Alweer bijna 2 volle maanden op Nederlandse bodem. Mijn thuis, misschien wel een van de meest bewuste maanden thuis in mijn hele leven. En tja, ik vermaak me hoor, al voel ik wel dat ik ook energie over heb en dat niet altijd goed kwijt kan. Wel ben ik lekker vrolijk en goed gestemd. Ik fluit, ik zing en ik glimlach veel en per dag kijk ik aan wat ik doe.
Even terug naar waar ik gebleven was, zo’n twee weken geleden. Beetje bijgekomen van de Volendamse Kermis. Na een mooi weekend is het een regenachtige middag. Echt zo’n druilerige dag waarin de regendruppels de hele dag zijn afgedrukt op de ramen. Het houdt me binnen op deze 8e september. Het hoogtepuntje is die middag even een lekkere pannenkoek eten tijdens de lunchtijd met mijn ouders en broertje. Voor de rest lees ik wat en is dit een dag die als de regendruppels op het raam voorbij glijdt.
Die ochtend word ik wat vermoeid wakker en voel me eigenlijk ook niet 100%. Dat is eigenlijk heel lang geleden dat ik me minder voel. Zoeken naar de oorzaak? Ja altijs even en toch laat ik het voor wat het is. Het is gewoon zoals het is en ik hoef geen oorzaak of te horen dat het heerst of aan een bepaalde gebeurtenis gelinkt is. Ik ben zelden ziek dus het kan best. Wel denk ik soms na over die vermoeidheid en momenten waar ik wat lager in me energie zit. Mijn vermoeden is dat dit komt omdat ik te weinig doe waar ik energie van krijg. Ik heb natuurlijk niet echt een routine van mijn dagbesteding en dat zorgt er wel voor dat ik wat ontregeld ben qua slapen. Een drang om iets nieuws op te gaan zetten heb ik ook nog niet en dus is het als ik eerlijk ben ook wel een beetje gek om zo door het leven te gaan en echt met de dag te leven. Het geeft wel een enorme rust in mijn hoofd. Natuurlijk denk ik veel na en heb ik veel gedachtes, alleen ven ik niet aan het piekeren en het meeste van die gedachten zijn positief merk ik.
Voor de verandering doe ik maar even een strandwandeling en waai ik wat fris uit na 2 dagen binnen te hebben gezeten vanwege het weer. Die middag heb ik een afspraak met een bedrijf in Amsterdam waar ik wel interesse in heb om mogelijk weer aan de slag te gaan. Wat ga je doen? Het lijkt mij wel leuk om weer bezig te zijn en een doel te hebben, en dat geeft werk zeker. Ik wil eigenlijk wel weer de sales in.
Tijdens mijn reis heb ik veel nagedacht, ook over mijn periode van mijn werkzame leven. Ik heb geconcludeerd dat er met het werk niet per sé iets mis was. Het was ook grotendeels hoe ik zelf in dat werk zat. Wellicht te serieus, te gefocust en daardoor te weinig ruimte voor de juiste balans in mijn leven. Door omgeving en politieke dingen en niet altijd mijn vrijheid kunnen voelen en de druk van een corporate weet ik nu veel beter wat ik wel en niet wil. Daarnaast is het voor mij de grootste les van mijn vorige werk is de juiste balans moet hebben in mijn leven om dit goed vol te kunnen houden en dan bedoel ik de balans van werk, creatieve uiting, sport, en tijd om te genieten. Die combinatie in balans houden is een kunst en afwisseling van nieuwe mensen is voor mij essentieel. Nogmaals, het staat in de kinderschoenen en voor de lezers, ik ben zeker nog beschikbaar voor ideeën of andere inzichten. Het geeft in ieder geval een goed gevoel om hier mee bezig te zijn.
