Thaise BBQ voor de verjaardag van haar moeder. Het hostel is erg huiselijk en ik heb een goede band met de eigenaren. De dagen erna zijn wat minder spannend. Ik leer wat nieuwe mensen kennen via Supa tijdens een spelletjes-avond en BBQ en geniet vooral van de relaxte sfeer op het eiland.
Over de verdere invulling van mijn reis heb ik wel wat vragen die me bezighouden over waar ik naartoe wil en hoe lang. Als ik eerlijk ben voel ik niet een behoefte om me te verplaatsen. Ik heb hier even mijn anker uitgegooid op 1 plek en genieten mag ook tijdens reizen. Ik doe een yoga-lesje hang wat rond in het hostel en in de avond naar een marktje. In het hostel ontmoet ik Timo, een Duitse jongen, hij voelt als mijn kleine broertje hier in het hostel en doet me ook even aan mijn eigen echte broertje denken. We doen een wandeling en chillen op het strand en praten over elkaars leven. Het mooiste vind ik zijn openheid en nieuwsgierigheid, eigenschappen die ik zelf ook heb. De volgende dag gaan Timo ik en Shiv naar een andere waterval. Shiv reageert al wat nerveus als er een klein blaffend hondje komt tijdens het parkeren van onze scooter. Als ik iets geleerd heb, blaffende honden bijten niet. Deze les blijkt nieuw voor Shiv als we even verder tijdens onze wandeling in de verte honden horen blaffen. Hij grijpt naar de grond en pakt 2 grote stenen. Ik vraag ‘m waarom, hij kijkt me aan en ik zie zijn pupillen wagenwijd open staan van de angst. De honden zijn niet eens in de buurt alleen hij is doodsbang. Ik vertel ‘m te kalmeren en probeer uit te leggen dat juist die angst altijd iets is wat ze voelen. De stenen legt hij weer neer en het geblaf neemt ook af. De rust valt compleet van Shiv zijn schouders als we aankomen bij de waterval. Mooi om te zien hoe die angst zichtbaar is in iemand zijn ogen en ook daarna minder wordt. Eyes never lie.
De maand Januari loopt op zijn einde en ik eindig deze lekker in stijl op het eiland met Thais eten, snacks, cacao en ook nog een mooie hike met Supa, Pita en Ling. We genieten van heerlijke Isaan-food en ik blend goed in bij Supa zijn vrienden en uiteraard de Thaise cultuur. Eten blijft een van de beste manieren om de cultuur te herkennen, zeker in Azië. Het voelt voor mij alsof ik een bewoner ben van Koh Phangan en dat voelt ook als een juiste samenvatting van deze blog!
One response
Heerlijk genieten Stan! Ff lekker op 1 plek zijn heerlijk rustgevend. ❤️ let it be!