Die middag besluit ik last minute om bij mijn vriend Souf langs te gaan in Antwerpen. Mijn ouders hadden al een weekendje in gepland net op de Franse grens en dus kon ik meerijden. Souf tref ik aan in zijn woning die hij recent heeft verbouwd en eigenlijk is dit een spiegel van mezelf van 2,5 jaar geleden toen ik ook in een verbouwing zat. Het doet mij denken aan die tijd en ik probeer Souf hier en daar met wat kleine dingetjes te helpen. En zo hebben we een primeur, namelijk de eerste keer koken in zijn huis. Toch een leuke herinnering samen, ook al is het iets kleins. We vermaken ons goed met ook gezelligheid van zijn vrienden rondom het Marnixplaats. Antwerpen voelt als een fijne stad, vertrouwd, rustig, een aantal goede mensen en qua stad ook overzichtelijk. Ik zou hier best een maandje of 2 kunnen wonen bedenk ik me zo. Het voelt lekker om in een andere stad te zijn waar je ook weer even niemand bent en dus veel nieuwe dingen ziet, proeft en ervaart. Het plan was dat ik met mijn ouders mee terug zou rijden op Zondag alleen wegens succes verleng ik mijn verblijf. Het is gezellig. We wandelen wat, praten lekker, eten wat en ook nog even een kickboks lesje voor wat beweging. Het weer is goed dus geniet ik best wel buiten en Souf is ook aan het werk met wat meetings dus zo doen we allebei ons eigen ding.
Halverwege de week reizen we samen af naar Amsterdam omdat hij daar ook moet zijn voor werk en die donderdag is hij jarig. Hij viert het in Amsterdam omdat hij ook een werkborrel heeft en ik ben bonusgast. Zo sta ik weer op een bedrijfsborrel en het sociale dier dat ik ben raakt uiteraard snel aan de praat. Al snel wordt er medegedeeld dat er nog een plek vrij is voor de Dam-tot-Dam loop. “Ja nou misschien wel hoor.” Niet gelijk ja zeggen, zeker niet met een slokkie op grote beloftes doen denk ik bij mezelf. Het is uiteindelijk een hele gezellige avond en ook verjaardag van Souf.
De ochtend erna fiets ik lekker vanaf Amsterdam naar Zandvoort en haal Joram op van Schiphol en pik wat spullen op in Amsterdam en daarna geniet ik ouderwets van een vrijmibo met mijn ouders. Zaterdagochtend word ik wakker, met een appje: “wil je nog mee doen morgen met de Dam-tot-Dam?” Ehmmmm… Ja, waarom niet? Gewoon doen denk ik, enigszins uit verveling. Zondagochtend, eerst met de fiets 25KM naar Amsterdam en om 11::0 sta ik aan de start van de Dam-tot-Dam met wat collega’s van Souf die ik niet of amper ken. Hoe gaat het rennen? Uiteraard ook hier ga ik te snel van start, de run zelf is heel leuk, ik loop ‘m uit in een prima tijd. Echter, na de race merk ik dat ik me niet echt goed voel… man man een buikkramp en krijg echt even een wegtrekker, een hongerklop, zo lijkt het, die ik serieus wel voel. Net even te veel verbrand en te veel ingespannen op mijn reserves. Achja, zo leer je en goed te weten dat ik niet onoverwinnelijk ben.
Medaille om, terug op de fiets en uiteindelijk thuis trek ik bij als ik een heerlijke maaltijd krijg van mijn moeder. Al helemaal ontspan ik als ik in bad lig. Een enerverende zondag.
Die Maandag ga ik even wandelen en merk dat ik ook wel wat twijfels heb over mijn werk, mijn verdere invulling van mijn leven, wonen en hoe de aankomende weken eruit zien. Ik heb even niet alle antwoorden en wel merk ik dat die twijfel me in actie brengt en keuzes wil maken om voldoende invulling te geven aan mijn dag. Hoe en wat? Dat zal de tijd zich uitwijzen, het is in ieder geval belangrijk om vooruit te blijven kijken, ook als je in het moment leeft.
Een van die keuzes die ik maak is in ieder geval blijven hardlopen. Ik pers er even een 5KM uit als herstel en dan haal ik mijn lieve zuster op van Schiphol die weer in Nederland is voor een weekje. Ook maak ik van de nood een deugd door wat papieren af te geven en een heerlijk rondje te fietsen met mijn vader in het mooie nazomerse weer.
In beweging blijven, dat is het devies en ook rode draad van deze blog.
No responses yet